Doorgaan naar hoofdcontent

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken. Dan hebben ze honger en dan denken ze het proces te kunnen bespoedigen door een bak herrie te gaan maken en elkaar in de haren te vliegen. Ik hoorde de wijven gillen als magere speenvarkens en Wouter doorlopend het geweer laden. Ah, dat was dus de oorzaak. Niet veel later stond Floor witheet en bijna schuimbekkend te brullen in de keuken, gevolgd door een lachende Wouter die een opgewonden Belle in zijn kielzog had. De rolverdeling was duidelijk: Wouter en Belle waren tegen Floor. 
"Ik vertel zo tijdens het eten wel wat er aan de hand is", gilde Floor in mijn oor, terwijl Belle steeds hysterischer om Wouter heen sprong. Floor griste in een moment van zwakte het geweer uit Wouts handen, propte het met veel kabaal in de vuilnisbak en Belle trok dor deze plotselinge wending van de situatie haar waffel zo hard open dat de scheuren in het stucwerk trokken. Het was complete anarchie, waartussen ik nog een beetje orde probeerde te handhaven door het eten op te scheppen en te roepen dat we ook nog buren hadden. Ik zou aan tafel de boel wel even sussen.
"Wil jij water?" Floor keek mij aan met de felheid in haar ogen van een oncontroleerbaar uitslaande brand en ik wist meteen wat haar bedoeling was. Ze zou alleen voor ons tweetjes drinken pakken, ik moest en zou in Kamp Floor terechtkomen.
De eerste tien seconden aan tafel leek het allemaal nog wel goed te komen, maar daarna begon het grote geschreeuw opnieuw. Het ging sneller dan ik kon registreren, ineens sprong Floor op, ze pakte mes, vork en bord eten op en tetterde dat ze er klaar mee was en boven ging eten. Terwijl ze driftig de kamer uit paradeerde en ik mijn lachen nauwelijks in kon houden om dit parmantige toneelstuk, hing Belle half over de tafel met opgeheven hand om de overwinning te vieren: "Wout! Wout! Highfive!"
Wout beantwoorde het gebaar van zijn zusje met links en trok met rechts het glas water naar zich toe.
"Zo, heb ik tenminste ook drinken."
Ik stak een opvoedkundig verhaal af over het niet pesten van je zus, waarop Belle de zaak weer genadeloos af deed met: "Wow. Goed verhaal, mama!"

Het.had.geen.nut.

Nou goed, het klinkt allemaal heel dramatisch, maar het kwam er op neer dat ze uiteindelijk toch sorry tegen Floor hebben gezegd en het bij het ijs eten weer allemaal redelijk in kannen en kruiken was. De oorlogen komen en gaan hier vrij rap. Mag de wereld een voorbeeld aan nemen.

Bel en ik zijn vanmorgen naar de kinderboerderij in Haarzuilens geweest, stond in de KEK Mama top-10 en ik heb een zwak voor de-leukste-lijstjes, dan móet ik er ook heen. Het was énig. Vond ik dan, Bel had zo haar bedenkingen. Er waren andere kinderen, wat uiteraard helemaal niet in de lijn van haar verwachtingen lag en die wilden dus ook nog eens van de glijbaan en aan het konijn zitten. Allemaal dikke minpunten, wat ze met een kwade kop en een afkeurende tekst als 'jij mag niet, het is MIJN glijbaan' duidelijk maakte.
We hebben gezellig samen een tosti gegeten, waar nog een dramatisch momentje aan vooraf ging.
"Bel, wil je een tosti?"
"Nee, ik wil papa. Ik mis mijn papa."
Jullie begrijpen dat het daar bijna eindigde in een enorm tranendal. Bij mij dan.
In de boerderijwinkel heeft ze mij nog een houten verjaardagstaart afhandig gemaakt, waardoor we de halve dag nepkaarsjes uit hebben moeten blazen en 'lang zal ze leven' hebben moeten zingen. Ook echt su-per-leuk.





Omdat ik onze kleine meid deze week al twee keer in ietwat benarde positie in haar ledikantje heb aangetroffen, besloot ik vanmiddag dat het tijd was voor een peuterbed. Uit pure nostalgie en overtrokken emotie wilde ik hetzelfde bedje als Floor destijds had, dus wij met z'n drietjes naar Ikea, Wout weigerde mee te gaan. Ikea op zondag is afschuwelijk. Ikea is iedere dag van de week afschuwelijk, maar op zondag lopen er ook nog eens mensen die het er om lijken te doen om jou gillend gek te maken. Overdwars in het gangpad met drie kinderwagens een discussie aangaan over de maat van een matras bijvoorbeeld. Of uberhaupt je man en kinderen meenemen. Goddank was Floor mee, die rete-efficiënt kan zijn in zulke bijna niet te dragen crisissituaties. Zo stond ik wat lamgeslagen naar het groter-dan-verwacht-bed-pakket te kijken en nog voor ik daar iets over kon zeggen, kwam Floor al met een kar aanrijden.

Lang verhaal kort: bed moest wit zijn, we hebben per ongeluk een zwarte meegenomen. Ik zal jullie de vloeksessie besparen, maar terwijl de kerkklokken van Waverveen op de achtergrond de zondagavondmis inluidden, werd er enkele meters verderop, op nummer 3, aan extreme godslastering gedaan. Morgenochtend dus maar terug naar de winkel waar je liever niet komt. Zo komen we de dagen wel door.

Ik sluit af met de rubriek, komt ie!

Dingen die jezelf hoort zeggen, waarvan je nooit had gedacht dat je ze ooit zou zeggen

* Schat, we gaan naar de kinderboerderij. Moet dat in je tutu én je K3-jurk?
* Bel! Die geit eet je rok op!
* Niet in het gezicht van je broer tuffen.
* Lieverd, dit is het Ikea-magazijn. Dat is niet eng.
* Ja, Pieter Konijn zegt samen delen. Neem er een voorbeeld aan, meid.
* Nee die plastic hakken zijn écht niet handig naar de kinderboerderij.
En een toegift, zojuist nog in de tuin. Belle vond een slak, snuffelde er aan en trok een conclusie.
"Z'n doosje ruikt vies."
Je kunt het maar weten.

Doeg!

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …