Doorgaan naar hoofdcontent

Zuigen op zaterdag (10.00 uur!)

Je bent natuurlijk vanmorgen wakker geworden met de prangende vraag: Hoe zag Hermans pyjamabroek-met-diamanten eruit? Nou, daar kan ik heel kort en krachtig over zijn: Niet. Als in: die broek was er gewoon niet. Er was wel een broek en ook wel een nieuwe, maar zonder diamanten. Anti-climax-extrema.

De dag startte hier om 07.50. Jankend. Waar we normaal altijd vrolijk wakker worden gezongen of geroepen, was er nu wat gesnotter. Maar blijkbaar niets wat een goede episode van Peppa Pig niet kon oplossen, want we zijn nog even lekker samen in het grote bed gaan liggen om het ochtendgloren op een wat rustigere manier te aanvaarden.


En terwijl Herman en Floor nog lekker uitsliepen, zat Belle al lekker in de tuin aan haar broodje speculoos en trok ik de stofzuiger door de benedenverdieping. Toen er om elf uur uit Floors kamer nog geen teken van leven was gekomen, ging ik even poolshoogte nemen. Ik werd warm onthaald door de kleine witte gifkikker.

"WIE GAAT ER NOU OM TIEN UUR 'S OCHTENDS STOFZUIGEN?!?" (Haar eerste woorden, niet gelogen.)

Goedemorgen Floor. Nou eeeh, ik. Want weet je - en knoop dit goed in je oren, het is een wijze levensles - een huis is niet zelfreinigend. Althans, dit huis niet. Ja, cheap, ik weet het, maar héy: het was OF zelfreinigend OF dit uitzicht. We hebben het geld natuurlijk niet op ons rug groeien. Dat jij gisterenavond laat nog een bak cheese onion chips over de bank slingerde, heb je naar eigen maatstaven misschien keurig opgeruimd, maar naar mama's maatstaven niet. En mama heeft geen schoonmaakster, zoals je vader bijvoorbeeld. Of zoals zo ongeveer iedereen tegenwoordig trouwens. Er is namelijk helemaal niemand die het huis zo goed schoon kan maken als je moeder. Daarbij word ik rustig van stofzuigen. En nog rustiger op mijn blote voeten lopen door een huis zonder op iedere vierkante centimeter een kruimel te voelen. En die hond hè, waar we allemaal zo zielsveel van houden? Nou die heeft één extreem hinderlijke eigenschap. Hij verliest iedere dag een complete vacht IN ONS HUIS. Nou, tel daar de hypergevoeligheid van de luchtwegen van je astmatischallergische broer bij op en je begrijpt: IK STOFZUIG WEL EENS! En nou spijt het mij ontzettend dat ik dat vandaag heb gedaan op een tijdstip waarop jij liever je schoonheidsslaapje had gehouden, maar het kwam zo uit. Ik heb vandaag namelijk nog meer te doen.

Nee, dat heb ik niet gezegd. Alleen gedacht. Ik durfde het niet te zeggen. Ik ben bang dat ze met haar venijnige tandjes mijn kop eraf zou bijten. Floor is in de ogen van heel veel mensen misschien een koddige prinses, maar wij weten wel beter. Haar bijnaam is hier in huis niet voor niets 'De Witte Mamba'.

Afijn, huis schoon, baby schoon, naar de supermarkt want vanmiddag/vanavond is de fameuze buurt BBQ van de Kreekrug. De BBQ die steevast volledig uit de hand loopt, tot in de late uurtjes duurt en waar net zo makkelijk flessen rode wijn door een gang worden geschopt als buren van de ene op de andere seconde van het toneel verdwijnen omdat de in de fik gestoken Sambuca nét dat ene borreltje teveel bleek te zijn. En voor die buurt BBQ, ben ik al drie jaar Miss Dessert. Dus heb ik ook vandaag weer de ovens overuren laten draaien en een kleine miljoen calorieën bij elkaar staan bakken.


Belle heeft mij daar in het begin bij geassisteerd. Daar heb je uiteraard geen ene reet aan. Om de twee minuten vraagt ze wat je aan het doen bent (nou, nog steeds hetzelfde: ik bak taartjes) en net dat ene waar ze niet aan mag zitten, raakt ze aan. Een vlijmscherp mes bijvoorbeeld. Of een bak verse frambozen-die-je-nooit-meer-uit-je-kleren-krijgt. Geef je haar vervolgens en garde om af te likken, weigert ze. Ook dat is Bel. Nét even anders.

Ik heb zojuist nog even kunnen werken terwijl ze in ruste was. Floor had een eerste date bij de IJsbeer. Ik wilde nog een foto maken, voor in het plakboek, van hoe ze wegrijdt op weg naar deze nieuwe mijlpaal in haar leven, zat het geheugen van m'n telefoon weer vol. Daar is flink van gebaald, kan ik je vertellen. Ik zal morgen wel een screenshotje van de bewakingscamera's van Vinkeveens leukste ijssalon opvragen. Nood breekt wet.

Wout is boos of pissig of geïrriteerd of waarschijnlijk alle drie tegelijk. Vandaag is Floating Vinkeveen namelijk en daarvoor heeft ie uiteraard een boot nodig. En daar opa en oma weg zijn, hij van mij de sleutel van hun huis niet krijgt en onze boot ook al geen optie is, wordt er niet gefloat gok ik. Hoewel; Wout kennende zal hij zich linksom of rechtsom wel ergens een boot in geluld hebben.

Tot zover de zaterdag dus. Voor jou dan, want het echte hoogtepunt van deze dag moet nog komen. Ik gok dat over een uurtje het vuur in de kolen gaat en ik hoor de muziek en de gillende kinderen al. Hier in Waverveen weten ze wel hoe ze een feestje bouwen! Ik trek even een krul in mijn haar, spreek je later!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Zoveel bloed; het begin van de Tour de France begint in Waverveen afschuwelijk

Ja mensen, gisteren is de Tour weer van start gegaan en dat is voor talloze Nederlanders toch vooral inherent aan het feit dat er ergens in Waverveen weer nieuwe Belle-updates worden geproduceerd om Taco - die in Frankrijk ziel, zaligheid en familieleven geeft voor Studio Sport - niet te ver van zijn kind te doen vervreemden. Nou, daar komt ie hoor. We hebben weer een hoop te vertellen, lees vooral mee.

Belle is nu 4,5. Voor een ieder die haar al een tijdje niet gezien of gesproken heeft, zal ik jullie kort wat specifieke kenmerken doen toekomen.
* Belle spreekt vrijwel perfect ABN, daar mag menig Facebookfanaat een voorbeeld aan geven. Zo nu en dan maakt ze een kleine misser (zo zei ze gisteren nog: 'Ik wil aannamelijk morgen met Liv spelen.' - Dat moet natuurlijk 'namelijk zijn' - of ze moet het aannemelijk vinden dat ze morgen met haar beste vriendin iets gaat doen), maar over het algemeen kunnen we stellen dat ze haar taal lekker beheerst.
* Belle is selectief eenk…

Ik lijk op Mascha Kroko

"Jij lijkt op Mascha Kroko." Dat werd mij vanmorgen vroeg in bed gezegd, toen Belle en ik samen een poging deden tot het opnemen van een filmpje, waarbij mijn ochtendhoofd & kapsel vol in beeld kwamen. Paniek natuurlijk. Who the hell is Macha Kroko? Is zij een rolmodel? Een influencer? Een goede moeder? Een prinses? Is ze mooi? Heeft zij status? Moet ik blij zijn met het vergelijk? Marscha schijnt een tekenfilmfiguur te zijn uit een van Belles favoriete series, Boss Baby (door Belle consequent Big Boss Baby genoemd). Ik googelen natuurlijk. En dat is dus heel lastig, want als Belle de naam van de tekenfilm al niet eens vlekkeloos uitspreekt, dan zal Mascha Kroko ook wel een variant zijn op iets. We stuitten op de moeder van Boss Baby. Een zuur ogende vrouw met rood haar en een knot op haar hoofd. "Is ze dit? Is dit Mascha?" Ik merkte aan de manier waarop ik het vroeg - licht hysterisch - dat het mij meer deed dan zou moeten. Met iemand vergeleken worden is …