Doorgaan naar hoofdcontent

Verbouwen, zó mijn ding niet

In tijden van extreme stress kan ik alleen maar rust vinden bij en stukje helend tikken, dus daar ben ik hoor mensen: nog maar amper één dag 40 jaar oud en nu al 'on the edge of a nervous breakdown'.

Wat er aan vooraf ging.

Wel, wij hebben onze vloer een kleine vijf jaar geleden laten leggen door een stel klussers die je eigenlijk nog niet eens had moeten toevertrouwen dat ze een boterham voor je smeerden. Mocht je nou denken: 'Zeker een lekker koopje aan gehad': Was dat maar zo. "De hoofdprijs, echt. Wij kunnen nog geen spijker recht in een stuk hout slaan en Taco en ik hebben zomaar een discussie over het verschil tussen een schroefmachine en een klopboor, dus ik zou ons niet bepaald experts willen noemen, maar een laminaatvloer leggen over een overgang van de woonkamer naar de uitbouw met een centimeter hoogteverschil, is vragen om ellende, niet? Daar hoef je geen raketgeleerde voor te zijn.

De gescheurde vloer is meerdere malen 'hersteld' (lees: was dan een maand oké, scheurde vervolgens weer) en het werd vooral mij een doorn in het oog. Het zou Taco allemaal een rotzorg zijn. Taco gedijt prima op kleigrond en wat kratjes bier om op te zitten; als de zapper en televisie maar werken.
Omdat de breuklijn in onze laminaatvloer recht achter mijn werkplek liep, mondde de doorn in het oog uit tot een ziekelijke obsessie. Soms waren er dagen dat ik nergens anders meer over sprak. Ik wilde een andere vloer. 'Vrouwen moeten áltijd wat nieuws kopen', was dan bijvoorbeeld Taco's reactie. Maar dit was echt geen signaal van koopverslaving. Ik wilde gewoon van die scheur af, want ik zag ook wel in dat de realisatie van mijn plannen een heel andere vorm van genot zouden geven dan naar de Bijenkorf gaan, een designerstas waar je al maanden omheen kwijlt afrekenen en dan met je verse aankoop zielsgelukkig naar buiten wandelen. In dat geval zou alleen je bankrekening wat darmkrampen vertonen. Nu zou het een rekening worden die iedere Bijenkorfbon te boven gaat, maar bovenal het zo on-ge-loof-lijk veel ellende opleveren. Zo'n vloer leggen ze namelijk niet even in een dag. Of over de huidige vloer heen. En het is ook geen kwestie van meubels even naar links (rechts leggen/gieten/plakken), meubels naar rechts (links leggen/gieten/plakken): het is gewoon keiharde dikke ongeremde chaos. En dat is allemaal prima te managen als je met z'n tweetjes bent, maar met een stel pubers, een hysterische peuter en een dementerende dove en slechtziende hond, is het de hel.

En toch deden we het. Na jaren overleg, voors- en tegens afwegen (tegens te over, voor alleen 'dan hebben we een mooie vloer') gingen we deze zomer overstag. We kochten een gietvloer. Of beter: we kochten een designbetonvloer, maar na een eerste inspectie van het prutswerk van onze aannemers bleek die vloer niet te leggen hier. Een gietvloer dus. We hadden de kleur nog niet eens uitgekozen of de aanvankelijke rekening werd vrijwel verdubbeld door de reparatie/verbeterwerkzaamheden die nodig waren om een mooi eindresultaat te garanderen. Ik streepte in gedachte die nieuwe tas maar alvast van het lijstje.

