Doorgaan naar hoofdcontent

Belle wil geen appel. Dra-ma.

Zo. Ik dacht altijd dat 'pleurishumeur' een aardige krachtterm was voor een niet zo gezellige bui, maar onze kleine Belle heeft daar vandaag een geheel nieuwe dimensie aan gegeven. Pleurishumeur is een understatement als het gaat om omschrijving voor de bui waarin ze na haar middagslaap ontwaakt is. Ze heeft er geen zin in. In het leven, in mij, in de wereld, in d'r appel en ook niet in haar limonade. Het is dat hier geen strop hangt, anders was ze daar theatraal aan gaan bungelen om haar postmiddagslaapdip wat meer cachet te geven.

Aanvankelijk begon de dag wel redelijk eigenlijk. Lees 'redelijk', dus niet 'goed' (goed als in Bona, harmonieus, sfeervol etc). Het was de eerste schooldag voor Wouter en Floor, wat vooral bij laatstgenoemde voor de nodige spanningen zorgde. Ergens schijnt ze mij wel gemeld te hebben dat ze om 09.30 uur moest beginnen, maar dat had zich niet helemaal weten vast te leggen op mijn harde schijf, waardoor ik een uur te vroeg aan haar bed stond te gillen dat ze er uit moest komen. Dat kwam me op de eerste fikse kat van de dag te staan. "IK HAD JE DAT TOCH GE-APPT!"
Daarna volgde een dubbele clash, want traditioneel ochtendhumeur, over snurken (doelwit Taco) en iPhone opladers (doelwit kinderen) gevolgd door een berichtje van stal dat Max in de sloot had gelegen. Ook dat nog en dan moest het nog 08.00 uur worden.

Ik smeerde brood voor Floor, gevolgd door het bericht dat ze vandaag geen lunch mee hoefde (grrr, godver), gevolgd door het zoveelste stukje ochtendergernis en kleedde Belle aan gevolgd door de boodschap dat ze vandaag ECHT NIET naar De Kindjes wilde. Zucht. Nu alleen nog dat lulverhaal over nagellak nog en de Belle-Bingokaart was weer bijna vol.  
Belle at wat een keek Pingu, we zwaaiden Floor met veel hysterie uit en ik zette Belle in de auto. Ze was in een goede bui.
"Mama?"
"Ja."
"Ik heb nagellak."
"Ja meid: BINGO! Ik ga jou nu wegbrengen en dan rij ik even naar Max want die heeft in de sloot gelegen."
"Dan was ie helemaal vies! Dan moet ie even douchen."
"Zeker. Ik zal 'm lekker met een flesje Zwitsal afspoelen, OH NEE, dat kan niet, jij hebt namelijk twee dagen geleden de spiksplinternieuwe 400ML fles ondanks de expliciete vraag dat NIET te doen in een onbewaakt ogenblik één klap door het afvoerputje van de douche gespoeld!"
Ze negeerde het vakkundig.
"Kijk mama, daar is een paardje. Het is een baby. Aaaaah, wat is ie schattig! Hij is héél klein. En daar is een mamapaard. Die heet Hester."
"Oh, apart. Toevallig ook wel. Ga je zo even lekker spelen met de kindjes? Dan ga ik werken en dan kom ik je daarna weer halen."
"Ja. En dan gaan me slapen. En am me wakker ben...dan gaan me knocknock kijken!" (knockknock = Pingu; dat geluid maakt ie.)
"Is goed."
"En me gaan Max douchen!"
"Nou, daar hebben we het later nog wel even over, goed?"
"Oké hoor! Is goed."

Ik heb Belle afgeleverd onder luid maar kortstondig gejank (wat door de leidsters inmiddels is gerubriceerd in de categorie 'ritueel') en ben even langs Max gereden om te kijken of ie er nog een beetje jovel bijstond en dat was het geval. Eén van de voordelen van een Halflinger; niet stuk te krijgen. Hij had er best een tijdje in gelegen, was het vermoeden, en toen ze 'm kwamen redden, had ie z'n kop er op de kant van de sloot bij neergelegd.
"Aaaah, was ie zo uitgeput?', reageerde ik nog net niet met tranen in mijn ogen.
Maar nee. "Nee joh, dat is z'n karakter. Die zag dat wij er aan kwamen en dat het geregeld zou worden."
Na wat geruk en getrek hadden ze z'n pootjes op de kant gekregen en met behulp van de tractor is ie uiteindelijk helemaal het land in getrokken. Daar stond ie op en draafde hij alsof er niets gebeurd was weg; dit kon ook weer van z'n bucketlist geschrapt worden.
Belle wilde vanmiddag niet slapen. Maar daar had ik geen boodschap aan. Na 45 minuten tetteren, hebben we de strijd uitgevochten met het machtsmiddel spenen ('Als jij niet gaat slapen, neem ik je spenen mee!') en uiteindelijk won ik. Een uur later was ze al weer wakker. Geen goed teken. Haar slaap hoort minstens twee uur te duren en toen ik binnenkwam en ze alleen maar als opgerold bergje bleef liggen, wist ik dat het laatste deel van de dag wel eens een pittig deel kon worden.

Beneden barstte de ellende los.
"Wil je appel?"
"Ja, in een blauw bakje."
"Oké. Drinken erbij?"
"Ja, een pakje."
"Nee. Je krijgt een drinkbeker."
"Nee, ik wil een pakje."
"Nee. Krijg je niet."
"Ik wil niet een appel!"
"Ik ben nu al aan het schillen."
"Ik wil brood."
"Nee want dan eet je zo niets."
"IK WIL NIET EEN APPEEEEEEEL!"
"Oké! Dan eet ik 'm op."
 "IK WIL INNE TENT! IK WIL INNE TENT!" (Denk er een enorm gejank bij, al vanaf de tweede appel-weigering.)
"Ik zet de tent neer, ga jij daar lekker je appel eten."
"IK WIL DEKENTJE INNE TENT!"
"Ja, pak ik."
"En kussens."
"Pak ik ook."
"Dank je wel."
"Zo goed?"
"Ja. Ik wil inne tent."
"Daar zit je nu, dus hou op met huilen. Ga lekker die appel eten en je drinken opdrinken en stil zijn."
"IK WIL POPJE!"
"Bel, die ga je maar binnen pakken. Ik heb nu die tent op gezet en het feest gecaterd, de rest doe je zelf maar."
"IK WIL NIET EEN APPEEEEL!!!!"
En toen volgde een minstens 15 minuten durend zeikhuilfestijn. Belle heeft de eerste vier maanden van haar leven volledig gewijd aan het oefenen van huilbuien in alle soorten en maten, dus deze werd ook weer perfect uitgevoerd, compleet met dikke tranen en pruillip. Om de buren niet horendol te maken, had ik haar al mee naar binnen genomen en op de bank gezet. Dan maar niet in de tent.
"Ik zet de tv wel even aan, goed? En dan pak ik je speen en dan wil ik niets meer van je horen."
"Ik wil niet een appel."
"Nee. Maar ik zet 'm wel met de limonade naast je neer, goed? Hoef je 'm niet op te eten, kijk je er alleen maar zo nu en dan naar."
"Oké."
En daarna werd het stil. Althans, stil, het geluid werd overgenomen door het gekir van BabyTV.
Inmiddels is er weer interactie. Er wordt gesproken tegen de figuren op tv, er wordt meegezongen en er wordt zelfs, ja echt je gelooft het niet, van de appel gegeten. Zo lijkt het pleurishumeur toch ten einde, maar de ervaring leert inmiddels dat ik vooral niet te vroeg moet juichen.

Nou, dat was het weer. Zomaar een dinsdag in augustus. Gek-ken-huis.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …