Doorgaan naar hoofdcontent

Gillend over de N201 en A2 naar Ikea voor een kussen van €1,29


Het was gisteren een extreem productieve dag. Als in: hard gewerkt én de kamer van Floor is als kers op de taart opgeruimd. De kamer van Floor, lieve mensen, is een verhaal apart. Stel je de ergste ontploffing denkbaar voor. Iets met heel veel springstof en dan in zo'n woning waar de eigenaar een dwangmatig verzamelaar is. Nou, zo ziet de kamer van Floor er dus negen van de tien keer uit. Ik heb het volgens mij al eens eerder aangehaald, maar Floor is heel creatief. En die eigenschap schijnt een soort logische bijwerking te hebben dat je gewoon overal en altijd een teringzooi van dingen maakt. Ze heeft het niet van een vreemde; binnenkort starten de opnames voor 'Help mijn ex is een verzamelaar' bij Jeroen thuis. Die twee gedijen het best tussen heel, heel veel spullen en dan als het even kan ook nog het liefst in een volstrekt willekeurige volgorde door elkaar getiefstraald. Floor bewaart bijvoorbeeld overal de tasjes van. Dus dan heb je niet alleen honderd lipsticks en mascara's rondslingeren, maar ook een gelijk aantal gitzwarte papieren tasjes van MAC uitgestald in een hoek van de kamer. Superdecoratief en het stofzuigt ook zo lekker praktisch allemaal. Waar Floor vroeger overal een sticker op plakte, een strikje om heen deed en dat weer in een klein zakje in een doosje stopte (waar dan weer een strik omheen moest), is het rommelmaken nu naar een puberniveau getrokken. 's Morgens als ze opstaat trekt ze haar kledingkast open (waar uiteraard NIETS inhangt dat past, danwel leuk is) om vervolgens alles uit de kast te trekken, te passen, weer half in de kast te gooien en op de grond te laten liggen - binnenstebuiten. Daarna gaat ze zich opmaken (of omgekeerd, ik ben er niet bij), wat ook zo z'n sporen nalaat. Dan moeten de spullen voor school nog gepakt worden dus, en ondanks dat ze in een 'laptopklas' zit en het inpakken in theorie dus een fluitje van een cent is, duurt dat ook nog de nodige tijd, waarbij de kamer nogmaals wordt omgewoeld.
Als ik de kamer tegen beter weten in de kamer even inspecteer nadat ze fashionably late de straat uit is gereden (vaak met een boos hoofd, omdat we in ons ochtendhumeur-in-stereo lekker tegen elkaar hebben lopen gillen) kom ik wederom tot de conclusie dat alle hoop vergeefs was. Het is gewoon wéér een teringzooi. Storthoop-plus.

Eens in de zoveel tijd wordt alles aangepakt. Dan gaan er vuilniszakken vol afgekeurde kunstwerken en allerhande zinloze prullaria de deur uit en is er weer een beetje orde in de chaos.

Dit keer kwam Belle tijdens het orde scheppen even langs. Ze was net wakker geworden, bruiste van energie en onrustige initiatieven; alles wat je zeg maar niet kunt gebruiken als je in een lekkere opruimflow zit. 
Om haar wat te doen te geven, overhandigde ik haar een kledingstuk dat op de grond lag.
"Hier, kun jij dat even in de wasmand gooien?"
"Ja maar mama, ik weet niet hoe dat moet..."
"Nou, wasmand open, shirt er in, wasmand weer dicht."
"Oh, moet dat zo..."
*slaakt diepe zuch*
"Dan doe ik dat wel even."

Ik was zelf ook lekker on a roll in huis. Ik had eerder deze week mijn kledingkast al uitgezocht en op kleur gerangschikt, vandaag pakte ik er onder meer Belles speelgoedkast, -mand en -winkel bij op. Dat gebeurt dan met militaire precisie. Licht autisme ook. Ik wil dan graag dat de sushi in de winkel bij de sushi ligt, de groenten in de groene bak, fruit in de oranje bak en zelfs de melkflessen worden zij aan zij in het houten bakje gesorteerd. Volstrékt nutteloos allemaal, want Belle trekt alles weer net zo hard overhoop. En zo bleek vandaag ook toen ze mij naar de winkel wenkte.
"Mama! Kom je even bij mij kopen? WELKOM IN DE WINKEL!"
"Ah, leuk.
"Heb je bananen?"
"Ja, één. Een kleine."
"Oh, geen tros?"
"Wat zeg je?"
"Laat maar. Doe die ene kleine maar. Heb je een tasje?"
"Een tasje? Pak die roze daar maar even."
*wijst op een onooglijk klein tasje, een soort peuterclutch*
"Dat is een handtas. Heb je geen boodschappentas?"
"Ja hoor."
"Wat kost het?"
"Eeeeh..."
*ramt druk op de kassa*
"Vijf euro."
*onderdrukt de neiging om zwaar verontwaardigd te roepen dat het hier toch geen groentenjuwelier is, rekent af en gaat weg*
"MAMA! WELKOM IN DE WINKEL. GA DAAR MAAR EVEN ZITTEN!"
"Ik ben hier net geweest!"
"WELKOM IN DE WINKEL!"
"Ja meid ik hoor je wel, maar ik ben hier dus net geweest. Ik ga even iets zinnigs doen ja, ik ben zo terug."
Ik kwam er goddank mee weg - for the time being uiteraard. Ik moest mezelf nog zeker zes keer daarna opnieuw melden bij de kassa.

