Doorgaan naar hoofdcontent

Zoveel bloed; het begin van de Tour de France begint in Waverveen afschuwelijk

Ja mensen, gisteren is de Tour weer van start gegaan en dat is voor talloze Nederlanders toch vooral inherent aan het feit dat er ergens in Waverveen weer nieuwe Belle-updates worden geproduceerd om Taco - die in Frankrijk ziel, zaligheid en familieleven geeft voor Studio Sport - niet te ver van zijn kind te doen vervreemden. Nou, daar komt ie hoor. We hebben weer een hoop te vertellen, lees vooral mee.

Belle is nu 4,5. Voor een ieder die haar al een tijdje niet gezien of gesproken heeft, zal ik jullie kort wat specifieke kenmerken doen toekomen.
* Belle spreekt vrijwel perfect ABN, daar mag menig Facebookfanaat een voorbeeld aan geven. Zo nu en dan maakt ze een kleine misser (zo zei ze gisteren nog: 'Ik wil aannamelijk morgen met Liv spelen.' - Dat moet natuurlijk 'namelijk zijn' - of ze moet het aannemelijk vinden dat ze morgen met haar beste vriendin iets gaat doen), maar over het algemeen kunnen we stellen dat ze haar taal lekker beheerst.
* Belle is selectief eenkennig. Waar ze een paar jaar geleden nog alles wat niet op haar ouders of broer of zus leek ver buiten de deur wilde houden met hysterisch gegil, rest ons nu alleen nog 'de boze blik' naar iemand die net even te aardig tegen haar doet. Dus kom je haar tegen op straat en wil je haar een hand geven, kun je rekenen op agressieve mimiek. Negeer je haar, is de kans heel goed aanwezig dat ze binnen een minuut ontdooit en ze contact zoekt.
* Belle kan niet tekenen. Maar echt niet. Waar andere ouders vol trots de kunstwerken van hun kinderen aan de koelkast bevestigen met een kekke magneet, weet ik niet hoe snel ik de rampzaligheid ergens moet verbergen. Met regelmaat denk ik terug aan Floors creatieve uitspattingen, zelfs Wouters tekeningen hadden meer allure dan die van Belle. Zelf vindt ze het ook trouwens helemaal niks. Terecht.
* Belle is heel aanhankelijk. Geen kind dat zo graag op schoot zit of nog getild wordt als Belle. En ze uit haar liefde op ongekende wijze. Neem vanmorgen. Ze kwam de slaapkamer ingewandeld, kroop naast me in bed, gaf me een kus en zei: "Ik hou zoveel van jou. Ik vind het zo lief hoe jij voor mij zorgt." Dat dus. De hele dag. Ze is ook complimenteus. "Jouw haren zijn zo zacht." Of: "Jouw blouse ruikt zo lekker."
* Belle gilt. Daar is in al die jaren helemaal niets aan veranderd. Ze moet in haar vorig leven een luchtalarm zijn geweest. Of een zeeleeuw. Ze maakt gewoon heel, heel veel herrie. Het gegil in haar vroegste uren waren een voorbode; wisten wij veel. Ze gedijt gewoon het beste als ze er een enorme teringherrie bij maakt.
* Als Belle moe is, gaat ze in de overdrive. Andere kinderen gaan op de bank liggen en slapen. Als we Belle al op de bank krijgen, gaat ze zitten neuriën om zichzelf wakker te houden. Maar liever gaat ze doodmoe superactief doen.

Nou, dat is Belle dus in een paar punten. Ik zou er een boek over kunnen schrijven, maar dat kan iedere moeder over haar kind en dat is voor helemaal niemand interessant natuurlijk. Dus ik zal snel overgaan naar een stukje korte verslaglegging van de afgelopen dagen.

Taco vertrok vrijdagochtend vroeg. Terwijl hij de koffer in de enorme NOS-auto laadde, stond Belle in haar hemd en onderbroek in de deuropening. Popje in haar armen, speentje in haar mond. De haren nog in een vlecht van de dag ervoor, helemaal rommelig en fuzzy.
"Papa, wat ga je doen? Papa...?"
Ik hoef jullie niet uit te leggen dat ik een lichte nervous breakdown kreeg. Want zo staan kinderen dus ook van vaders die voorgoed vertrekken. Die mama spuugzat zijn. Of die ergens een leukere, strakkere en tien jaar jongere mama hebben gevonden. Ik riep mezelf tot de orde; deze papa vertrok immers voor 'slechts' 3,5 weken.
"Papa gaat naar Frankrijk, weet je nog?"
"Blijft ie dan heel veel nachtjes weg?"
"Ja, heel veel nachtjes."
"Ik mis mijn papa zo..."
Ze maakte er theatraal wat snifgeluiden bij en ik tilde haar op, weg van de deur waar het dramatische plaatje zich zo vol in beeld afspeelde. Drie seconden later gingen de gesprekken over boterhammen met pasta en hagelslag. Einde kleuterdepressie.

De vrijdag hebben we prima overleefd, samen. Ze moest nog een ochtendje naar school, ik heb in de ochtend en avond nog fijn kunnen werken en we zijn ook nog samen op de fiets naar de nieuwe ijswinkel in Mijdrecht geweest. We hebben een nieuwe ijswinkel. Maar zo eentje met van die enorme bakken prachtig opgemaakt ijs in hysterische smaken als 'carrot cake'. Mijn streven er niet meer dan eens per week te komen is op dag twee van de ontdekking al gesneuveld. Ik heb me verzoend met het lot dat ik morbide obees de kist in ga.
 Zaterdag kwam Floor thuis. Wouter had een druk schema met vrienden; varen, festival - en wij meisjes besloten ook de boot te pakken, met Puck. Na een fijne tocht - via de ijswinkel in Vinkeveen - zijn we geëindigd op Eiland 2, waar we de pup kennis hebben laten maken met het water. Dat was een groot succes. Hij rende over het strand en zwom in het water, pál voor het enorme bord waar op stond dat loslopende honden niet zijn toegestaan. Het was een rebelse middag dus, die dramatisch eindigde.


Want nadat we de boot hadden vastgelegd bij opa en oma, liepen we terug naar de auto. Althans, Floor en ik liepen, Belle rende. Op haar slippers.
Je raadt het al, zo moeilijk is het helemaal niet: languit op het grindpad. Om een beetje de sfeer te proeven een korte scene uit de autorit die volgde, de tekst kun je vervolgens zevenendertig keer opnieuw lezen om het gehele script te hebben.
"Au. Au, au, au."
"Gaat het?"
"Nee. Ik moet echt een pleister. Jij had mij in de kinderwagen moeten doen. Nu ben ik gevallen. Dat komt door jou."
"Nee, jij rende."
"Au, au. Er is heel veel bloed."
"Nou, het is inderdaad niet te doen. Heel de auto is rood. Gaat het?"
"Nee. Ik heb zoveel pijn. Jij moet een pleister kopen voor mij."
"Ja, we gaan nu naar de supermarkt, dan haal ik pleisters voor je."
"Van Frozen?"
"Ik weet niet of ze die hebben. Ik ga kijken."
"Au. Au."
"Gaat het?"
"Er is zoveel bloed!"
"Ja, ik zie het. Volgens mij heeft Floor dezelfde bloedgroep als jij. Zal ik een transfusie regelen?"
"Wat?"
"Een bloedtransfusie. Heb je die nodig?"
"Nee, ik wil dat niet, ik wil een pleister. En mag ik dan met Liv spelen?"
"Het is 18.00 uur. Liv gaat ook zo eten en dan naar bed."
"Ik wil met haar spelen. Ik heb bloed."
"Dat gaat vandaag niet, Belle. Liv komt volgende week maar weer spelen. Of jij bij haar."
"Au, au. Kun je mij zo in de kinderwagen zetten?"
"Nee, je bent vier. Je kunt best lopen."
"Maar ik heb heel veel pijn."
"Ja, en heel veel bloed ook hè? Gaat het?"
"Nee. Ik ben zo verdrietig."
Dat dus. En denk daar dan het zo nu en dan vermoeid zuchten van Floor bij.

