Doorgaan naar hoofdcontent

Lekker dwars doen in Drievliet

Alles is een fase.

Dat is momenteel mijn enige houvast in het leven, mijn mantra. Belle zit namelijk in een ENORREME negatieve zeikfase. Het richt zich vooral op volstrekt onbekende buitenstaanders, maar ook incrowd (als in de kinderen, opa, Jeroen, zélfs ik) kan helemaal verkeerd vallen bij onze kleine meid. En waar ze een jaar geleden nog wat in zichzelf keerde als het haar niet aanstond (ook niet leuk maar sociaal toch net iets geaccepteerder) kijkt ze nu extreem kwaad en roept ze iets als: "NIET KIJKEN! JIJ MAG NIET NAAR MIJ KIJKEN! IK VIND JOU EEN HEEL STOUTE VROUW!" Op zulke momenten vervloek je het feit dat ze zo lekker duidelijk praat.
En wat 'de buitenstaander' dan logischerwijs doet, is proberen haar zieltje te winnen. Niemand wil immers afgewezen worden. Dus trekken ze een gekke bek, gaan ze wat jolig in haar prikken of zetten ze grover geschut in, in de vorm van snoep. Maar dat werkt dus niet. Sterker nog: dat is olie op het vuur gooien - ze gaat er alleen nog maar harder, hysterischer en venijniger door schreeuwen. En ik sta daar dan een beetje onmachtig en ongelukkig bij te kijken en me te verontschuldigen. Ik heb dit ook allemaal niet gewild. Ik dacht dat ik een sociaal lekker vaardig kindje had besteld, maar ik heb toch bij de agressieve venijnige exemplaren in de rij gestaan blijkbaar.

Vandaag moesten we om 13.00 uur in Drievliet, Den Haag, zijn voor de opnames van een commercial voor de rookvrije generatie-campagne. Zoals jullie misschien wel weten heb ik de Rookvrijprijs 2017 toegewezen gekregen, waardoor ik nu als een overbezorgde moederkloek legaal mijn gal mag spuien over roken in pretparken en dierentuinen. Een enorme eer - alles om bij te dragen aan een iets rookvrijere samenleving, niet?

Nou goed, Drievliet dus. Er stond een complete crew op ons te wachten en iedereen stak enthousiast zijn hand uit om zich voor te stellen - ook naar Belle. Daar ging het al mis natuurlijk. Ze draaide zich als een krokodil die zijn prooi probeert te verzuipen om in de kinderwagen en zette haar zo kenmerkende oorwurm-gezicht op. Met een vrije hand trok ze de regenkap over haar hoofd opdat niemand haar meer zag. Maar dat werkte dus niet. Even door de knieën en je keek nog steeds in het mokkende gezicht van Miss Jans. De trukendoos werd opengetrokken, er werd wat geprikt en er werd een poging tot gekke bek gedaan, voor Belle het startsein om te gaan schreeuwen dat iedereen stout is en niet naar haar mag kijken. Lekkere binnenkomer en lekker positief allemaal ook weer, zo'n knorrige figurant in een commercial werkt uiteraard alleen maar averechts. Sta ik voor de camera een heel pedagogisch verhaal op te hangen, ligt mijn kind - ook in beeld- bijzonder onopgevoed de grote dwarsligger uit te hangen. Goddank was Floor er ook bij die uiteraard weer het toonbeeld van braafheid was. Sloeg ik niet een complete flater. En toen ze eindelijk een klein beetje bij begon te trekken, begon ze aan mijn vingers te likken. Probeer je dan maar eens op mijn praatje te concentreren als je dat onderin de hoek van je televisiescherm ziet gebeuren.



Na afloop hadden we nog de hele middag om te midden van allemaal op een overdosis kleurstoffen doorgedraaide schoolreiskinderen de attracties uit te proberen. Het maakte een hoop goed, te meer omdat er even niemand naar haar keek of tegen haar sprak. Ze genoot op het paard in de draaimolen, in de misselijkmakend draaiende theekopjes en in de tyfuslangzametrein, waar Floor een statement maakte door onderuit gezakt met haar telefoon in haar handen half in slaap te vallen. Zeg maar: pubermodus aan.

De terugreis leek aanvankelijk een gebed zonder eind te gaan worden. Floor en Wout sloten al op het parkeerterrein van Drievliet hun ogen, want ze waren zo moehoehoehoe. En Belle maakte van de gelegenheid gebruik om even een typisch Belle-gesprek te starten. Klein stukje voorinformatie: ze had drie spenen in haar hand, met doekjes eraan. En over één van de drie doekjes (in de vorm van een konijn) was wat drinken gevallen.

"Mijn konijn is nat."
"Ja, dat droogt zo wel."
"Jij moet even een nieuwe kopen."
"Nu?"
"Ja, nu."
"We staan op de A4 in de file. Ik denk dat het best ingewikkeld wordt nu ergens een nieuw konijn te halen. Bovendien droogt ie wel."
"Droogt ie wel?"
"Ja."
"Ga jij geen nieuwe kopen?"
"Nee."
"Mijn konijn is nat."
"Bel, klik het even los, wil je."
"Droogt ie zo?"
"Jaha."
"Je kan er ook even een ander doekje aan doen."
"Dat heb ik niet bij mij, Bel, dat ligt thuis."
"Mijn konijn is nat."
"Ik ben er nu wel klaar mee. Je hebt nog twee andere spenen."
"Ben je er klaar mee?"
"Ja."
"Oh."
"Ga maar even slapen. Wout en Floor hebben hun ogen dicht. Doe jij dat ook maar."
*veert omhoog uit haar stoel, schiet in de felle stand*
"NEE! IK WIL NIET SLAPEN."
*klapt weer terug in de stoel, drie seconden later vielen de ogen dicht, einde moeizaam gesprek*

We zijn begonnen met het inmiddels traditionele Tour-de-France-sticker-plakken om een beetje inzichtelijk te maken wanneer papa terugkomt. Uiteraard werkt dat weer voor geen meter. Een boze kop omdat ze niet in een keer het hele stickervel leeg mag trekken.Ik kan mij van vorig jaar ook drama's herinneren, waarbij ze in een onbewaakt ogenblik op het wijnrek klom om de terugkeer wat te bespoedigen met haar iets te fanatieke geplak.


En daar is ie weer: de rubriek!

Dingen die jezelf hoort zeggen, waarvan je nooit had gedacht dat je ze ooit zou zeggen

* Bel, straks ligt mijn telefoon in de soep.
* Zou je alsjeblieft niet zo'n toon tegen de hond willen aanslaan?
* Klopt het dat jij met een rood potlood een tekening op de vloer hebt gemaakt? Terwijl je dus normaal gesproken op papier verre van creatief bent?
* Liefje, ik krijg die Labello echt bijna niet van mijn autoramen af. Doe gewoon maar even niet.


///einde rubriek///
 
Ze ligt op bed en GOD wat is de rust weer heerlijk, hoewel betrekkelijk. Want ze gilt mij uiteraard nog  minstens drie keer naar boven. Voor een kus. Een knuffel. Toch nog even plassen. HEEL VEEL dorst. Of een ander kontverhaal. Never a dull moment, ook niet als ze allang knock out had moeten liggen. Ah! Daar begint het gegil al. "PAPAAAAAH! PAPAAAH!" 
MEIHEID! DIE KOMT DE KOMENDE WEKEN NIET THUIS HE? 

Ik ga het er even fijntjes inwrijven. En daarna ga ik mezelf trakteren op het terugkijken van Omroep Max' Bed & Breakfast. Even afkicken van deze enerverende dag. Tot morgen!

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …