Doorgaan naar hoofdcontent

Met Mega Mindy naar de boerderijautomaat

"Ik vind haar stom!"
Ik had Belle net enthousiast meegedeeld dat vriendin Sigrid 's avonds zou komen eten en het oordeel loog er niet om. Niet dat ik er ook nog maar een beetje waarde aan hecht; Bel vindt namelijk vrijwel iedereen stom c.q. stout momenteel. Als je het ook maar een beetje in je hoofd haalt om lief bedoeld, maar ongevraagd een gesprek met haar aan te gaan, slaat de vlam in de pan. Zit ze net lekker bij die elektrische kuthamster bij Albert Heijn in het autootje, zul je nét zien dat daar weer zo'n oud omaatje vertederd naar gaat staan kijken. Het is ook te koddig. Belle heeft namelijk hele gesprekken met die hamster, geeft 'm te eten en zal de auto niet snel verlaten zonder het dier een kusje te geven. Maar daar iets van zeggen of er dus vertederd naar kijken is uit den boze. Dus zo heb ik al meerdere keren gegeneerd mijn verontschuldigingen aan wildvreemden aangeboden, omdat Belle er snoeihard en met donkere boze ogen "IK VIND JOU STOM!" naar schreeuwt.
En nu was Sigrid dus aan de beurt. Ik ging er vanuit dat het wel een beetje bij zou trekken naarmate de avond vorderde, maar ze bleef voet bij stuk houden. Om Sieg ook een stukje spektakel mee te geven (in de stad Utrecht maakt ze het natuurlijk óók niet mee), wandelden we na het eten even naar de boerderijautomaat om frambozen, aardbeien en bosbessen voor op het ijs te halen. Belle had alleen een T-shirtje aan, dus ik  vroeg of ze boven even een vestje wilde halen. Het duurde en het duurde. Toe ik uiteindelijk toch maar even poolshoogte ging nemen, bleek waarom. Het vestje bleek te underdressed voor het geplande uitje, Bel had zich met veel pijn en moeite in het Mega Mindy-pak van Floor gehesen.
"Hou je gezicht in de plooi", riep ik vanaf de trap tegen Sieg, wetende dat als er werd gelachen om deze ietwat overdreven creatie voor een bezoekje aan de plaatselijke fruit-Febo, de verhoudingen voor altijd scheef zouden trekken. Sigrid wierp met een schuin oog een blik op de rood-roze peuter met gele cape en stikte vervolgens inwendig van het lachen, wat ze camoufleerde door krampachtig op haar telefoon te kijken.
Het trok maar moeizaam bij. Zelfs in de speeltuin kwam ze er weer op terug.
"Hoe heet zij ook alweer?" (Sieg zat op dat moment een halve meter naast mij op het bankje.)
"Sigi."
"Ja. Ik vind Sigi stout."
"Joe."
We klampen ons er maar aan vast dat ook dit weer een fase is. En dan maken we ons op voor de volgende fase - en smeken we onze lieve Heer of het dit keer een iets socialere variant mag zijn.
 Overigens troffen we in de boerderijautomaat in het gastenboek nog een onthutsend staaltje pornografie aan. Zo zie je maar dat Waverveen ook niet geheel vrij van zondaars is.

Gisterenmiddag en vanmorgen stond in het teken van 'De Mascha-planner'. Het is geen agenda, zo is mij al een paar keer toegeblaft, maar een planner en het is momenteel de spil waar Floors leven om draait. Een planner ontworpen door een vlogster, echt SUPERhandig (je moet de maanden er nog zelf invullen, maar hey, het is natuurlijk géén agenda, maar een planner) en je kunt met gouden stickertjes je naam op de voorkant schrijven. Vet cool en tof en dat voor 'maar' €25. En hoewel het ding woensdagavond voor 23.58 besteld was (de voorwaarde om een dag later geleverd te krijgen), duurde het tot Floors extreem grote verontwaardiging tot maar liefst vrijdagochtend voor ze het gewilde object in handen kreeg. Ze bleef er bijna in van ellende.
Verder hebben we haar veel te lege kledingkast weer een beetje aangevuld met wat leuks nieuws (rete-eenvoudig, een 13-jarige draagt alleen maar zwart) en kan ik jullie met een intens gevoel van vreugde meedelen dat haar kamer er nog steeds keurig uit ziet.

Dan nog wat nieuws over Wouter. Die kreeg zojuist dolenthousiast van Vodafone de tussenstand van zijn drie maanden onbeperkt data-deal doorgestuurd. Onder het kopje 'Ga zo door', werd hij aangemoedigd. In tegenstelling tot de 40,2 GB die hij vorige maand had verbruikt, heeft hij er halverwege deze maand al een respectabele 72,1 GB doorheen gejast. Ik weet nog de tijd dat je met 1 GB dolgelukkig was en een maand makkelijk redde. Toch weer iets om trots op te zijn. Dat je provider je mailt dat je zoon zo lekker bezig is...

Het blijft bij een korte update dit keer, ik had vandaag zes interviews en ga me zo opmaken voor de komst van mijn vriendin Herman die gezellig blijft slapen. Pure tijdnood dus. Maar morgen hebben we een bitterballenfeest in Amsterdam op het programma staan, wat natuurlijk weer voor de nodige hilarie kan zorgen.

We zwaaien niet af zonder DE RUBRIEK!
Dingen die jezelf hoort zeggen, waarvan je nooit had gedacht dat je ze ooit zou zeggen

* Je hebt de hele fles conditioner leeg geknepen, hè?
* Niet aan de aardbeien likken, die moeten zo nog op het ijs.
* Die ontbijtkoek lag al twee dagen in de auto. Spuug maar uit.
* Belle, jij bent niet de baas over Wouter!
* Een draaiende fidget spinner op je knie. Knap zeg!


///einde rubriek///

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…