Doorgaan naar hoofdcontent

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt Feyenoord. Dan van de zesde tot de negentigste plek zijn vrienden weer. Dan Belle. Dan de hond. Dan Jeroen en ik. Dan ook nog ergens Floor (hoop ik, ik twijfel daar wel aan). En dan volgen in de lijst van belangrijke zaken in zijn leven nog de kleur van zijn sokken, het favoriete make-up merk van Floor, de aanwezigheid van een geurkaars in het toilet en de kwaliteit van lichtroze pioenrozen in juli. Pas DAN komt school, ergens op dezelfde hoogte als voor Wout volstrekt onbelangrijke en zeer moeilijk aan te leren zaken als:

* was hoort ín de wasmand
* een fiets hoort in de schuur
* een toilet kun je ook doortrekken

Het interesseert hem gewoon geen ene reet.

Jeroen, Taco en ik hebben misschien wel een miljoen keer gevraagd of hij zijn huiswerk had gedaan. Het antwoord was of 'JAHA!' (vrij te vertalen als 'nee') of 'JA ZO' (vrij te vertalen als 'nooit'). We zijn wat gebeld door school. We hebben wat gepraat en gemaild met docenten. We hebben wat zuchtend en steunend met elkaar aan de telefoon gehangen of rond de tafel gezeten, zoekend naar oplossingen. Maar Wout maakte zich gewoon, hoe hard wij ook gilden, he-le-maal nergens druk om. Ik durf met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijk te stellen dat Wouts stresslevels geen seconde een verhoging hebben gekend, niet toen het sectorwerkstuk de soep in dreigde te draaien, niet toen hij tijdens de PTA week een volledige toets blanco trok en ook niet toen het er echt op aankwam, tijdens het examen. Wout kent geen stress. Althans, niet voor school.
'Het komt wel goed mam.'
JOE!

In een stoere bui riepen we: 'Laat het ook maar! Laat hem maar op zijn bek gaan. We zijn er klaar mee, dan gaat ie maar niet over.' En dat meenden we ook. Maar Wout is echter zo'n ventje dat overal doorheen zwijnt. Vorig jaar had hij PRECIES voldoende punten om over te gaan. Er kon geen tiende punt af. 'Eikel', zeiden we toen tegen hem. Hij lachte ons uit. Hij had toch gezegd dat alles goed zou komen? En ook dit jaar is het hem gelukt. Hij is geslaagd. Dat is echt geen prestatie, want Wout heeft een prima werkend stel hersens in zijn hoofd. Als je vier jaar lang zo verdomd weinig doet en alles dan toch haalt, moet je je eigenlijk je ogen uit je kop schamen. Maar we zijn natuurlijk wel heel blij. En trots. En zielsgelukkig dat we niet nog een jaar aan de ellende hoeven vast te plakken.

In een superbenauwde plakkerige aula kwamen ouders, familieleden en geslaagden bij elkaar om naar de praatjes van de leerkrachten te horen. Iedere leerkracht kreeg een groepje kinderen toegewezen, waarover het iets persoonlijks moest zeggen. En dan wordt leerkrachttechnisch direct het kaf van het koren gescheiden. Waar de ene leerkracht echt z'n best heeft gedaan er iets leuks van te maken, druipt bij de andere leerkracht de saaiheid van de woorden af. En zo iemand moet je dus ook de lesstof door je strot drukken hè? De docent Engels had - in het Engels- wat citaten uit boeken gehaald. Hoogdravende diepgaande shit, waar je als puber - maar ook als trotse ouder- natuurlijk helemaal niet op zit te wachten. Je wilt iets over het kind horen.
54 Leerlingen. Het was louter positief wat er geblaat werd en dat had Wout ook opgemerkt. 'Hoe kan het nou alleen maar positief zijn, wat ze zeggen?' Ik vreesde ook met grote vrezen dat het verhaal over Wouter onmogelijk een lofzang kon zijn. Tenzij de desbetreffende docent een pathalogisch leugenaar was.

Zo ergens rond nummer 50 was Wouter aan de beurt. Wij lagen inmiddels licht afgepeigerd in de coulissen van de aula te snakken naar frisse lucht. Eerst werd op de achtergrond de foto van Wout van vier jaar geleden en een van nu getoond. Mensen begonnen nog net niet bijna te huilen van ontroering. We hadden écht een baby'tje afgeleverd op het Veenlanden en er kwam nu een jonge man vanaf. Na de 'aaaaaahs' uit de zaal, startte de docent het praatje:

Beste Wouter,

Het is een mannetje hoor. Hij is stronteigenwijs.
Hij is heel lui. Hij is soms heel irritant. Hij drijft mensen soms tot wanhoop.
Maar hij is ook heel echt. Hij houdt echt heel veel van zijn kleine zusje.
Hij staat voor wat hij vindt. Hij heeft dan schijt aan iedereen.
Hij is een echte. Geen meeloper. Heult niet met de winnaar, zoals velen hier.
Hij is dit jaar in veel opzichten een winnaar.
Hij is voor Feyenoord.