Vanmiddag zijn we even naar Ikea gereden voor een klein kussentje. Een kussentje dat €1,29 kostte. De rit an sich was dus kostbaarder dan de aankoop en om dat een beetje recht te trekken heb ik maar een dekbedovertrek gekocht voor Wouter ("Doe maar die lichtblauwe mama, dat vindt Wouter heel mooi") en een pedaalprullie voor de badkamer die geen godsallejezushard-en-naar geluid maakt als je er per ongeluk mee schuift. Belle had geen zin in de Ikea. Dat liet ze merken door vanaf het vertrek uit Waverveen op haar allerhardst te gaan gillen. Het was zo hard, dat ik - ongelogen -zo'n irritante geluidskriebel van in mijn oor kreeg. Categorie kriebel waarbij je het liefst met iets als een passer of een scherp potlood je trommelvlies wil doorboren.

Ik gooide een pedagogische truc in de strijd die goed bleek te werken.
"Ik praat niet meer met jou zolang je tegen mij gilt."
"HES! HES! HESSIE! HESTER! MAMA!!!! MAAAAAAMAAA!"
*Ik zweeg in alle talen, terwijl mijn naam op iedere mogelijke manier door de auto resoneerde, afgewisseld met een extreem hoge toon die vrij contant en lang aanhield. Uiterlijk moet ik voor de overige weggebruikers zeer cool & collected zijn overgekomen, vanbinnen was ik een wrak. Zo ergens voor de afslag A9 sloeg de zwijgtherapie aan. Let wel, de gehele N201 en A2 was er dus geloeid, ik was kápot.
"Mama?"
De normale toon van spreken was als een weldaad voor de geest. Ik kon wel janken.
"Ja?"
"Ga jij weer met mij praten?"
"Als je zo praat wel ja. Als je zo krijst niet."
"Oke, sorry mama. Ik ga weer gewoon praten. Waar wil je over praten? Over de kindjes? Ik was bij Igor. Hij was heel grappig en ik moest heel hard om hem lachen."
Nou en toen zat ik dus weer vast aan een oeverloos lulverhaal over haar vriend en grote liefde Igor. Maar alles beter dan dat protestgillen.

In de Ikea was de weerstand trouwens direct weg. Ze klom overal op, achter of onder, krijste nog even door de gehele winkel dat ze moest poepen, was vervolgens zo onder de indruk van het kindertoilet dat ze er een kwartier op bleef zitten.
("Mama, doe jij de deur maar even dicht en laat mij maar even rustig zitten, ja? Ga maar even op je telefoon kijken.") En ook de zelfscankassa kon haar waardering wegdragen. (Het scheelde niet veel of ik had de nieuwe pedaalprullie 14 keer afgerekend.)
De roze koe is overigens geregeld, mocht iemand zich daar nog zorgen over maken. Op het kinderdagverblijf had ze verteld dat 'haar koeien' in de tuin waren aangekomen, maar dat ze nog een roze koe miste. Dat is opgelost door Belle een koe roze te laten kleuren. En daar waar ik dit verhaal begon met mijn oudste dochter die extreem creatief is, hoef je bij Belle alleen maar een vluchtige blik op de roze koe te werpen en je weet dat ik bij haar geen enkele hoop op kunstzinnigheid hoef te hebben.  En nee, dit is geen momentopname. Ze is 3,5 jaar en er is nog niets, maar dan ook NIETS op papier gekomen dat ook maar enigszins lijkt op een poppetje of iets anders dat bestaat. Al haar knutselwerken en tekeningen zijn om te janken. Er is nul aandacht aan besteed en het stelt niets voor. Haar tijd gaat gewoon zitten in het razendsnel uitbreiden van haar vocabulaire. En in gillen.

Zojuist heb ik haar naar bed gebracht en WEER Pieter Konijn voorgelezen. Dat heb ik inmiddels een slordige 87 keer gedaan, ik kan het boek wel uitkotsen. Ik probeer er voor mezelf nog een beetje de lol in te houden door zo nu en dan een woord verkeerd te zeggen. Dat wordt direct afgestraft. Zo had ik het over bramen. De speen werd met een felheid waar je doodsbang van wordt uit de snavel gerukt, ze draaide haar hoofdje om en blafte me toe: BOSBESSEN! HET ZIJN BOSBESSEN.
JOE. Wist ik wel. Ik kan wel lezen.

Dit was het weer voor vandaag. Een beetje een onsamenhangend gebeuren, maar dat is ook precies hoe het voelt: rommelig. Ik ga even niets doen. Dat heb ik nog niet gedaan vandaag.

Fijne avond allemaal. En uiteraard nog...

DE RUBRIEK!
Dingen die jezelf hoort zeggen, waarvan je nooit had gedacht dat je ze ooit zou zeggen

* Ah gatver. Je likt toch niet aan je voetzolen?
* Bijt je nou een stuk van de Labello af?
* Nee schat, de koeien zijn écht niet van de buren, alleen van jou.
* Nee, ik ga niet even werken en de andere kant op kijken, zodat jij in de koelkast kunt klimmen om een tweede pakje drinken te pakken.
* Je ruikt naar Chanel.
* Ja, superschattig. Maar een dekbed met bloemen is niet helemaal Wout, denk ik.


///einde rubriek///

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …