Doorgaan naar hoofdcontent

Buurtbarbecue, opa 70 en uiteraard ook wat wildplassen

Het was gisteren de dag van de jaarlijkse buurtbarbecue. Heel Waverveen loopt dan uit; je weet niet wat je meemaakt. Ik was zo stom geweest om gisteren tegen een kind zonder enig besef van tijd te vertellen dat er een springkussen zou komen. Jullie raden het al; het vroege ochtendpraatje ging dit keer niet over rupsen en vlinders, maar over het springkussen. Ze rukte haar slaapzak uit met de logische verklaring: 'Ik ga nu naar buiten, ik ga springen', om niet veel later in niets anders dan een hemd en onderbroek de straat op te rennen, richting speeltuin. Ik er achteraan, ook in ochtendoutfit, weliswaar iets meer gekleed, maar ook zeker niet van een allure om je mee in het openbare leven te begeven. Maar goed: Waverveen, hier kan dat gewoon. Je kunt hier zélfs bij elkaar in de voortuin plassen, mocht je dat willen.
Het was lang wachten tot ergens in de namiddag. We zijn, om de tijd te doden en uit pure noodzaak, boodschappen gaan doen en we hebben een vliegenmasker voor Max gekocht. Dat was me wat; een paard met een kekke haarband in, Belle vond het wel wat. Het is hard nodig, de vliegen zijn dit jaar van extreem agressieve en opdringerige kwaliteit. Ik had ook nog een fles mega ranzig ruikend antivliegenspul gekocht, met sproeidop en daar heeft Belle, naast het lostrekken van etiketten van flesjes, een enorme voorliefde voor. Als het ook maar een beetje lijkt op de werking van een parfumfles, dan moet er gespoten worden. Zo heb ik haar al een keer net kunnen redden van de dood, toen ze haar nek probeerde in te spuiten met een venijnige  Bayer bladluizenspray en heeft ze enkele dagen terug nog de antiklit gebruikt als eau de toilette. Dit keer voorkwam een veiligheidsmechanisme goddank dat het misging, maar het had niet veel gescheeld of Belle had en paar weken volledig vliegvrij geweest.
Na het maken van 55 mini-trifles (met vers fruit van de boerderijautomaat) voor de barbecue en een korte slaap van Belle (of niet, het was in elk geval even stil boven) vertrokken we naar de andere kant van de straat waar een hysterisch springkussen was opgesteld en de buren gezellig wat stonden te drinken en te eten. We namen de plaatselijke dorpsroddels door, Jip ontsnapte een keer of zes uit huis om ofwel al het losliggende eten weg te knagen of de andere lokale honden aan te vallen en tegen een uur of tien was Belle er wel klaar mee. Dat liet ze merken door in de sfeerverlichting/verwarming van het kampvuur op de grond te gaan staan plassen (dat had ze een paar uur eerder ook al demonstratief in onze voortuin staan doen - wat direct een golf van opluchting onder de buren gaf. Het voelt toch als een soort Russisch Roulette, als Belle losloopt op straat - jouw tuin kan zomaar het volgende doelwit zijn.)
"Ik ben zoooo moe", gaapte ze, nadat ik haar onder de douche had gezet en een pyjama aantrok. En het bleek de waarheid. Ze heeft geen kick meer gegeven, een unicum.

Deze zondag bracht ons een enerverende ochtend. Niet alleen zijn we wakker geloeid door onze koeien (roze nog steeds niet geleverd, het begint nu een beetje te storen), er zaten ook vier kikkers in de sloot, op een rijtje. Verder heb ik de croissants laten aanbranden, tot grote ergernis van Floor en draaide Pieter Konijn weer overuren.

Oh, en dan hadden we ook nog de aardig gekke manier van wakker worden. Een reconstructie.
"MAMA! IK BEN WAKKER!"
"Ik kom er aan."
"IK BEN WAKKER!!!!"
"Jaha, ik ben onderweg!"
"Wat was je aan het doen?"
"Ik lag boven in bed."
"Wat deed je daar?"
"Vannacht lag ik daar te slapen. Maar ik was al wakker, dus ik keek op mijn telefoon."
"Wat was je aan het doen dan?"
"Op Facebook kijken. Wat verhalen op Blendle lezen."
"Facebook?"
"Ja."
"Oh. Wat was je nog meer aan het doen?"
"Verder niet heel veel."
"Oh."
*Loopt ondertussen naar badkamer, zet kind op toilet.*
"IK MOET NIET PLASSEN!"
"Nee, dat ken ik van je. Doe het nou maar gewoon."
"IK MOET NIET PLASSEN!"
*Hoort overduidelijk het tegendeel.*
"HET IS NIET EERLIJK!"
"Nee, het is niet eerlijk."
"IK MOET NIET PLASSEN!"
"Hou eens op met die scène meid, het ligt er al lang en breed in."
"GRRR!"
"Ja, grom maar. Het is ook niet niks."

DE RUBRIEK!

 Dingen die jezelf hoort zeggen, waarvan je nooit had gedacht dat je ze ooit zou zeggen

* Jip is GEEN vlieg. Niet slaan met de vliegenmepper.
* Klei kun je niet, ik herhaal NIET eten.
* Nee, je mag niet nog een blikje cola.
* Niet teveel mascara, hè schat?
* Je wil een jurk aan? Je hebt al een jurk aan. Ah, je wilt twee jurken aan.
* Zou je mij niet na iedere zin met 'gek' willen aanspreken? (Als in: 'Dat weet je toch wel, gek?' of 'Dat heb ik je nu al vijf keer gezegd, gek.')


///einde rubriek///
Vanmiddag maakten wij ons op voor het grote feest van Opa Kippen, die maar liefst 70 jaar werd. Een heel terras vol vrij onbekende gezichten; het was voor Belle even traditiegetrouw acclimatiseren. Na een half uur was ze volledig ontdooid (dan komt er een punt waarop je weer vurig wenst dat ze in de ijskonijnstand schiet) en er ontrolde zich de strijd der titanen: oorlog om alles met Joris. Wat Joris had, wilde Belle en wat Belle had, wilde Joris. Jasmijn liep er, zoals gewoonlijk, wat tussendoor te rommelen met een gezicht dat nog het meest uitstraalde 'zoeken het lekker uit met z'n tweetjes'. Niemand gaf haar ongelijk. Het was ook geen doen met dat gegil en gemep van de overige aanwezige peuterschare.

Uiteraard is er geplast op het terras van opa en oma. Het gaf de verjaardag nét die kers op de taart. Het was de finishing touch. Het begint een soort signature te worden. Heel uniek en eigen.
We zijn weer thuis, Wouter is nog even langs de Veensteker waar hij op de terugweg zijn vrienden zag zitten (autoraam open, 'homoooos' naar een vol terras- quelle chique), Floor zit met een laptop op schoot op de bank wat af te kicken en...het grootste genot op aarde: ze slaapt. Dat was ze ab-so-luut niet van plan.
Ik zal vandaag uitsmijten met een kleine reconstructie van de laatste minuut.

"Ik ga niet naar bed."
"Maar je gaat wel."
"Ik wil niet slapen."
"Dat is toch wat er gaat gebeuren."
"Jij moet een verhaaltje voorlezen."
"Nee, want jij kwam net niet van de trampoline af en ik had gezegd dat ik dan dus geen verhaaltje voor zou lezen."
"IK WIL PIETER KONIJN! JIJ MOET MIJ VOORLEZEN?"
"Nee. Ik zing één liedje."
*zingt dwars door een krijsscène SlaapBelleSlaap, een variant op slaapkindjeslaap, waarbij dan dus buiten een aap op witte voetjes loopt. Echt super-origineel, zelf bedacht, complete songtekst via mail opvraagbaar*
"Slaap lekker! Tot morgen!"
"JIJ MOET NOG EEN LIEDJE ZINGEN!"
"Nee, nu is het klaar."
"JIJ MOET SLUIT MIJN OOGJES VOUW MIJN HANDJES ZINGEN!"
*superstichtelijk liedje dat ik als herinnering aan mijn oma zing - God hebbe haar ziel al weer tien jaar vandaag precies*
"Slaap lekker Bel."
"JIJ MOET ZINGEN. JIJ MOET ZINGEN! JIJ..."
*stil*

En zo eindigde de dag zeer abrupt, maar de bijhorende rust is weer weldadig mensen. Ik ga er even van genieten. DOEG!

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…