Doorgaan naar hoofdcontent

Belle en de tweeling in de indoorspeelhal - een horrorklassieker

Belle is een superleuk kind.
Op foto's.
In het echte leven moet ze van een klein half uur ontdooien voor je er ook echt de charme van in kunt zien en met een beetje pech blijft ze hangen in een van haar pleurisbuien en roept ze tegen iedereen die ook maar een beetje contact met haar probeert te maken dat je stout dan wel stom bent. En denk daar dan vuurspuwende ogen bij. En desnoods voor de optimale beeldvorming wat exorcistachtig spuuggedrag. (Wat dus niet realistisch is, maar puur ter sensatie en vermaak. En het zou dus kunnen, zo boos is ze dan.)

Vanmorgen gingen we naar de indoor speelhal (zeg maar de hel op aarde), met mijn broer Elmer en zijn hysterische tweeling - wat het er allemaal niet heel veel rustiger op maakt.
Al vroeg in de ochtend had Bel aangekondigd dat haar pop ook mee moest. Die dikke kale jankerd moet tegenwoordig overal mee naar toe en daar wordt Belle niet heel veel socialer van. De pop delen is niet haar sterkste kant - om het voorzichtig uit te drukken. Ik zag dus al weer helemaal gebeuren dat ze uit angst voor ontvoering als klittenband aan haar plastic baby vast zou zitten en er van spelen helemaal niets terecht zou komen. Dus ik probeerde het heel subtiel, spelenderwijs uit haar hoofd te praten.
"Annabel is een beetje bang voor het hysterische indoorspeelparadijs, Bel. Toen jij net weg was heeft ze dat tegen me gezegd. En volgens mij is ze nog doodmoe ook. We laten haar lekker thuis, kan ze wat bijslapen. Wout en Floor passen wel op haar."
Uiteraard had ze een weerwoord. Het moest natuurlijk wel op haar manier gaan. Ze wendde zich tot de babypop en zette een afschuwelijk hoge stem op.
"Ben je bang lieverdje? Ben je bang voor de speeltuin? Mama is bij je, je hoeft niet bang te zijn."
Daarna keek ze mij met een stalen gezicht aan.
"Ze heeft het net tegen mij gezegd dat ze niet meer bang is. Ze wil mee."
Ik zuchtte wat vermoeid en wist dat het missie kansloos was toen de pop in een jas werd gehesen - klaar voor vertrek. Daarbij had ik pas één koffie op. Dit was teveel van het goede, ik zou het ter plekke wel oplossen.
Op het parkeerterrein bij de speelhel deed ik een nieuwe poging.
"Zo, we zijn er. Speen uit, pop in de auto. Ze ziet scheel van vermoeidheid, ze blijft hier. Straks gaat ze over haar theewater, zitten we binnen met die ellende."
"ANNABEL MOET MEE!"
'Nee."
"WEL!"
Ik rukte de pop uit haar armen, trok de speen uit haar snavel en zette haar naast de auto op de grond waar ze als een oorwurm naar haar voeten keek - armpjes demonstratief over elkaar. Ondertussen kwam de olijke tweeling hysterisch op ons afrennen, alsof we elkaar voor het eerst in drie jaar weer zagen. Na een knuffelsessie verklaarde ik het nukkige gedrag van mijn dochter.
"Bel is in een pestbui. Die gaat daar even lekker de boel bij elkaar staan mokken. Ze zoekt het maar uit, wij gaan naar binnen." Ik ben op m'n best als ik een beetje dreigend opvoed. Belle zette de act aan door er snoeihard bij te gaan krijsen. En toen kwam Elmer erin met een pedagogisch hoogstandje.
"WIE GAAT JANKEN MAG NIET MEE NAAR BINNEN. KOP DICHT", bulderde hij. De toon en het volume hadden voor omstanders voldoende aanleiding gegeven om jeugdzorg in te schakelen, maar zowel zijn als mijn kinderen zijn er inmiddels volledig aan gewend dat er zo tegen ze geschreeuwd wordt. Belle's gekrijs schakelde moeiteloos over naar een lachbui - niets zo hilarisch als haar gekke oom Elmer. Situatie onder controle.

Binnen kwamen we in een soort broeinest van plakkerige, uitgelaten, jankende en duwende kinderen terecht, in een ultieme mix met de overbezorgde ouder (die hoog in ieder speelrek te vinden is om daar het kroost paniekerig te begeleiden) en de ongeïnteresseerde ouder (die overduidelijk blij is even de handen vrij te hebben en met opengeklapte laptops de achterstallige werkmail zit te beantwoorden onder het motto 'quilitytime met de koters gehad dit weekend').
Zo'n indoorspeelhal biedt een heel bizarre subcultuur, waar je eigenlijk niet dood gevonden wilt worden, maar waar je dan toch weer eens in de zoveel tijd met je kind te vinden bent. Je kunt er wel lekker om je heen gluren, het is een soort terrasjeskijken, maar dan nog even een slagje erger. Niets boeiender om te observeren namelijk, dan andere ouders. Zo zagen wij bijvoorbeeld een vader op een stoel zitten, met een baby van een paar weken oud in zijn armen. De baby sliep. En de vader ook. Heel surrealistisch, zo tussen een stuk of miljoen krijsende kinderen. En dan was er nog een moeder die van een dekbedhoes een broek had gefabriceerd. Het kruis hing ergens ter hoogte van haar enkels en het dessin komt - denk ik - in de buurt bij wat je ziet als je een goede LSD-trip hebt.

Nou dat dus. De telgen Zitvast bestormden na binnenkomst vrijwel direct de glijbaan, vanaf de verkeerde kant. Waar de hele kinderschare keurig de trap gebruikt, klommen Joris, Jasmijn en Belle tegen de richting in naar boven. En ook de glijbaan met het sleetje werd niet helemaal gebruikt zoals de ontwerper het had bedacht: het was niet te missen hoe het had gemoeten, maar tóch ging Joris er PRECIES verkeerd om op zitten. Dan hadden we verder Jasmijn die met haar juwelen in het klimrek vast kwam te zitten. De scene waarbij Joris weigerde het echt rijdende autootje te verlaten. De meisjes die bij de ballenbakwindmachine hun Beyoncémomentje pakten. En dan Belle die van de ballen uit het ballenbak geheel op eigen initiatief een flinke C-cup maakte en daarmee door de speelhal paradeerde.
Het.kan.ook.nooit.normaal.




Dan is het nu tijd voor de rubriek!

Dingen die jezelf hoort zeggen, waarvan je nooit had gedacht dat je ze ooit zou zeggen

* Bel, er zit zoveel eten in je haar; meer dan in de koelkast momenteel.
* Hoe komen er nou chocoladevlokken op je voorhoofd?
* Giet maar geen yoki meer in de mond van de pop. Dat gaat schimmelen.
* Niet op de hond tuffen!
* Niet aan de menukaart likken!

///einde rubriek///

We gaan zo even naar Amstelveen, want het is Floor ter ore gekomen dat er 21% korting is op de gehele collectie van MAC bij Douglas. Dat werd uiteraard weer heel manipulatief gebracht; toen ik een paar uur geleden thuiskwam, kreeg ik spontaan diverse knuffels en er is nog geen onvertogen woord gevallen. Nou, dan weet je het wel: er moet weer iets gekocht worden. Overigens zweert ze op mij dat de MAC-sale niets met haar spontane liefheid te maken heeft. Maar dat zegt ook niks. Ze zweert van alles met gemak op mij. Dat doe je als je 13 bent. Als ze het nou op haar complete make-upvoorraad zou zweren...
Floors balletoptreden was gisteren trouwens geweldig. Wat is het toch een zegen om een kind te hebben dat kan dansen. Je zal in het publiek hebben gezeten met nageslacht dat drie seconden na de start van een liedje al het spoor van de choreografie helemaal bijster was. (Iets dat ik mijn ouders dus jarenlang heb aangedaan...)

Wout gebruikt de dag om wat uit te brakken. Die kwam gisteren ergens rond half drie thuis met een paar schoenen aan waar meer modder aan zat dan uit de Vinkeveense Plassen is geschept ten tijde van de turfwinning. De wasmachine draait op volle toeren.

Bel slaapt. Ik zou wel willen slapen. Maar ik ga maar eens even kijken of ik nog een artikel kan afronden. Tot zover deze update.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …