Doorgaan naar hoofdcontent

Zuigen op zaterdag (10.00 uur!)

Je bent natuurlijk vanmorgen wakker geworden met de prangende vraag: Hoe zag Hermans pyjamabroek-met-diamanten eruit? Nou, daar kan ik heel kort en krachtig over zijn: Niet. Als in: die broek was er gewoon niet. Er was wel een broek en ook wel een nieuwe, maar zonder diamanten. Anti-climax-extrema.

De dag startte hier om 07.50. Jankend. Waar we normaal altijd vrolijk wakker worden gezongen of geroepen, was er nu wat gesnotter. Maar blijkbaar niets wat een goede episode van Peppa Pig niet kon oplossen, want we zijn nog even lekker samen in het grote bed gaan liggen om het ochtendgloren op een wat rustigere manier te aanvaarden.


En terwijl Herman en Floor nog lekker uitsliepen, zat Belle al lekker in de tuin aan haar broodje speculoos en trok ik de stofzuiger door de benedenverdieping. Toen er om elf uur uit Floors kamer nog geen teken van leven was gekomen, ging ik even poolshoogte nemen. Ik werd warm onthaald door de kleine witte gifkikker.

"WIE GAAT ER NOU OM TIEN UUR 'S OCHTENDS STOFZUIGEN?!?" (Haar eerste woorden, niet gelogen.)

Goedemorgen Floor. Nou eeeh, ik. Want weet je - en knoop dit goed in je oren, het is een wijze levensles - een huis is niet zelfreinigend. Althans, dit huis niet. Ja, cheap, ik weet het, maar héy: het was OF zelfreinigend OF dit uitzicht. We hebben het geld natuurlijk niet op ons rug groeien. Dat jij gisterenavond laat nog een bak cheese onion chips over de bank slingerde, heb je naar eigen maatstaven misschien keurig opgeruimd, maar naar mama's maatstaven niet. En mama heeft geen schoonmaakster, zoals je vader bijvoorbeeld. Of zoals zo ongeveer iedereen tegenwoordig trouwens. Er is namelijk helemaal niemand die het huis zo goed schoon kan maken als je moeder. Daarbij word ik rustig van stofzuigen. En nog rustiger op mijn blote voeten lopen door een huis zonder op iedere vierkante centimeter een kruimel te voelen. En die hond hè, waar we allemaal zo zielsveel van houden? Nou die heeft één extreem hinderlijke eigenschap. Hij verliest iedere dag een complete vacht IN ONS HUIS. Nou, tel daar de hypergevoeligheid van de luchtwegen van je astmatischallergische broer bij op en je begrijpt: IK STOFZUIG WEL EENS! En nou spijt het mij ontzettend dat ik dat vandaag heb gedaan op een tijdstip waarop jij liever je schoonheidsslaapje had gehouden, maar het kwam zo uit. Ik heb vandaag namelijk nog meer te doen.

Nee, dat heb ik niet gezegd. Alleen gedacht. Ik durfde het niet te zeggen. Ik ben bang dat ze met haar venijnige tandjes mijn kop eraf zou bijten. Floor is in de ogen van heel veel mensen misschien een koddige prinses, maar wij weten wel beter. Haar bijnaam is hier in huis niet voor niets 'De Witte Mamba'.

Afijn, huis schoon, baby schoon, naar de supermarkt want vanmiddag/vanavond is de fameuze buurt BBQ van de Kreekrug. De BBQ die steevast volledig uit de hand loopt, tot in de late uurtjes duurt en waar net zo makkelijk flessen rode wijn door een gang worden geschopt als buren van de ene op de andere seconde van het toneel verdwijnen omdat de in de fik gestoken Sambuca nét dat ene borreltje teveel bleek te zijn. En voor die buurt BBQ, ben ik al drie jaar Miss Dessert. Dus heb ik ook vandaag weer de ovens overuren laten draaien en een kleine miljoen calorieën bij elkaar staan bakken.


Belle heeft mij daar in het begin bij geassisteerd. Daar heb je uiteraard geen ene reet aan. Om de twee minuten vraagt ze wat je aan het doen bent (nou, nog steeds hetzelfde: ik bak taartjes) en net dat ene waar ze niet aan mag zitten, raakt ze aan. Een vlijmscherp mes bijvoorbeeld. Of een bak verse frambozen-die-je-nooit-meer-uit-je-kleren-krijgt. Geef je haar vervolgens en garde om af te likken, weigert ze. Ook dat is Bel. Nét even anders.

Ik heb zojuist nog even kunnen werken terwijl ze in ruste was. Floor had een eerste date bij de IJsbeer. Ik wilde nog een foto maken, voor in het plakboek, van hoe ze wegrijdt op weg naar deze nieuwe mijlpaal in haar leven, zat het geheugen van m'n telefoon weer vol. Daar is flink van gebaald, kan ik je vertellen. Ik zal morgen wel een screenshotje van de bewakingscamera's van Vinkeveens leukste ijssalon opvragen. Nood breekt wet.

Wout is boos of pissig of geïrriteerd of waarschijnlijk alle drie tegelijk. Vandaag is Floating Vinkeveen namelijk en daarvoor heeft ie uiteraard een boot nodig. En daar opa en oma weg zijn, hij van mij de sleutel van hun huis niet krijgt en onze boot ook al geen optie is, wordt er niet gefloat gok ik. Hoewel; Wout kennende zal hij zich linksom of rechtsom wel ergens een boot in geluld hebben.

Tot zover de zaterdag dus. Voor jou dan, want het echte hoogtepunt van deze dag moet nog komen. Ik gok dat over een uurtje het vuur in de kolen gaat en ik hoor de muziek en de gillende kinderen al. Hier in Waverveen weten ze wel hoe ze een feestje bouwen! Ik trek even een krul in mijn haar, spreek je later!

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…