Doorgaan naar hoofdcontent

Event of the year: Update uit Waverveen

Het is een spannende dag vandaag mensen, hier is door een talrijk nationaal en internationaal publiek weer een jaar lang naar uitgekeken.


De Tour de France start! 

Maar dat feit is slechts de aanleiding en een kleine bijzaak in het licht van een veel groter event:

De Update vanuit Waverveen! 

Jaja, we gaan weer beginnen. Vriendin, kind en stiefkinderen zijn weer even voor een kleine maand op een tweede plaats gezet, Taco staat volledig in dienst van NOS Studio Sport. En om te zorgen dat hij geen niet te overbruggen hiaat in zijn herinnering aan het thuisfront krijgt, zorg ik hier voor de komende weken weer dagelijks voor een überinteressant verslag. Meelezen mag uiteraard, maar lieve Taco: het is natuurlijk in beginsel voor jou. Daar gaan we...

Alvorens aan zaterdag te beginnen, wil ik nog even teruggrijpen op vrijdagavond. Zoals iedereen weet ben ik nooit een groot sportvrouw geweest. Ik vind iedere balsport een misdaad tegen de mensheid en aan lichamelijke inspanning heb ik een bloedhekel. Neem dat rondje door Frankrijk: het gilt alleen maar door mijn hoofd van 'WHY???' As we speak zie ik hier ook weer zo'n jogger zich amechtig hijgend langs de Hoofdweg verplaatsen. Hoe groot is die onzin? Neem gewoon een auto. Je verknalt je knieën met die hoogdravende onzin en je ziet er ook nog eens niet uit met je rode bezwete kop.
Ik sport niet, deels uit een statement, deels uit onkunde. Maar: ik heb een paard. En laat ik daar nou eens per jaar tot grote hoogten mee pieken. Gisterenavond heb ik me namelijk weer laten verleiden tot deelname aan de jaarlijkse eindwedstrijd op stal. Het schortte nogal aan de voorbereiding. Zo had ik bijvoorbeeld mijn wedstrijdjasje thuis laten liggen, iets wat feitelijk op hetzelfde neerkomt dat er vandaag een wielrenner zonder broek met bijbehorende zemenlerenlap (blijft mij intrigeren, ik móet er gewoon even naar kijken) op het zadel klimt. Gelukkig kon ik een jasje lenen. Nou ja, en toen dus de wedstrijd. Ik had mijn titel te verdedigen, de druk was enorm. Dat vreet aan je, die verwachtingen, daar wil je aan voldoen. Ook het in groten getale toegestroomde publiek had spanning en dat had natuurlijk weer z'n weerslag op mijn prestaties. En toch wist ik me aan de druk te ontworstelen en had ik al snel de juiste flow te pakken. Op het moment dat ik Max besloot er een spontane vliegende galopswissel in te gooien, als soort toegift en dank voor alle steun, hoorde je een golf van ontroering uit de massa opstijgen. De deur van de juryauto vloog open (niet gelogen!) met het voorstel dat ik maar meteen Grand Prix moest gaan rijden. Zo jammer; ik zou wel willen, maar dat is allemaal niet te combineren met een gezin en mijn werk natuurlijk. Nou, lang verhaal kort: eerste prijs. Ja ja, eerste prijs. WEER. Goed, tot zover een stukje eigengeilerij, op naar het kind.

We hebben vandaag een logé. Bruin, harig, obees, lui, superlief. JUIST! GUUSJE! Inmiddels ook een Dat werd door Belle - op de vroege ochtend inmiddels alweer gehuld in een Elsajurk - met enthousiasme ontvangen. Binnen drie minuten leek het er echter op dat Guus ziek was. Ik zag op zich geen verontrustende signalen, maar het oog van een aankomend arts ziet natuurlijk meer dan ik.
"Mama, Guus is ziek."
"Ja, in z'n hoofd."
"Dan moet ik 'm maken."
Ze spoedde naar de speelgoedmand om daar met grote afstand het meest gebruikte stuk speelgoed tevoorschijn te toveren: de dokterskoffer. Je hoeft hier in huis maar een beetje moeilijk te kijken of Belle zet een spuit in je arm of plakt een pleister op je voet. Als je je teen stoot en met veel godvers staat te verrekken van de ellendige pijn, moet je heel alert zijn dat je geen plastic thermometer tot ver voorbij je huig is je keel gedrukt krijgt. En dan weten wij dat je in dát geval je handjes dicht mag knijpen ook - het kan immers nog veel erger.
De koffer werd met een enorme klap op de bank gegooid; Guus - die daar naast zat - begon meteen te sidderen van angst. Enkele seconden later werd de hartslag al gecontroleerd. Na een korte check van de oren ("Mam, moet je zien! Guusje vindt het niet leuk!") en een spuit dwars door het schedeldak, leek de kritieke fase alweer bezworen. Guus werd op de afdeling Medium Care gelegd om wat bij te komen en Belle hervatte haar favo-Netflixserie Pieter Konijn.



En dan komen we nu aan bij een kort intermezzo, een nieuwe rubriek in deze jaarlijkse update:
Dingen die jezelf hoort zeggen, waarvan je nooit had gedacht dat je ze ooit zou zeggen
(Het was even zoeken naar een catchy rubrieksnaam, niet gevonden zoals jullie zien.)

* Belle, niet doen. De pop lust geen knetterkauwgom.
* Nee meid, mama past niet op de bagagedrager van een 12-inch fiets.
* Haal je grote teen eens uit je mond.
* Je hebt al een kop koffie op vandaag, blijf er nu maar van af.
* Je gaat nu naar het toilet, anders sta je zo weer in de tuin te plassen.

///einde rubriek///

Vanmorgen hebben we - omdat geen dag compleet is zonder - nog een klein stukje Floor-drama gehad. Floor moet vanmiddag optreden in Hoofddorp, om 12.30 uur zou de generale repetitie beginnen. Maar niet dus: 11.00 uur. Ik had me iets geconcentreerder door de mail met een brei van aanvangstijden voor de diverse groepen heen moeten worstelen, de snelle-scan-techniek had blijkbaar niet volstaan, waardoor we tijdens het winkelen ruw werden verstoord door de balletjuf die belde dat Floor er allang had moeten zijn. Dat had bij de 2015-versie van Floor al extreem slecht gevallen, maar bij de 2017-versie werd het tot een theatraal spektakel van Oscar-niveau getrokken. Het had ook wel weer iets exorcist-achtigs, de blik die ik kreeg toen de ramp zich nog maar net voltrokken had. Zij kon er zelf he-le-maal niets aan doen natuurlijk. De tijd was misschien wel in de les genoemd, maar dat had ze niet gehoord. En zij had de mail ook wel gekregen, maar ze moest haar laptop donderdag inleveren - WEET JE NOG? Dat de mail ruim een week eerder verstuurd was, deed er niet toe. Iets met inloggen, blablabla. Oh en de groepsapp van de balletvriendinnen? Tja, die wordt alleen maar gebruikt voor make-up en haardracht-details. Zucht.

Jeroen en ik zijn dus in allerijl naar Hoofddorp gereden en we hebben Floor, met haar stralende glimlach en goede humeur, gedropt voor de artiesteningang. Daarna hebben we voor Belle een spuug-, maar dan ook spuuglelijke licht ontvlambare nieuwe Elsa-jurk gekocht en hebben we wat geluncht. Daar sloeg de sfeer al heel voorzichtig om en in de auto ging het echt mis: Belle was er klaar mee. Er was geen speen en dat was het allerergste denkbaar. Ze was dood- en doodmoe, of, zoals ze het later zelf zou omschrijven: 'dood en moe'. En als Belle doodmoe is, is een 25 minuten durende rit naar huis waarschijnlijk te vergelijken met een dagje branden in de diepste krochten van de hel.

Wouter is zojuist, op deze regenachtige dag met vrienden naar Vogelvrij vertrokken. Mooi detail: de Nikes van €189, die nog onder een dikke laag modder van het vorige feest zaten, heeft hij hier gelaten. Het zou namelijk té suf zijn om je al vieze schoenen dragen naar een blubberig openlucht festival. Daarom heeft Wout z'n schone paar sneakers aangetrokken. Vét logisch allemaal. Het leven zou er zoveel overzichtelijker uitzien als pubers er de scepter zwaaien. Daarbij: ik heb toch geen ene ruk te doen: morgen ga ik fijn de hele dag schoenen wassen. Wout voorziet dus ook heel attent in een soort bezigheidstherapie. Verder is hij gisteren voor de tweede keer deze maand naar de kapper geweest. Daarmee kost Wouters haar momenteel meer dan iemand die er eens in de zoveel tijd wat highlights en een sessie wassenwatergolven tegenaan gooit.

Belle ligt nu te slapen, het huis is gevuld met een niet te evenaren weelde van stilte en als ze zo wakker is (lees: wakker is gemaakt) gaan we wéér naar Hoofddorp om de show van het jaar te aanschouwen. Ik ga nu even snel iets kalmerends innemen (zit de vier al in de klok?) en mijn haar föhnen.

Tot zover deze eerste update - het moet nog 15.00 uur worden en je zou er nu al een boek over kunnen schrijven én een film van kunnen maken.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …