zondag 7 augustus 2016

Een perfecte dag om een appeltaart te bakken...met een peuter

Het is zover: het warme zomerse weekend, waar we allemaal zo naar uitkeken... Het zag er in mijn hoofd toch allemaal iets anders uit. Om het ultieme herfstgevoel dan ook maar even goed te benadrukken, heb ik vanmorgen een appeltaart gebakken met... (jullie voelen 'm al aankomen!): Belle!

Het event valt aardig te rubriceren in de categorie 'What was I thinking', maar zou ook niet misstaan in de rubriek 'Overmoedige moeders'. Zo'n appeltaart bakken heeft natuurlijk al helemaal niets van het idyllische baksfeertje dat er altijd om Rudolf heen kleeft, immers; je keuken zit in no time van onder tot boven onder de suiker, het kaneel en de meel en de boter is niet op de juiste temperatuur te krijgen, laat staan tot de juiste consistentie tot een kruimeldeeg te roeren. Maar zet daar een BELLE DOET HET-peuter bij en het is een praktisch onuitvoerbaar project geworden. Ach, het is zo lekker educatief allemaal. Zo'n kleintje met de vingers diep door de roomboter, de appelschillen die ze decoratief op de bodem van de taart flikkert en de voortdurende angst dat ze any moment met haar kleine vingertjes tussen de gardes van de mixer kan komen. Ze zal er later echt niet aan terugdenken met een warm gevoel, sterker nog: ze zal het zich niet herinneren. Maar tóch voel je je als moeder bijna verplicht ze erbij te betrekken.

Hoe dan ook, er staat een lauwwarme taart op het aanrecht, de baby ligt uitgeput te slapen en de hele hut ruikt ambachtelijk. Ik moet er maar het positieve van inzien.

We zijn er weer. Frankrijk was geweldig. In de mate van het mogelijke dan, want stel je bij een vakantie met kinderen alsjeblieft niet iets voor waar je met droge ogen hashtags #fun #familylove #ontspanning of #qualitytime bij kunt plaatsen. Dat geluk is ook alleen maar virtueel geveinsd, maar écht, we hebben best een fijne vakantie gehad.

Op de terugreis kwamen we echter tot een schokkende conclusie. Het drama voltrok zich op de A2, ter hoogte van Vinkeveen. Bijna thuis dus.

Floor: "Wie heeft mijn vissen eigenlijk voer gegeven?"
De schrik sloeg mij om het hart. Shit. Dát was wat ik Jeroen nog wilde vragen. Shit, shit, shit. Ik kon weinig anders uitbrengen dan 'OOOOHHH!!' en mijn hand extreem ontgoocheld voor mijn mond slaan. Ondertussen barstte Wouter in lachen uit.
Floor: "MAHAM!"
Ik: "Hey! Hou jij je even lekker rustig! Het zijn MIJN vissen niet!"
Floor: "Ja maar ik dacht dat jij dat zou regelen!"
Ik: "Nou, niet dus! Ik ben het vergeten! Dat komt misschien omdat ik voor een vakantie aan een slordige 100.000 dingen moet denken! Jij kunt daar toch ook aan denken?"
Wout: "Ik denk dat ze dood zijn, Floor."
Floor: "MAHAM!!" (Slaat Wouter ondertussen)
Ik: "Ja meid, ik weet het niet. Kan een vis zolang zonder eten?"
Wouter: "Ik denk het niet."
Taco: "Jawel joh. En als het niet zo is, dan gaat er altijd eentje als eerste dood en dan eten de andere vissen die op, dus dan blijven er twee leven."
Wouter explodeert bijna van opwinding. Kannibalisme in de vissenkom van zijn zus; heel veel leuker kan het niet worden. Floor staat op het punt te gaan huilen.
Ik: "We zien het zo, we zijn er bijna."
Wout: "Ze hebben elkaar opgegeten, wedden?"

De laatste kilometers was de sfeer in de auto om te snijden. Diverse scenario's passeerden de revue, waarbij het er toch altijd op uitdraaide dat er een dode te betreuren zou zijn. Of drie. En in het allergunstigste geval, had Jeroen uit zichzelf aan de vissen gedacht.

Thuis werd het al snel pijnlijk duidelijk dat Taco's voorspelling de juiste was. Er zwommen nog maar twee vissen in Floors kom. De derde was verdwenen. In de maagjes van zijn vriendjes. Drama natuurlijk. Lekker thuiskomen ook weer. Je zou zo weer gillend terug naar Frankrijk willen.

De draad van het leven is weer opgepakt. Taco heeft zich op de Spelen gestort, ik ben ook weer aan het werk, Belle is al weer (met de gebruikelijke tegenzin) naar De Kindjes geweest en Wout en Floor vullen hun dagen met uitslapen, laat naar bed gaan en uilig op hun telefoon kijken. Oh en we hebben biggenkraamvisite geweest. Uit het filmpje wordt duidelijk dat de biggetjes nog te behappen zijn voor Bel, maar het moedervarken een slag te groot is om rustig te blijven.
video

Vanmorgen vroeg ik Floor waarom ze niet iets met haar vriendje afsprak, die net terug is van vakantie.
"Neuh, geen zin in. Ik heb vandaag een luie dag."
Aha.
Er is wel iets opgeruimd. Na een maand. En dat is dan ook wel weer het vermelden waard.


1 opmerking: