Doorgaan naar hoofdcontent

Zondag - Zpeeltuindag

"Is ie heelhuids thuisgekomen?"
Dat is natuurlijk de enige belangrijke vraag die deze zondag door de hoofden van het meelezerspubliek giert.
Ja, hij is heelhuids thuisgekomen. Maar vanaf 19.02 deed zijn telefoon niets meer, want: batterij op. Dat ik van tevoren met klem had gevraagd of hij met een volledig opgeladen telefoon naar dat feest wilde gaan, ik waarschijnlijk geparkeerd in de hersensectie 'dingen die mijn moeder zegt, waar ik me geen reet van aantrek'.
Terwijl ik met Floor de meisjesklassieker Clueless op Netflix keek, opende ik om de paar minuten whatsapp in de hoop dat hij per ongeluk zijn telefoon had uitgezet en daar ineens was achtergekomen. What was I thinking. Natuurlijk zou hij de hele avond niet meer online komen. Of op een andere manier contact zoeken. We zouden hem gewoon ergens in de loop van de avond, maar waarschijnlijker 'na middernacht', zien verschijnen. Zo werkt dat met Wout. Maar dat wil dus geen moeder met haar kind van 15.
Nadat Floor naar bed ging, heb ik niet veel meer gedaan dan wanhopig het fietspad afstaren. En koken van woede. Jeroen en ik hielden om de zoveel minuten contact.
"Is ie er al?"
"Nee."
"Nog niets?"
"Nope."
En toen uiteindelijk kwam het verlossende  woord. Hij was naar Jeroen gefietst.
Ja, ontploffing natuurlijk. Alle spanning klapte er in één keer uit, tegen Jeroen uiteraard die Wout heel verstandig bij de telefoon weghield.
Ik heb vannacht allemaal sancties bedacht. Maar het heeft geen zin. Het is Wouter. Ik kan er maar beter aan wennen. Het gaat vast nog veel erger worden.

Vandaag zijn we naar de Lineaushof geweest. Je weet wel Europa's grootste speeltuin. Ik twijfel al mijn hele leven aan die slogan, maar wat waar is is waar: het is een fors kinderparadijs.
Belle moest even loskomen. Het is natuurlijk ook niet niets, een gebeuren met allemaal klimtoestellen, schommels en zandbakken waar ook nog eens andere kinderen waren. Heel veel andere kinderen. En dat kon niet de bedoeling zijn. We zetten ons neer in de peuter/kleursectie en Floor ging richting trampolines. Maar er was eigenlijk maar één ding waar ze echt voor kwam. Het watergebeuren. Een hysterische wirwar van sproeiers, bakken met honderden liters water die ineens omdonderen en watervallen.
De pret duurde tien minuten. Voor Floor. Toen had ze het - en ik lieg dit niet: KOUD. Terwijl Belle helemaal in haar element kwam, overal opklom en andere kinderen met een venijnige plek toeblafte dat ze op moesten rotten (oké, ze zei dat ze er niet aan mochten komen, maar de strekking van de woorden is uiteraard hetzelfde), pakte Floor haar telefoon, deed haar oortjes in en trok zich terug in de wereld achter haar schermpje. Het zou Bel een rotzorg zijn dat ze het zonder haar zus moest doen. Ik had moeite het tempo bij te houden en probeerde uit alle macht te voorkomen dat ze ergens genadeloos van af zou lazeren. Het was topsport.


Inmiddels zijn we weer thuis, staat de soep op, is Jeroen gearriveerd voor de zo-mi-bo (Belle maakt een bijzondere combi van vis met Nutella voor hem...) en Mick komt er zo ook aan. Ik hou 'm daarom kort vandaag. Zoals ik gisteren had gezegd: het is voor mij ook weekend natuurlijk. Ik zal morgen eens kijken of ik er een langer avontuur uit kan persen.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…