Doorgaan naar hoofdcontent

Roze koeien, rupsen en lekker meeknallen met het onweer

Het lijkt misschien allemaal mega-idyllisch hier, lekker zen met zo nu en dan wat wildplassen bij de buren, maar schijn bedriegt mensen. Zo koddig als ze eruit ziet, zo explosief kan ze zijn. Tegelijk  met de onweersbuien van gisterenavond, kwam ook de Childsplay-achtige kant van Belle weer naar boven. Wout liet mij gisteren heel toevallig nog de trailer van de horror Annabelle 2 zien. Dat had net zo goed Isabelle 2 kunnen zijn en dan hier in huis opgenomen.

Ze had niet geslapen gisterenmiddag. Wel op bed gelegen, maar niet geslapen - hoewel ze zelf uiteraard anders claimde. En als Belle niet slaapt, dan kakt ze niet ineens in zoals de meeste kinderen doen, dan lijkt ze wel ineens snoeihard te gaan alsof ze ergens wat speed en zestien blikken redbull heeft weggewerkt. 'Nee' is op zo'n moment ook geen antwoord meer. Ze doet gewoon waar ze zin in heeft. Overal op klimmen om snoep te pakken bijvoorbeeld.


Er werd steeds meer en hysterischer gepraat, steeds drukker gedaan en toen de uitschuifbare vliegenmepper er aan te pas kwam (jaja, gadget mensen, gadget!) en Jip een paar rake klappen kreeg, was ik er klaar mee. Ik tilde haar op, het was inmiddels kwart voor acht, en nam de gillende, schoppende en krijsende peuter mee de trap op. Bij Belle werkt het zo dat als je denkt dat ze niet harder kan, ze nog nét even een tandje bijzet. Ik sloot ramen en deuren voor de buurt - wederom uit een intense angst dat Jeugdzorg op de stoep zou staan en mij zonder hoor en wederhoor uit de ouderlijke macht zou ontzetten; dat had écht gekund. Daarna probeerde ik haar inmiddels kokende en kleddernatte lijf uit de kleren en in de slaapzak te wurmen, om vervolgens over te stappen op de tandenpoetssessie, waarbij ze non stop op het allerhoogste geluidsniveau bleef doorkrijsen. Er zijn missies te bedenken die eenvoudiger uit te voeren zijn, kan ik jullie vertellen. Op een ligfiets met lekke banden naar China rijden bijvoorbeeld. De ijskoude washand door het gezicht hielp niet. De verhitting was niet terug te draaien en er was geen rede in te krijgen. Zelfs niet toen ik even met haar op een stoel ging zitten om een compromis te sluiten. Het was nog te vroeg voor compromissen, ze stond nog vol op standje oorlog. En dat betekende maar één ding: er moest nóg een schepje bovenop. Ik legde haar in bed, het moment van door de geluidsbarrière heenknallen was bijna aangebroken, en nét toen ik de trap afliep, gebeurde het: de krijs van topkwaliteit - hemeltergend en godvergeten hard.

Een paar minuten later kwam ik de kamer weer binnen. Ze kalmeerde een heel, heel klein beetje. Ik greep de kans op de ingang aan:
"Zal ik dan nu dat verhaal over die rups nog een keer vertellen?" We hadden eerder die dag gefietst en bij een vlinderboom naar vlinders gekeken. Ik had toen een beetje opschepperig met mijn kennis over dat hele gedoe met rupsen staan pochen, wat insloeg als een bom.
Ze koos eieren voor haar geld. En zo vertelde ik tegen een nasnikkende driftkikker het verhaal over de rups die een vlinder werd. We keken samen naar een rups/vlinderfilmpje op YouTube en ik zong noodgedwongen nog vijf liedjes (ik durfde echt niet voor minder te gaan uit angst dat de situatie weer volledig zou ontsporen). En toen was de situatie onder controle.

