Doorgaan naar hoofdcontent

Hoe wij samen de woonkamer schilderden en onze relatie stand hield

We zijn nog bij elkaar, Taco en ik.  En dan mag op z'n minst een klein wonder genoemd worden (hoewel, klein...ik zou het eerder willen scharen in het rijtje met de zeven wereldwonderen), want wij hebben samen geschilderd. Eerst het plafond. Daarna de muren. En.We.Zijn.Nog.Bij.Elkaar.

Het scheelde niet veel overigens, het ging nog voor aanvang van iedere vorm van activiteit al bijna mis met het uitrollen van het afdekzeil. Daarbij liepen de gemoederen zo hoog op dat ik op redelijk agressieve wijze de rol afplaktape zijn kant op heb gelazerd (mis uiteraard), Taco zich met kwaad gezicht terugtrok van iedere vorm van communicatie door een podcast American Football op zijn oren te zetten en ik me ondertussen afvroeg of ik er bij een rechter mee weg zou komen als ik hem om dat afdekzeilincident zou vermoorden. Enkele jaren geleden had het mes er in gegaan. Had ik minstens hysterisch jankend de deur uitgelopen (nadat ik die met een fikse klap uit de sponningen had geklapt) en had ik minimaal drie dagen gezwegen. Maar je groeit, ook in zo'n explosieve relatie. Zo zette Taco gisteren nog ietwat lomp de CV-ombouw op het aanrecht (want de vloer moest vrij), waarbij hij mijn zorgvuldig betonlook-geschilderde muur beschadigde. Er is gevloekt. Er is verweten. Er is kwaad gekeken, maar het duurde hooguit drie minuten. Dat is persoonlijke ontwikkeling, mensen. En zo positief ook. Wij komen er wel.

Wij weten inmiddels wat het is om keukenloos te zijn. Dat is best heftig. Weet je wel hoeveel je in een keuken doet? En wat het gebrek aan keuken van je levengenot wegneemt? Goddank zijn er lieve mensen om ons heen. De buren, waar we mochten eten. Jeroen, waar we altijd welkom zijn. Afra en Tim, die vanavond hun kookkunsten gaan vertonen. En uiteraard ook Herman en mijn moeder, die voorkomen dat we geen heftige hongerdood sterven. Verder gaat onze innige dank uit naar de lokale pizzaria, de snackbar en de Chinees. We staan in het krijt bij diverse restaurants en we kennen inmiddels iedere stoommaaltijd en maaltijdsalade, die we gezellig nuttigen onder het bed van Floor, in Pop-up Restaurant de Vergulde Hoogslaper.
Onze gespreksstof beperkt zich vrijwel alleen nog maar tot de verbouwing. Zo wil ik jullie dit juweeltje met Belle niet onthouden.
Belle: "Wat voor kleur krijgt de nieuwe vloer eigenlijk?"
Ik: "Een beetje wittig met grijs."
Belle: "Nee, je moet één kleur zeggen."
Ik: "Maar het zijn twee kleuren door elkaar."
Belle: "Nee, je moet één kleur zeggen. Is het bijvoorbeeld brown, net als onze koeien?"
Ik: "Nee, het is wittig met grijs."
Belle: "Nee, zeg één kleur. Bijvoorbeeld black. Of rood. IS HET BLACK?"
Ik: "Nee, het is niet black. Het is wit met grijs."
Belle: "Of is het pink?'
Ik: "NEE BEL! HET IS WIT MET GRIJS!"
Belle: "Eén kleur mama. De vloer is één kleur. We mogen er niet op hè?"
Ik: "Nee, vandaag niet, morgen niet. Maandag..."
Belle: "...mogen we er met sokken op."
Ik: "Ja, dat zou mogen. Maar dan wachten we ook nog even, we nemen geen risico."
Belle: "Is de vloer echt niet brown?"

ZUCHT.

Onze meubels staan nog in de tuin, volstrekt waterdicht ingepakt. Het ziet er niet uit. Wouters kamer heeft de allure van een Shurgard-loods, mijn werkplek is inspiratieloos en bedompt. We liggen 's avonds om 20.30 in bed, waar we tijdelijk tv hebben. Hoewel, tijdelijk: voor Taco behelst de verbouwing vooral dat er kabels door het hele huis worden getrokken en dat er nu toch een tv in de slaapkamer komt. Want dat lieve mensen, is echt geen vervelend ding hoor. Of je nou als een aangespoelde potvis op de bank naar Jinek ligt te kijken of zo in je bed vanuit de actualiteiten dromenland in kunt rollen...

Deze hele week staat nog in het teken van het gieten en dan zijn vrijdag de werkzaamheden vloertechnisch afgerond. Dan hebben we alleen nog de timmerman en elektricien op de planning staan en lijkt het erop dat we begin week 38 weer back in business zijn op de Kreekrug. Ik kijk er enorm naar uit.

Tot zover deze update, heel fijn dat jullie zo meeleven met onze misère! 

 







Reacties

Populaire posts van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

dewaard.web-log gaat verder als hestekst.blogspot

Alles heeft z'n grenzen, laat dat bij deze duidelijk zijn. Dat web-log een maand geleden zonder enige vorm van aan de gruwelijke waarheid grenzende aankondiging alle weblogs offline trok en ons bloggers in een vage sfeer van 'binnenkort meer' en 'we doen ons stinkende best' probeerde zoet te houden, heb ik even getrokken. Ik wil een op de helling verkerende organisatie echt wel even het voordeel van de twijfel geven. Het kan misgaan, overal. Ik bedoel: brand - dat kan overal uitbreken. Of je zal maar met je kantoortje gevestigd zijn geweest in het WTC ten tijde van 9/11. Dan ben je echt niet de week erna weer back in business. Nee, ik heb begrip voor bedrijfsproblematiek.
Maar kom op zeg. We vliegen naar de maan en we transplanteren een varkenshart in een aan aortavervetting lijdende giraf. We bedenken iets prachtigs als de iPhone of eigenlijk alles van Apple.  Kunnen we dan niet alles op alles zetten om binnen een paar dagen iedere met liefde getikte web-loglette…

Ik lijk op Mascha Kroko

"Jij lijkt op Mascha Kroko." Dat werd mij vanmorgen vroeg in bed gezegd, toen Belle en ik samen een poging deden tot het opnemen van een filmpje, waarbij mijn ochtendhoofd & kapsel vol in beeld kwamen. Paniek natuurlijk. Who the hell is Macha Kroko? Is zij een rolmodel? Een influencer? Een goede moeder? Een prinses? Is ze mooi? Heeft zij status? Moet ik blij zijn met het vergelijk? Marscha schijnt een tekenfilmfiguur te zijn uit een van Belles favoriete series, Boss Baby (door Belle consequent Big Boss Baby genoemd). Ik googelen natuurlijk. En dat is dus heel lastig, want als Belle de naam van de tekenfilm al niet eens vlekkeloos uitspreekt, dan zal Mascha Kroko ook wel een variant zijn op iets. We stuitten op de moeder van Boss Baby. Een zuur ogende vrouw met rood haar en een knot op haar hoofd. "Is ze dit? Is dit Mascha?" Ik merkte aan de manier waarop ik het vroeg - licht hysterisch - dat het mij meer deed dan zou moeten. Met iemand vergeleken worden is …