Doorgaan naar hoofdcontent

Ik lijk op Mascha Kroko


"Jij lijkt op Mascha Kroko."
Dat werd mij vanmorgen vroeg in bed gezegd, toen Belle en ik samen een poging deden tot het opnemen van een filmpje, waarbij mijn ochtendhoofd & kapsel vol in beeld kwamen.
Paniek natuurlijk. Who the hell is Macha Kroko? Is zij een rolmodel? Een influencer? Een goede moeder? Een prinses? Is ze mooi? Heeft zij status? Moet ik blij zijn met het vergelijk?
Marscha schijnt een tekenfilmfiguur te zijn uit een van Belles favoriete series, Boss Baby (door Belle consequent Big Boss Baby genoemd).
Ik googelen natuurlijk. En dat is dus heel lastig, want als Belle de naam van de tekenfilm al niet eens vlekkeloos uitspreekt, dan zal Mascha Kroko ook wel een variant zijn op iets.
We stuitten op de moeder van Boss Baby. Een zuur ogende vrouw met rood haar en een knot op haar hoofd.
"Is ze dit? Is dit Mascha?"
Ik merkte aan de manier waarop ik het vroeg - licht hysterisch - dat het mij meer deed dan zou moeten. Met iemand vergeleken worden is altijd al riskant. Maar met iemand vergeleken worden die mogelijk alleen in het hoofd van een kleuter bestaat, is ronduit onmenselijk.
"Nee. Je moet Mascha Kroko zoeken. Schrijf maar. M A S J A K RO KO."
Ik tikte nogmaals dezelfde zoekterm in en kwam uiteraard geen steek verder.
"Kom, we gaan naar beneden, Boss Baby kijken."
Normaal gesproken haat ik al die series die ze kijkt, maar nu diende het een hoger doel. Ik heb een dubbelganger. Op Netflix.
We sprongen tegelijk het bed uit en ik had goede hoop dat het mysterie weldra zou worden opgelost. Maar beneden liep het uiteraard anders. Belle wilde Bernard zien. En dus weet ik nu niet hoe ik de dag moet doorkomen met dit onopgeloste mysterie. Ik deel het daarom met jullie, want gedeelde smart is halve smart.

Hoe zijn de afgelopen dagen in het Waverveense verlopen?
Wel, laten we beginnen met het dieptepunt. Dat hadden we gisterenavond.
Eerder op de dag had Belle al een nervous breakdown gehad, in de auto, op weg naar Floors vriendin Lisa in Breukelen. Belle en ik zouden later die dag met Mick gaan varen, maar ik had eerst dus nog een taxirit af te vinken. Dat had Belle echter niet opgenomen in haar mentale planning. Ze wilde varen. NU.
Hoe dichter we bij Breukelen kwamen, hoe harder ze ging schreeuwen. En toen we vlakbij Lisa's huis waren, die vrijwel naast het zwembad Het Kikkerfort woont, brak de pleuris echt uit.
"Ik wil zwemmen bij de kikkers!"
"Belle, het is bijna 30 graden, we gaan zo varen. Je gaat nu toch niet in een binnenzwembad liggen?"
(Toevoeging: Ik ga eigenlijk NOOIT in een zwembad liggen, ook niet als de buitentemperatuur rond het vriespunt of ergens op een gemiddelde temperatuur van 12 graden ligt. Ik vind zwembaden op fluitende mannen in supermarkten en mensen die repeterend gedrag vertonen als het tikken met een pen of het ritmisch bewegen met een voet na, echt een van de meest afgrijselijke verschijnselen van deze tijd.)
"IK WIL NAAR DE KIKKERS!"
"We gaan zo varen."
"Ik wil niet varen, ik wil naar het zwembad."
"Dat kan vandaag niet Bel. We hebben ook met Mick afgesproken. En kun je nu ophouden met gillen en janken?"
"IK WIL NAAR DE KIKKERS, IK WIL ZWEMMEN!!!"
- begon zo hard te janken dat ik een voorzichtige scheur in mijn trommelvlies voelde opkomen –
"BELLE HOU JE MOND EENS!"
"IK SCHRIK VAN JOU!"
"JA EN IK VAN JOU, MET JE GEKRIJS AL DE HELE AUTORIT."
- Belle gaat nog harder janken, doet het raam open –
"Laat dat raam nou dicht, zo werkt de airco niet."
"Van papa mag ik altijd het raam open doen."
"Nou en papa zit in Frankrijk, dus ik ben vandaag de baas en van mij mag het niet."
En daar kwam ie, de eruptie. Ken je zo'n tekenfilmkindje dat begint te janken, hoofd in de nek en dan van die fonteinen uit het oog? Dat deed ze dus.
"IK MIS MIJN PAPA ZOOOOO! IK WIL MIJN PAAAHAAAAPAAAA!"

De scène duurde van Breukelen terug tot ergens bij Vreeland. En daar kalmeerde ze weer om gesprekken te voeren alsof er helemaal NIKS was gebeurd. Ik vermoed steeds vaker een gespleten persoonlijkheid. En ik sluit niet uit dat Mascha Kroko er iets mee te maken heeft.

Gisterenavond ging het opnieuw mis. Tijdens het eten had ze al aangekondigd dat ze te moe was om te eten en aan haar kleine oogjes te zien, was daar niets aan gelogen. Maar terwijl ik de vaatwasser stond in te ruimen, hing ze Puck aan de riem en liep ze kordaat het huis uit met de mededeling "Ik ga Puck even uitlaten". De deur sloeg met een jezusklap dicht en niet veel later zag ik haar met wat oudere buurkinderen de Koningin van de Babyhond uithangen. Ik liet het maar even gaan, superstom natuurlijk, als een kind al zo moe is.
Toen ik na een minuut of twintig het festijn op het grasveld voor ons huis opbrak om te gaan slapen, leek het aanvankelijk nog soepel te verlopen allemaal. Maar toen ik haar na het douchen een nachthemdje zonder hemd aantrok, explodeerde ze opnieuw. Ze wilde een hemd aan, onder het nachthemd. Het was superwarm in haar kamer, dus ik probeerde nog rustig de rede in haar te praten, maar het was niet meer mogelijk. Ze werd rood en paars en ze begon te schoppen en te slaan. En te gillen, zo hard te gillen mensen. Dat houden jullie echt niet voor mogelijk. De enigen die er echt over mee kunnen praten, zijn de inwoners van Waverveen. Ik heb letterlijk ramen en deuren moeten sluiten om te voorkomen dat de politie op mijn stoep zou staan. Ik denk dat een kind levend villen een soortgelijk volume geeft. En nou zou je zeggen: Trek dat kind een hemd aan en staak de discussie. Maar dat is dus net wat je met een kind als Belle niet moet doen. Als je haar een vinger geeft, rukt ze een minuut later genadeloos je complete arm van je lijf. Het was een principekwestie geworden. Een heel luidruchtige principekwestie, die uiteraard weer ontaarde in de Ik-mis-papa-troef. Het is allemaal zo uitgekookt en geraffineerd. Als Belle het verliest, dan mist ze iets. Jip, mijn oude auto, haar vader, Wouter, Floortje, Jeroen: het maakt niet uit, als ze maar een compleet drama kan maken. En levensecht hè? Je weet niet wat je meemaakt. Ik zou het wel eens kunnen filmen, maar ik ben gewoon bang voor de gevolgen. Theater kan ook té realistisch zijn.
Onder de streep won ik natuurlijk. Kom op zeg, ze weegt 16 kilo, is 4 jaar oud: ik kan haar aan. Ik moest nog één liedje zingen, waarbij haar ogen letterlijk in haar hoofd wegrolden van vermoeidheid. En toen werd het stil.

Tja en dan het hoogtepunt. Want als je begint met een dieptepunt, kun je natuurlijk niet afsluiten zonder hoogtepunt. Ik denk dat dit toch wel Belles eerste officiële playdate was. Normaal gesproken sleurt ze alle kinderen mee richting ons huis, maar nu zou ze voor het eerst 'uit spelen' gaan. Bij Liv natuurlijk, haar hartsvriendin. De moeder van Liv, Jipp, had de avond ervoor al haar spanning met mij gedeeld. Haar doel was Belle weer thuis te laten komen met de woorden: 'De moeder van Liv is echt heel cool.' Dus was er een gedekte lunchtafel en speciaal aangekocht speelgoed – 'want je weet het nooit'.
"Liv kan ook bij mij komen", probeerde ze nog, tijdens de overdracht op school. Maar we waren keihard: dit keer móest Belle echt een uitwedstrijd spelen.
De eerste berichten waren niet heel hoopvol. Belle had geen honger, ze wilde samen met Liv op de kamer van Liv spelen en de vader van Liv moest weg met het broertje, want die vond ze een beetje spannend. Ze wilde niet naar de IJsbeer. Het zag er slecht uit.
Toch ontdooide ze na een tijdje. Ze wilde tóch naar de IJsbeer en daar wilde ze cassis, twee ijsjes en Liv eindigde met buikpijn, want het was toch allemaal een beetje teveel van het goede. Ik kreeg foto's doorgestuurd van de twee meiden op de scooter en een snelle rekensom leerde Jipp en mij dat we nog een kleine 12 jaar verwijderd waren van datzelfde moment, maar dan echt. Dan zouden onze dochters rondrijden op een Vespa en zou er mogelijk jongens achterop zitten. Die moesten dan maar dood.
De hele speeldate heeft er niet in geresulteerd dat er iets relaxter met het begrip hartsvriendin wordt omgegaan. Waar Belle normaal eens in het kwartier over Liv begint, is het nu eens in de tien minuten. Of tien keer per minuut, net hoe het uitkomt.

Nou, tot zover de zondagochtend-update. Ik heb nog een bijzondere foto van vrijdagavond – Floor en ik gingen naar de Lion King. Wouter paste op en zou die avond pizza bakken. En Belle klom tegen 18.00 uur nog even op het aanrecht om daar een banaan op te eten. (?)

Fijne zondag

Reacties

Populaire posts van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Zoveel bloed; het begin van de Tour de France begint in Waverveen afschuwelijk

Ja mensen, gisteren is de Tour weer van start gegaan en dat is voor talloze Nederlanders toch vooral inherent aan het feit dat er ergens in Waverveen weer nieuwe Belle-updates worden geproduceerd om Taco - die in Frankrijk ziel, zaligheid en familieleven geeft voor Studio Sport - niet te ver van zijn kind te doen vervreemden. Nou, daar komt ie hoor. We hebben weer een hoop te vertellen, lees vooral mee.

Belle is nu 4,5. Voor een ieder die haar al een tijdje niet gezien of gesproken heeft, zal ik jullie kort wat specifieke kenmerken doen toekomen.
* Belle spreekt vrijwel perfect ABN, daar mag menig Facebookfanaat een voorbeeld aan geven. Zo nu en dan maakt ze een kleine misser (zo zei ze gisteren nog: 'Ik wil aannamelijk morgen met Liv spelen.' - Dat moet natuurlijk 'namelijk zijn' - of ze moet het aannemelijk vinden dat ze morgen met haar beste vriendin iets gaat doen), maar over het algemeen kunnen we stellen dat ze haar taal lekker beheerst.
* Belle is selectief eenk…