Twee weken geleden trokken we de vloer uit de woonkamer. Omdat 85% van de vloer nog in perfecte conditie was, zetten we het geheel op Marktplaats. Tante Elly reageerde; zij wilde de vloer wel overnemen. Een half uur voor het afgesproken tijdstip kwam Tante Elly aanrijden in een veel te klein autootje. "Wilt u daar alles in meenemen?", vroeg ik het oude frêle vrouwtje. Na herhaling van de vraag (want hoorapparaat) knikte ze fanatiek dat dit wel moest lukken. Ik wist 100% zeker dat het niet zou lukken, maar daar zou het eigenwijze kreng in een paar seconden zelf ook wel achter komen als ze de stapel vloerdelen zou zien liggen. Op dat moment kwam er een potige kerel onze tuin inlopen. Ik slikte echt NOG NET op tijd de woorden 'gelukkig heeft u een sterke vent meegenomen' in, want deze 'vent' had niet alleen een miljoen tattoos en een blonde stekelkuif, maar ook minimaal cup D. Het was niet de neef,  maar de nicht van Tante El, die er met een hoofd bijliep alsof ze ook knettergek werd van de hele operatie.
"Dat gaat niet passen hoor", zei ik weer.
"Dat past wel", zei Tante Elly.
"Tetris", zei de bonkige nicht met onvervalst Amsterdams accent.
"Huh?", zei Tante Elly.
"Tetris", herhaalde de nicht.
"Wat zeg je?" Tante Elly keek inmiddels alsof ze water zag branden.
De nicht zuchtte vermoeid en haalde haar schouders op: "TETRIS! LAAT MAAR COMPUTERSPELLETJE."
Uiteraard paste het niet. Dus kwam Tante El nog een keer uit Amsterdam-Noord terugrijden voor het restant. Dodelijk vermoeiend allemaal, maar wel weer een stap in het proces afscheid-vloer.

Gisteren zijn de daadwerkelijke werkzaamheden gestart. Op mijn 40ste verjaardag. Ik kan me heuglijkere vieringen herinneren.  Een kwartier voor het afgesproken tijdstip werd ik gebeld door een man die gebrekkig Engels sprak. "Our car is broken... I do'nt know if we can fix it..." Nou; ik hoef jullie niet uit te leggen dat ik toen nog net niet eigenhandig zelf die vloer maar wilde gaan gieten. Als dit het begin is... Ruim twee uur later reed the car weer en om 15.00 zouden ze er zijn, gokten ze om 14.30. Drie minuten later werd ik gebeld. "We cannot find the address... Can you text it to us?" Gedaan, konden ze het nog niet vinden. Dichtstbijzijnde weg gesms't. Nog niet. Nou, uiteindelijk dan tóch gearriveerd; stapten er drie Tsjechen, waarvan één met een rossige ingevlochten vlecht op het hoofd, uit twee busjes. Aardige lui, alleen het communiceren scoorde benedenmaats. Maar hey; als ze hun werk maar goed doen, niet?

Bedenk je ondertussen wel dat er nog twee kinderen en een hond rondliepen. Een peuter die hysterisch werd toen de drilboor in de vloer werd gezet. En een hond die een lekker door een plakkerige lijmachtige substantie ging liggen rollen tijdens een onbewaakt ogenblik en van pure ellende z'n mand natpiste. Dus douchte ik een hond. Waste ik een mand. Kalmeerde ik een peuter. Probeerde ik het internet te fiksen. En bedankte ik mijn oudste dochter die de feestvreugde nog iets probeerde te verhogen door de begaanbare verdiepingen te behangen met slingers.

We aten buiten de deur, want woonkamer nu echt niet meer toegankelijk. Ook supertof dat die gasten dat niet meldden, waardoor mijn autosleutels nu op het aanrecht liggen - thank god voor de reservesleutel.