Vanmorgen moest ik haar wakker maken.
"Nu moet jij weer over de rups vertellen", waren haar eerste woorden. Zucht. Ik had weer spijt dat ik dit biologielesje had aangehaald. Vorige maand hebben we nog zo'n slepend verteldrama gehad over de poepkarren waarmee de boeren het land besproeien. Ik heb het misschien wel vijfhonderd keer moeten uitleggen hoe dat nou werkt, met die machines en waarom dat land dan bemest wordt. Alsof dat ook maar enigszins interessant is! Voor Belle wel. Dus zat ze vanmorgen te ontbijten op het aanrecht, met een stuk of zes timelapsen van een rupsvlindermetamorfoses.
"De koeien komen vandaag op het land, Bel", zei ik toen ik haar ophaalde uit het kinderdagverblijf.
"Dat zijn mijn koeien hè?"
"Oh ja? Dat wist ik niet."
"Ja, ze zijn van mij. En van jou. En van papa en van Jeroen en van Floortje en van Wouter en van Jippie."
"Nou, volgens mij zijn ze van de boer."
"Van Adriaan?"
"Nee, dat is de boer van het kinderdagverblijf. Ze zijn van een andere boer. Boer Boer", probeerde ik haar de leuke toevalligheid van de achternaam van deze man bij te brengen. Maar terwijl ik het zei wist ik ook wel dat dit te hoog gegrepen was.
"Ze zijn van mij en van Adriaan." Het was overduidelijk geen discussiepunt, maar een uitgemaakte zaak.
"Oh. Oké. Zijn ze niet ook van onze buren dan?"
"Mama, ik zeg het nu vijf keer, ze zijn van mij."

Check.

We hebben net even een ijsje gehaald op de fiets (met pop Noesh, de spuuglelijke Elsajurk en toverstaf mee) en we checkten op de terugweg onze koeien even uit toen we er langs reden.
"Ze zijn bruin met wit."
"Ja, dat klopt."
"De boer moet even roze kopen. Ik wil roze koeien."
"Bestaan die?"
"Ja. Ik vind roze het mooist. En blue. Blue koeien zijn ook mooi."
"Ja, fantastisch. Maar die heb ik dus nog nooit gezien."
"Komt de boer zo nog nieuwe koeien brengen?"
"Ik denk vanavond niet meer."
"Oh. Want ik wil roze."
"Ja meid. Roze. Ik geef het door."
Vervolgens zwaaide ze driftig met haar toverstaf tegen zonder nordic walking-stokken wandelende nordicwalk-vrouwen.
"Wat doe je?"
"Ik ben aan het toveren."
"Wat tover je dan?"
"Dat het mensen zijn."
"Nou, talentje hoor: gelukt!"
"En nu zijn het baby's!"
JOE.
"Nu nog een keer van de rups vertellen..."
....


Ze slaapt, de kinderen zijn met Jeroen naar een theatervoorstelling in Amsterdam, Jip heeft intense onrust door de koeien en ik ga zo even van ons geweldige uitzicht genieten. Ik denk niet dat ik hier ooit nog weg wil...

En ja hoor, daar komt ie! De rubriek!

Dingen die jezelf hoort zeggen, waarvan je nooit had gedacht dat je ze ooit zou zeggen

* Je weet toch dat je niet met fluorescerende stift op de muur in de gang mag kleuren?! Heeft Floor dat gedaan? NOU, DAT BETWIJFEL IK!
* Heb je nou met rood potlood op de tv gekrast? Dat heeft Floor OOK gedaan? Ook dat vind ik een extreem ongeloofwaardig verhaal.
* Je hebt weer lekker op veertig vierkante meter zitten kleien, hè?

* Kom je naar beneden? Je bent je tanden aan het poetsen? Maar we gaan nu eten...
* Nee dank je, ik hoef geen hoed op tijdens het eten. Hou jij 'm maar op.

///einde rubriek///
 


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Event of the year: Update uit Waverveen

Het is een spannende dag vandaag mensen, hier is door een talrijk nationaal en internationaal publiek weer een jaar lang naar uitgekeken.


De Tour de France start! 
Maar dat feit is slechts de aanleiding en een kleine bijzaak in het licht van een veel groter event:

De Update vanuit Waverveen! 
Jaja, we gaan weer beginnen. Vriendin, kind en stiefkinderen zijn weer even voor een kleine maand op een tweede plaats gezet, Taco staat volledig in dienst van NOS Studio Sport. En om te zorgen dat hij geen niet te overbruggen hiaat in zijn herinnering aan het thuisfront krijgt, zorg ik hier voor de komende weken weer dagelijks voor een überinteressant verslag. Meelezen mag uiteraard, maar lieve Taco: het is natuurlijk in beginsel voor jou. Daar gaan we...

Alvorens aan zaterdag te beginnen, wil ik nog even teruggrijpen op vrijdagavond. Zoals iedereen weet ben ik nooit een groot sportvrouw geweest. Ik vind iedere balsport een misdaad tegen de mensheid en aan lichamelijke inspanning heb ik …