Doorgaan naar hoofdcontent

Plassen? Oh, doe maar in de tuin van de buren, meid!

Ik had een plan, voor vanavond. Ik zou iets van een salade eten, Bel redelijk bijtijds naar bed doen en dan snoeihard me-time inbouwen. Me-time, misschien wel het kutste moderne woord dat ik ken, na triggeren en 'vriendinnetje' (overigens samen met nog nog tal van andere verkleinwoorden). Verder heb ik nog een bloedgeslagen hekel aan veelvuldig gebruik van 'ik heb zoiets van' en foutief gebruik van me en hun. En dat laatste, dat gebeurt nogal eens, mensen! Maar dat allemaal terzijde.
Me-time dus (*gaat over haar nek*), wat zoiets inhoudt als mijn kledingkast op kleur sorteren, Bed & Breakfast terugkijken (gisteren niet gelukt, stond nog niet bij Uitzending Gemist) of gewoon een paar uur volstrekt doelloos op mijn telefoon kijken zonder dat iemand er naar kijkt met een blik van 'moet dat nou'.

Het liep anders. De nieuwe iPhone7 van Floor was vanmiddag namelijk bezorgd. Nieuwe iPhones, daar krijg ik de rillingen van. Reservekopieën maken gaat namelijk néver nooit zoals je gepland had, ineens blijk je drieduizend wachtwoorden te moeten invullen die je nog ver voor het internettijdperk had bedacht en dat in dit geval dus allemaal onder toeziend oog van een spichtige puber die doet alsof ze je haar leven in handen heeft gegeven.

Het ging mis, uiteraard. Ergens miste een wachtwoord van een Apple ID van een provider die al zestien keer failliet is gegaan, de support van Apple had een eindeloze wachtrij en toen ik eindelijk aan de beurt was (ondertussen al een miljoen keer met dodelijke blik aangekeken door Floor - ik mocht écht niet iets doen waardoor haar gegevens verloren gingen, och en wee, de wereld zou ten onder gaan zonder haar miljoenen Whatsappgroepen met BFF's forever and ever, Besties for Live, make-up lovers 2017 & I Love Unicorns - ofzo) bleek Apple mij niet te kunnen verifiëren. Dat moest dan via Engeland, met een aankoopbewijs, zou drie tot acht dagen duren, blabla - nou, zolang kon Floor natuurlijk niet zonder zuurstof telefoon. Ik was de wanhoop nabij, stond op het punt in snikken uit te barsten, toen de supportjongen nog een keer zei dat ik misschien gewoon maar lukraak wat wachtwoorden moest proberen. Misschien zelfs zonder hoofdletters en cijfers, want zo oud was het account al. Nou mensen, dat waren dus de gouden woorden. Ik tikte inmiddels puur op emotie wat letters in - verstand werkte allang niet meer - en het bleek de sleutel naar Floors gelukkige toekomst.

Jeroen (ook aanwezig bij het drama, zulke lifechanging-events hoor je als ouders toch samen te beleven, hij had zelfs gekookt om de inwendige mens ook een beetje op peil te houden), had terwijl ik in de wachtrij stond een wijntje in geschonken. 'Heb je anders ook iets met een spuit', vroeg ik, doelend op iets dat instant zou verdoven en de zwaarte van de avond iets zou verlichten. Belle sprong op bij het horen van het woord 'spuit', daar moest de dokterskoffer natuurlijk weer bij komen. 'IK HEB EEN SPUIT!!!'

Maar goed, het is dus allemaal opgelost. So far, start me-time, zou je zeggen. Maar inmiddels had Belle de negatieve vibes van de avond natuurlijk weer volledig geabsorbeerd en fietste ze als een dolle in haar ondergoed door de kamer op haar nieuwe fiets. Die zou never nooit gaan slapen, daar moest nog wat energie uit.
Het leek haar een geweldig plan om nog even buiten te gaan fietsen met de buurkinderen. Mij ook. Even rust.
Ze kondigde haar komst luidkeels aan door in haar ondergoed naar buiten te rennen en door de buurt te gillen dat ze even iets aan ging trekken. Ze rende weer langs mij heen richting trap.
"Wat ga je aandoen?"
"Nou, gewoon. Een spijkerbroek."
Om dan vervolgens naar beneden te komen in een rok, waar ze ook nog een jurk over aan wilde.

Na een paar minuten liep ik even naar de speeltuin om te checken of het allemaal een beetje te doen was met de kleine meid. Illias, de buurjongen van vijf stond op het klimrek en begon ontstemd te kraaien toen hij mij zag. "Belle zegt dat ik moet opdonderen!"
Bel was net bezig met haar tocht naar boven toen ze hem het hoorde zeggen. Ze draaide zich met een triomfantelijk hoofd om naar mij om. "Zeg jij dat Illias moet opdonderen?"
"JA!" Ze trok er een trots hoofd bij. Ik trok er een beetje blanco van. Drie jaar oud. WAAROM?

Ik besloot het slagveld te verlaten, de blog van de dag te gaan schrijven en het hele principe van me-time maar te skippen. Het was niet anders.

Terwijl ik mij met mijn laptop en een wijntje voor in de tuin posteerde, kwam Belle aanfietsen. Floor dribbelde er achteraan, muziek op haar nieuwe telefoon aan en Belle gaf een kleine dansvoorstelling weg. Na de korte show sloeg de onrust weer toe.
video

"Ik ga nog even naar Illias! IIIIIIILIAAAASSS!"
En weg was ze weer, op haar sokken.
Na twee minuten was ik er wel klaar mee. Het was laat, bedtijd laat en ik had geen zin meer in kleine kinderen. Ik stond op, liep richting speeltuin en zag nog net hoe Belle twee huizen verderop achter het hek in de voortuin van de buren zat te zeiken.


Ja, dat lees je goed. Dat doet ze dus. Hier thuis ook al meerdere keren, gewoon heel snel het huis uit rennen om dan voor de deur in de tuin alles te laten lopen.

Ik weet het ook niet meer, lieve mensen. Ik verzin het allemaal niet, was het maar zo. As we speak zit ik wat apathisch en lamgeslagen bij te komen in de tuin, de vogels fluiten, Waverveen komt tot rust en Belle slaapt. Ik ga me zo maar eens opmaken voor een lange nacht. Die rust heb je nodig hier.

Laten we voor vandaag afsluiten met de rubriek.

Dingen die jezelf hoort zeggen, waarvan je nooit had gedacht dat je ze ooit zou zeggen

* Bel, niet op de buurjongen tuffen.
* Let eens op: Jip eet je yoghurt op.
* Wil je, nadat je geplast hebt, je onderbroek gewoon weer aan doen?
* Je plast toch niet in de tuin van de buren?
* Trek alsjeblieft even iets aan als je de straat op rent.


///einde rubriek/

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…