Vanmorgen heb ik de hond naar Jeroen gebracht. Jip is een schat, maar we hebben inmiddels voldoende bewijs weten te verzamelen om te constateren dat hij verbouwingstechnisch niet de beste is om in de buurt te hebben. Terwijl ik Jip afleverde en uit mijn auto stapte, voelde ik een nare prik in mijn kont. Alsof ik op een naald zat - in mijn eigen auto dus. Ik sprong op, gilde het uit en zag vervolgens een wesp zitten. Dat dus. Ik was gestoken door een wesp. In mijn hol. Voor het huis van mijn ex. En nou zijn we hartstikke close en goed met elkaar, maar om nou te vragen of hij eerste hulp bij wesp wil verrichten op déze specifieke plek... Gelukkig trok de pijn snel weg en heeft de wesp waarschijnlijk niet voldoende houvast gehad - dat krijg je met maatje 34. Maar het was wel even paniek.

Net belde de hoefsmid dat ik vergeten was mijn paard uit de wei te halen. Dat nog even snel gedaan. En een minuut geleden belden de drie Tsjechen dat ze er over 45 minuten zijn. Dag twee van de verbouwing; egaliseren! En mocht je nou denken: dan zullen ze morgen wel die gietvloer uitrollen: niet dus. De einddatum is voorlopig vastgesteld op uiterlijk 15 september. Correct; 3,5 weken van hier.

Ik ga zo de huisarts bellen en om een sterke variant van prozac vragen. Ik ben er niet voor gemaakt om te leven in chaos, crocs van de klussers op mijn mat te zien, te werken in de zure zweem van werkmannenlijflucht of te denken onder het genot van een stukje keiharde drilboor. Ik snak naar rust, regelmaat en reinheid. En een superstrakke vloer.







Reacties

Populaire posts van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Zoveel bloed; het begin van de Tour de France begint in Waverveen afschuwelijk

Ja mensen, gisteren is de Tour weer van start gegaan en dat is voor talloze Nederlanders toch vooral inherent aan het feit dat er ergens in Waverveen weer nieuwe Belle-updates worden geproduceerd om Taco - die in Frankrijk ziel, zaligheid en familieleven geeft voor Studio Sport - niet te ver van zijn kind te doen vervreemden. Nou, daar komt ie hoor. We hebben weer een hoop te vertellen, lees vooral mee.

Belle is nu 4,5. Voor een ieder die haar al een tijdje niet gezien of gesproken heeft, zal ik jullie kort wat specifieke kenmerken doen toekomen.
* Belle spreekt vrijwel perfect ABN, daar mag menig Facebookfanaat een voorbeeld aan geven. Zo nu en dan maakt ze een kleine misser (zo zei ze gisteren nog: 'Ik wil aannamelijk morgen met Liv spelen.' - Dat moet natuurlijk 'namelijk zijn' - of ze moet het aannemelijk vinden dat ze morgen met haar beste vriendin iets gaat doen), maar over het algemeen kunnen we stellen dat ze haar taal lekker beheerst.
* Belle is selectief eenk…

Ik lijk op Mascha Kroko

"Jij lijkt op Mascha Kroko." Dat werd mij vanmorgen vroeg in bed gezegd, toen Belle en ik samen een poging deden tot het opnemen van een filmpje, waarbij mijn ochtendhoofd & kapsel vol in beeld kwamen. Paniek natuurlijk. Who the hell is Macha Kroko? Is zij een rolmodel? Een influencer? Een goede moeder? Een prinses? Is ze mooi? Heeft zij status? Moet ik blij zijn met het vergelijk? Marscha schijnt een tekenfilmfiguur te zijn uit een van Belles favoriete series, Boss Baby (door Belle consequent Big Boss Baby genoemd). Ik googelen natuurlijk. En dat is dus heel lastig, want als Belle de naam van de tekenfilm al niet eens vlekkeloos uitspreekt, dan zal Mascha Kroko ook wel een variant zijn op iets. We stuitten op de moeder van Boss Baby. Een zuur ogende vrouw met rood haar en een knot op haar hoofd. "Is ze dit? Is dit Mascha?" Ik merkte aan de manier waarop ik het vroeg - licht hysterisch - dat het mij meer deed dan zou moeten. Met iemand vergeleken worden is …