Het hoogtepunt van het drama kwam ter hoogte van de kerk in Vinkeveen.
"Ik heb zo'n pijn. En ik mis jouw oude auto zo. Die Fiat."
Dikke tranen. Echte tranen.
"Bel, die auto heb ik al tien maanden niet meer. Kun je nou ophouden met je theater?"
 "Maar ik wil 'm terug. Ik mis 'm zo..."

Afijn, pleisters gekocht, zelf geplakt uiteraard (want Belle moet ALLES zelf doen) en de pijn was instantly weg. Niet dat er daarna niet meer over gesproken is, integendeel. Maar de tranen, het intense verdriet hadden we gehad.

We aten sushi-bowl, Jeroen kwam voetbal kijken (ging mij ook van alles over de wedstrijd vertellen, as if I care) en wijn drinken en om 02.39 uur kwamen Wouter en Nick thuis. De tijd van wakker liggen tot je kind thuiskomt, heb ik gehad, de tijd van wakker worden als je kind thuiskomt nog niet. Dus liep ik even naar beneden om te kijken of alles in orde was. Of er niet mogelijk gekotst ging worden, of de ogen helder stonden (niet te helder!) en of het echt wel Wout en Nick waren die beneden liepen. Dat laatste bleek het geval. Er werd ook nog keurig ABN gesproken, in correcte volzinnen. De mannen zagen er prima uit. Er lagen vier kroketten in de oven, want ze hadden naaiende honger. Er werd cola gedronken. Er lag een paar ooit witte, nu gitzwarte sokken in de voortuin. En er kwam een zoektocht naar iPhone-laders op gang. Helemaal volgens het boekje dus.

Het is nu zondagochtend. Belle kijkt Peppa en vraagt zojuist of ze chips mag. Alle pubers zijn nog in diepe rust. Mick komt zo ontbijten. En dan gaan we maar eens zien wat deze alweer zo fijn zonnige dag ons gaat brengen. Mick opperde een fietstocht naar Kockengen, naar zijn nieuwe huis. Heel bizar hoe iemand na 34 jaar vriendschap nog steeds niet begrijpt wat je actieradius te fiets is. Alles meer dan twee kilometer vind ik al niet te doen.

Wij groeten jullie vanuit Waverveen. Waar Belle overigens vanmorgen naar de twee fietsen van Wout en Nick in de voortuin keek en met een snik in haar stem zei dat ze Wouters zwarte fiets miste. Wouts zwarte fiets; die hij had voor haar geboorte. Eat that: hoeveel meer drama wil je hebben? 


Reacties

Populaire posts van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Ik lijk op Mascha Kroko

"Jij lijkt op Mascha Kroko." Dat werd mij vanmorgen vroeg in bed gezegd, toen Belle en ik samen een poging deden tot het opnemen van een filmpje, waarbij mijn ochtendhoofd & kapsel vol in beeld kwamen. Paniek natuurlijk. Who the hell is Macha Kroko? Is zij een rolmodel? Een influencer? Een goede moeder? Een prinses? Is ze mooi? Heeft zij status? Moet ik blij zijn met het vergelijk? Marscha schijnt een tekenfilmfiguur te zijn uit een van Belles favoriete series, Boss Baby (door Belle consequent Big Boss Baby genoemd). Ik googelen natuurlijk. En dat is dus heel lastig, want als Belle de naam van de tekenfilm al niet eens vlekkeloos uitspreekt, dan zal Mascha Kroko ook wel een variant zijn op iets. We stuitten op de moeder van Boss Baby. Een zuur ogende vrouw met rood haar en een knot op haar hoofd. "Is ze dit? Is dit Mascha?" Ik merkte aan de manier waarop ik het vroeg - licht hysterisch - dat het mij meer deed dan zou moeten. Met iemand vergeleken worden is …