Doorgaan naar hoofdcontent

Zondag, de perfecte dag om te zeiken over een niet-spectaculair ontbijt

Belle's eerste woorden vandaag, vanachter de nog gesloten deur, waren: IK HEB NAGELLAK, IK HEB NAGELLAK! Het zal maar in alle vroegte door je prefrontale cortex rondgieren. Ik herken het van mijn andere dochter. Die kon ook vanaf het moment dat ze leerde praten zo zitten loeien over iets met make-up of glitters.


Even leek het er op dat de eerste stap richting zindelijkheid gezet werd.
"Ik ga even poepen, JA?", werd mij gevraagd, alsof er een mogelijkheid was dat ik daar ook met 'nee' op zou kunnen antwoorden.
"Nou, als je zo goed weet dat je moet, kun je dat ook wel op het potje doen, JA?", antwoordde ik.
Enthousiast sprong ze op (ze was al naast de bank door haar hurken gegaan om aan de sessie te beginnen) en ze rende voor mij uit naar het toilet. Daar nam ze, zonder zich ook maar een beetje uit te kleden, plaats op het potje.
"Nee Bel, je moet dan wel je luier uittrekken..."
Ze keek mij aan alsof ik een misdadig voorstel deed.
"NEE! Dat wil ik niet! Ik ga even poepen met een luier, JA?"
Ik heb nog even overwogen uit te leggen dat dit dus volstrekt zinloos was, maar ze is slim genoeg dat zelf ook wel te bedenken. Het was gewoon weer een gevalletje: Doet-ze-toch-niet. En dus keek ik toe hoe ze de scene met broek en al uitvoerde. En nee, ik mocht niet weglopen. Het toneelspel zou al z'n glans verliezen als er geen publiek bij aanwezig was.

Ook vandaag kwam Floor weer lekker laat haar bed uit. Het was allemaal moeilijk/moeilijk en och wat lag ze lekker. Maar uiteindelijk won de honger het van de luiheid en mocht ik me verheugen in haar opgewekte gezelschap. Een kleine reconstructie van het ontbijt-gesprek. Denk er voor de beeldvorming iemand bij met een kwaad gezicht, met rommelig haar, in een slaap-achtige-outfit.
"Kun jij croissants voor mij maken?"
"Nee. Belle en ik hebben al ontbeten en ik ga niet voor één iemand een heel blik Danerolles opentrekken."
"Waarom niet?"
"Omdat er dan vier over blijven." (Kijkt agressief of beter: doet hier een poging toe.)
"Wat heb je dan?"
"Brood." (Trekt gezicht alsof het antwoord 'oorwurmen' was.)
*stilte*
"Alleen brood?"
"Ja. Of yoghurt met fruit en cruesli." (Trekt gezicht alsof ik voorstel dat ze anders maar de kliko leeglikt.)
"Heb je niets spectaculairders dan brood?"
"Je kunt een tosti maken."
"Nee, dat duurt te lang."
"Anders rooster je het brood. Lekker met pindakaas."
"Nee. Dat duurt ook te lang."
"FLOOR! Dat duurt een minuut!"
"Nou, dat is toch lang!"
Probeer dan nog maar eens je goede humeur te bewaren. Probeer dan maar eens de neiging te onderdrukken om het broodrooster niet naar haar ochtendhoofd te werpen. Ik heb, inwendig tot 100 tellend, het broodrooster gepakt, het ding aangeslingerd en er twee boterhammen in gestopt. En kwam de buurvrouw met Belle aan de deur. Nét op tijd. Het had zomaar volledig uit de klauwen kunnen gieren daar bij het aanrecht.

Het is de day after de Buurt BQQ. Het heeft een innige vriendschap opgeleverd. Ze hadden elkaar al wel een paar keer in de straat gezien, maar er ontstond gisteren echt iets moois. Buurjongen Florian, in het bezit van een tractor en een flinke koffer gereedschap, wist met al die mannelijkheden een enorme indruk op onze Belle achter te laten. Het duurde niet lang of de twee zaten samen te sleutelen aan de machine en zo nu en dan riep Florian 'Kunnen we het maken?' De versiertruc sloeg in als een bom. Belle was vanmorgen dan ook nog niet koud onder de douche vandaan of ze vertrok, met trekhond, naar een paar huizen verderop. Naar haar vriend. Hij zag haar aankomen, gooide z'n tractor op z'n kant, uitte wat Bob-de-Bouwer-songteksten en ze viel direct weer in katzwijm voor al dit stoere geweld. Ze vond het nog wel een dingetje om zonder speen bij hem te spelen (je moet ergens je steun en toeverlaat uit halen), maar het is haar wel gelukt om voor het eerst ergens zonder vader of moeder 'te chillen'. Zijn garage was weer eens wat anders dan al die poppenboel thuis. Maar goed, Florian was na een uurtje zo moe dat hij zelf aankaartte dat hij naar bed wilde, dus werd Belle keurig thuisgebracht.
En zo zaten de meisjes dus even na het brooddrama gezellig samen te eten. Geroosterd brood. Met pindakaas.
Verder hebben we de dag een beetje uitgezongen eigenlijk. De BBQ had er toch wel ingehakt, dus het was vooral hangen in de tuin.

Zojuist zijn we gezellig met Jeroen naar de Japanner geweest. Al bijna ter plaatse ontdekte ik dat ik geen luiers mee had. Je raadt het al: zo vlak voor het einde draaide ze een extreem ranzig riekende drol in het restaurant en voelden wij ons genoodzaakt heel, heel snel weg te gaan. Het is niet de eerste keer dat dit gebeurt. En het zal ook zeker niet de laatste keer zijn. Ik kan alleen maar hopen dat ik er dit keer wel een wijze les uit trek.

Dan heb ik ter afsluiting nog een té koddig Musically-filmpje van Floor en Belle. Die twee moeten maar samen een komisch duo gaan vormen. Dat je er samen zo als een team uit kunt zien, terwijl je allebei een ander lied zingt (Belle zong No more monkeys jumping on the bed), is bijna kunst.
video

Morgen nog twee weken! :-)

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …