Doorgaan naar hoofdcontent

Kleuters en tijdsbesef; daar heb je gewoon valium bij nodig


De laatste 'lange dag' van school is ingegaan. Nu nog een 'korte dag' en dan is het vakantie. Dit is zo ongeveer hoe je praat met een kleuter. Het hele besef van tijd begint een heel klein beetje tot Belle door te dringen en dat levert dodelijk vermoeiende conversaties op. Maar echt dodelijk vermoeiend, zo vermoeiend dat je jezelf het liefst jankend op het asfalt werpt, wanhopig roepend om je moeder.

Ik zal een poging doen jullie een sfeerimpressie te geven.
"Is het vandaag een lange of een korte dag."
"Een lange."
"En morgen?"
"Een korte."
"En dan?"
"Dan is het vakantie."
"Gaan we dán naar Afrika?"
"We gaan niet naar Afrika, maar naar Amerika. Maar nee, we gaan tweeënhalve week later."
"Is dat één of twee of drie?"
"Bijna drie."
"Drie nachtjes slapen?"
"Nee, drie weken. En een week is 7 dagen. Dus iets van twintig dagen ofzo."
"1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20 – ZOVEEL?"
"Ja, lang hè?"
"En wanneer komt papa terug?"
"Iets meer dan twee weken."
"Is dat nog heel lang?"
"Ja, best wel."
"Twee of drie?"
"Gewoon óók heel veel nachtjes."
"Mag Liv bij mij slapen?"
"Ja, in de vakantie."
"Als we naar Afrika gaan?"
"Amerika. Nee, als je vrij bent van school."
"Is dat over hoeveel nachtjes? Een of twee?"
"Weet ik niet. Moet ik nog overleggen."
"Vandaag is het woensdag?"
"Nee, donderdag."
"En morgen vrijdag!"
"Ja. Goed zo."
"En dan is het weekend."
"Yes."
"Mag Liv dan bij mij slapen?"
"Nee, in de vakantie."
"Maar het is morgen toch vakantie, als het een korte dag is."
"Ja, maar als je dan een paar dagen vakantie hebt, dan gaan we eens kijken wat er mogelijk is. En je gaan ook nog logeren hè? Bij opa en oma in Limburg en bij opa en oma Kippen."
"Mag Liv dan mee?"
"Nou, dat lijkt me niet handig."
"Of Joris en Jasmijn?"
"Bel, je gaat gewoon alleen uit logeren."
"Hoeveel nachtjes ga ik logeren?"
"Twee."
"Over twee nachtjes?"
"Nee, je gaat twee nachtjes logeren."
 
Ik kan me voorstellen dat je bent afgehaakt. Het is niet te doen. Maar dit is dus wel waar ik aan word blootgesteld, minstens twintig keer per dag.

Gisteren gingen we met Joris en Jasmijn, de neef&nicht-tweeling, naar de kinderboerderij. De rit erheen, vanuit Waverveen, duurt twintig minuten, meer niet. Ik was de N201 nog niet op of ik zat al tegen vier zenuwinzinkingen aan.
"Wonen ze lang of kort rijden?"
"Kort."
"Zijn we er bijna?"
"Nee, het duurt wel iets langer."
"Over hoeveel minuten? Drie of vier?"
"Nog zeventien, denk ik."
"Ik zei drie of vier. OVER HOEVEEL MINUTEN?"
"Oh, het was multiple choice. Dan laat ik deze vraag even open, want het juiste antwoord stond er niet bij."
"PRAAT EENS WAT HARDER! IK VERSTA JOU NIET."
"Bel, hou gewoon even lekker je snavel dicht. Ga maar naar de koeien kijken."
"Zullen we ze bellen?"
"Wie?"
"Joris en Jasmijn."
"Nee, we zijn er zo."
"Wie mag ik dan bellen?"
- heeft ondertussen mijn telefoon te pakken en gluurt tussen mijn favorieten naar mogelijk te bellen mensen –
"Elmer?"
"Nee, die werkt."
"Papa?"
"Nee, die werkt ook."
"JEROEN! Zullen we Jeroen bellen? Of werkt die ook?"
"Die werkt ook."
"Dan moet jij nu Swish Swish opzetten. Of mag ik een vlog kijken?"
Dus ik zet voor het eerstvolgende stoplicht snel Katy Perry aan en wil zelf heel hard gaan meezingen, maar dat wordt nog voor het eerste geluid in de kiem gesmoord.
"Nee! Jij mag niet meezingen. En je mag ook niet bewegen, je moet gewoon heel stil zijn."

Weet je wel hoe lang 20 minuten is als je die op deze manier moet doorbrengen? Het is ECHT niet te doen.

Het was enig op de kinderboerderij. Ook lekker voor je innerlijke gemoedsrust dat er om de 20 seconden een vliegtuig zo laag over komt vliegen dat je de onderkant bijna kunt aanraken. Mijn moeder en ik stonden na een uur zo strak van de stress dat we, toen er een meter naast ons een statafel omdonderde, bijna met een dubbel hartinfarct konden worden afgevoerd.
Belle vermaakte zich met Joris en Jasmijn, die uiteraard wel op gezette tijden door haar gecorrigeerd moesten worden – ze zijn immers negen maanden jonger en nog 'maar' drie, ze begrepen natuurlijk niet alles van het hele kinderboerderijconcept. Maar Belle natuurlijk wel. Er werd ijs gegeten. Nog zes kilo snoep. We zijn nog even de Albert Heijn in geweest, waar het een godswonder is dat we geen levenslang winkelverbod kregen opgelegd. Bij deze een openbaar excuus aan een ieder die rond een uur of vijf in AH Kudelstaart liep: We hadden ze gewoon niet meer onder controle. 

Dat was het dus gisteren. 

Ik ga even werken, mensen. Ik verwacht vanmiddag weer voldoende voer tot schrijven tot me te krijgen. Ik druk zo eerst een strip valium leeg om het allemaal aan te kunnen. Fijne dag!

Oh, deze foto is van twee dagen geleden. Terwijl ik even snel - jaja, raampje open - in AH een vergeten boodschapje scoorde, knipte Belle even haar nagels.

En deze is dus met hartsvriendin Liv. Ze waren moeders. Van hun baby's. En blijkbaar kan dat alleen als je verkleed bent.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Zoveel bloed; het begin van de Tour de France begint in Waverveen afschuwelijk

Ja mensen, gisteren is de Tour weer van start gegaan en dat is voor talloze Nederlanders toch vooral inherent aan het feit dat er ergens in Waverveen weer nieuwe Belle-updates worden geproduceerd om Taco - die in Frankrijk ziel, zaligheid en familieleven geeft voor Studio Sport - niet te ver van zijn kind te doen vervreemden. Nou, daar komt ie hoor. We hebben weer een hoop te vertellen, lees vooral mee.

Belle is nu 4,5. Voor een ieder die haar al een tijdje niet gezien of gesproken heeft, zal ik jullie kort wat specifieke kenmerken doen toekomen.
* Belle spreekt vrijwel perfect ABN, daar mag menig Facebookfanaat een voorbeeld aan geven. Zo nu en dan maakt ze een kleine misser (zo zei ze gisteren nog: 'Ik wil aannamelijk morgen met Liv spelen.' - Dat moet natuurlijk 'namelijk zijn' - of ze moet het aannemelijk vinden dat ze morgen met haar beste vriendin iets gaat doen), maar over het algemeen kunnen we stellen dat ze haar taal lekker beheerst.
* Belle is selectief eenk…

Ik lijk op Mascha Kroko

"Jij lijkt op Mascha Kroko." Dat werd mij vanmorgen vroeg in bed gezegd, toen Belle en ik samen een poging deden tot het opnemen van een filmpje, waarbij mijn ochtendhoofd & kapsel vol in beeld kwamen. Paniek natuurlijk. Who the hell is Macha Kroko? Is zij een rolmodel? Een influencer? Een goede moeder? Een prinses? Is ze mooi? Heeft zij status? Moet ik blij zijn met het vergelijk? Marscha schijnt een tekenfilmfiguur te zijn uit een van Belles favoriete series, Boss Baby (door Belle consequent Big Boss Baby genoemd). Ik googelen natuurlijk. En dat is dus heel lastig, want als Belle de naam van de tekenfilm al niet eens vlekkeloos uitspreekt, dan zal Mascha Kroko ook wel een variant zijn op iets. We stuitten op de moeder van Boss Baby. Een zuur ogende vrouw met rood haar en een knot op haar hoofd. "Is ze dit? Is dit Mascha?" Ik merkte aan de manier waarop ik het vroeg - licht hysterisch - dat het mij meer deed dan zou moeten. Met iemand vergeleken worden is …