Dat dus. Het zegt genoeg.




Jeroen en ik hebben thuis onze opluchting kracht bijgezet door er op te proosten. Dat stond ook op de agenda van school, maar daar hadden ze alleen spa rood en jus d'orange. NOU, DAAR PROOSTEN WIJ DUS NIET MEE, HÈ?

Na een korte nacht verliet ik vanmorgen in alle vroegte het huis om naar mijn paard te gaan. Floor zou oppassen, maar iedereen sliep nog. Uit het fotomateriaal dat in de loop van de ochtend door Floor de whatsapp in werd geslingerd, zag ik dat de meisjes heel uitgebalanceerd voor een ontbijt van sushivellen en sojasaus hadden gekozen. Fuck die boterham met pindakaas inderdaad.

Toen ik weer thuis was, had Belle in de kast van Floor klei ontdekt.
'IK WIL KLEIEN! JIJ MOET MET MIJ KLEIEN.'
Geen volwassen mens wil kleien, zo simpel is het nou eenmaal. En geen volwassen mens wil dat een kind kleit. Nog voordat er ook maar één creatie was ontstaan, had Belle al haar tenen in een grote klomp roze klei gedrukt, om daar mee onder haar voet van de trap af te komen. O-ve-ral roze klei - ook in haar haren (?).  Let wel; de hele activiteit moest dus officieel nog van start gaan.
"Waarom ga je nou in de klei staan?"
"Dat weet ik niet."
"Ik ook niet. Zou je het niet meer willen doen?"
"Ja maar het moet."

Ja-maar-het-moet is een zinnetje dat Belle er graag in slingert als er ergens een verbod op wordt gegeven. Bijvoorbeeld:
"Nee Belle, nu geen ijs pakken, we gaan zo eten."
"Ja maar het moet."

Van wie het moet, blijft tot op heden onduidelijk. Het moeten valt in elk geval in 100% van de gevallen positief uit voor Bel, waardoor we toch sterk het gevoel hebben dat zij er zelf het brein achter is - maar dat berust dus vooralsnog voornamelijk op een aanname.

Ik kleide een regenboog. Ik kleide een paddenstoel. En toen kleide ik Elsa. Aan Belles hoofd te zien, viel dat laatste tegen. Waar de regenboog en de paddenstoel nog werden ontvangen met een 'OOOH, is dat voor mij? Dank je wel mama, ik vind het heel mooi!', keek ze naar de Elsa alsof ik een bakje lauwwarme hondenkots op tafel had gezet.
"Vind je haar niet mooi?" Zwijgend en ietwat onthutst bleef ze naar mijn Elsa kijken, die er inderdaad niet uitzag.
"Je mag het wel zeggen hoor..."
"Ik vind 'm wel mooi hoor. ZE MOET ALLEEN LIPPENSTIFT!"
Daar wrong de schoen dus.
"KIJK! Ik heb een ballon gemaakt!"
Verbaasd keek ik naar het minuscule stukje klei waar op geen enkele manier vorm aan was gegeven, anders dan dat het zo uit het bakje was getrokken.
"VIND JE HET MOOI, MAMA?"
Nu was het mijn beurt om naar woorden te zoeken. Het was - as usual als Belle iets creatiefs probeert te ondernemen - weer niet om aan te gluren. Het was dit keer niet eens iets!!!
Gelukkig bood de korte aandachtsboog uitkomst, het kleien was klaar - er moest gezongen en gedanst worden. Floor zette een liedje op dat Belle vervolgens nog zeventien keer wilde horen (ruzie tussen de meisjes, want als er toch een ander lied werd opgezet krijste Belle net zo hoog, hard en schel dat je niets lieverd wilde dan óf je eigen oren doorboren met een priem óf toch nog een keer dat ene liedje luisteren). Iets met oesters & champagne - ergens ook wel weer hilarisch om dat een driejarige mee te horen zingen.



Overal in huis ligt inmiddels klei. Belle ligt op bed voor haar middagslaap. Floor haalt achterstallig schoolwerk in (die werd op de valreep ineens ook even leertechnisch rebels) en Wout is - hoe kan het ook anders - aan het chillen met vrienden aan de plassen. Ik ga nog even werken voor die wervelwind ontwaakt en hier weer de regie in huis overneemt.

Tot morgen!

OH! DE RUBRIEK!


Dingen die jezelf hoort zeggen, waarvan je nooit had gedacht dat je ze ooit zou zeggen

* Hoe komt de kastdeur blauw? Oh ja joh, heeft Floor daar op staan kleuren?
* Ja hoor, jij mag de lege wijnfles wel in de glasbak gooien.
* Ik zie dat je moet plassen. NU naar het toilet, ik heb geen zin in wéér een zeikscène bij iemand in de tuin.
* Waarom ben je nou in de klei gaan staan? Het komt allemaal tussen je tenen door.

///einde rubriek/



Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…