Doorgaan naar hoofdcontent

Zondag, de dag die begon met een gigantische klap...

Het was vroeg, althans, vroeg voor een zondagochtend. Ach, nee: hoe dan ook vroeg, alles voor 08.30 uur kan niet gezond zijn voor een mens, vind ik. Ik werd wakker van een snoeiharde klap. Een snelle blik op mijn telefoon leerde mij dat het 07.28 was, ruim een uur voor de norm dus. Enkele seconden later hoorde ik geluid uit Belles kamer. Mijn gemoedstoestand liet zich nog het beste omschrijven als 'verward'. Want wat veroorzaakte die klap en waarom was Belle nu al aan het praten? Zij moest de aanstichtster van het geluid zijn. Ze had vast een volle drinkbeker water tegen de spiegel in haar kast gegooid, ofzo. Nog nooit eerder gedaan, maar met Bel is alles mogelijk. En hoewel blijven liggen en de noodtoestand in huis te negeren de aantrekkelijkste optie leek, ben ik toch maar poolshoogte gaan nemen.

In de kamer van Bel leek alles op het eerste oog volstrekt normaal, buiten het feit dan dat er nu al een wakker meisje in het bed lag.
"Wat doe jij?" vroeg ik haar, in de hoop dat ze verheldering zou brengen.
"Ik lig inne bedje."
Hm, hier zou ik de oorzaak niet vinden dus.
Ik trok direct de conclusie dat ik de klap had gedroomd.
"Ga je mee nog even bij mij in bed liggen? Het is nog nacht."
"JA! Inne grote bed, even televisie kijken."
Ik verheugde mij op nog een half uurtje rust, als in geen gesprekken hoeven voeren, omdat YouTube de opvoedkundige rol over nam. Ze kroop tegen mij aan, drukte een speen in haar mond en vroeg:
"Mag ik papa kijken?"
Ik smolt. Ach, ze miste haar vader. Natuurlijk, 3,5 week zonder de belangrijkste man in je leven is ook niet niks voor zo'n klein meisje.
"Aaaah, wil je papa kijken?" Ik opende Facebook al om ergens een foto van je op te sporen, toen ze haar speen uit haar mond trok en de romantische bubbel met een venijnige stem doorprikte.
"Ik wil PEPPA kijken!"
 "Oh. Peppa. Natuurlijk, niet papa."

We hebben nog even lekker samen in bed gelegen, toen we na het luiden der Waverveense kerkklokken toch eindelijk officieel aan de dag begonnen. En toen we beneden kwamen, werd het mysterie 'vroege-ochtend-klap' opgelost. De volstrekt nutteloze, maar uiterst decoratieve vooroorlogse schoolkapstok in de keuken was van de wand gelazerd. Ons allereerste boorprojectje met de splinternieuwe boor, zo'n twee, drie maanden terug. Mislukt dus. Wat we zelf allang wisten, werd definitief bevestigd: wij zijn niet gemaakt om te klussen. Los van het feit dat we allebei denken alles beter te weten en dat met veel herrie aan elkaar duidelijk maken en het 99 van de 100 keer ontaardt in een fikse ruzie, kunnen we het dus ook gewoon niet. Ik heb Walter gebeld die later op de dag een masterclass boren zou geven.

Maar eerst naar de kinderboerderij. 

De kinderboerderij. Belle hoorde van de plannen, vulde direct een speelgoedboodschappentas tot aan de rand met de halve inhoud van haar winkeltje (broodjes, taartjes, flesjes melk), klemde een uit Floors bed gejat beertje onder haar arm en liep naar de auto. Klaar om te gaan. Bij het instappen ontdekte ik dat ze ook nog een virtueel V-tech huisdier had meegenomen, een klein computertje waar je allemaal spelletjes op kunt doen én...dat alles met een Alvin & The Chipmunks-stem nazegt. Dus werden al mijn instructies herhaald én alle bagger die Belle uitkraamt ook. Dat maakt de situatie er niet serener op, kan ik je vertellen.

Onderweg, ter hoogte van Ruizendaal, viel de knuffel van Floor naast de stoel, op de grond. Dat zorgde voor extreme kortsluiting. Gillen. Ik moest het pakken. En nou hoor ik iedereen denken: Laat haar gillen! En die gedachte begrijp ik volledig. En ik heb het ook even geprobeerd. Maar zo werkt dat dus niet bij Bel. Die gaat net zo lang door, totdat je het hebt opgelost. Dus als we vanuit Waverveen in één ruk naar Zuid-Spanje waren doorgereden, had ik een slordige 24 uur herrie moeten aanhoren dat ik dat ding op moest pakken. Uiteindelijk heb ik de auto langs de N201 in de berm gezet, dat ding opgepakt en zijn we in relatieve rust doorgereden. Maar eigenlijk had ik gewoon moeten omkeren. Je voelt als moeder aan je water aan dat het geen opperbest initiatief is.

Op het parkeerterrein leek het nog wel grappig te gaan worden.
"Hey! Mama-auto!"
"Ja, dat is een Fiat."
"En nog een mama-auto!"
"Ja, nog één!"
"En kijk! Isse Joen-auto! Dat isse grappig!" (Lacht alsof het inderdaad om te gieren is...)
"Ja, dat is net zo'n auto als Jeroen heeft. Een Ford."
"Een fuck." (Denk Engels uitgesproken, dus Fàk! Een woord dat ze ook heel bewust gebruikt als ze iets op de grond laat vallen.)
"Nee, geen fuck, een FORD."
"Ja! Een Ford."
 Maar het ging mis bij binnenkomst. Het terras zat bomvol moeders die er waarschijnlijk al vanaf vanmorgen 07.30 zaten te vegeteren met hun koelboxen en vriendinnen en ik voelde me een beetje alsof ik in een verkeerde dresscode te laat en in mijn eentje binnenkwam op een feestje waar ik niemand kende. Iedereen keek me aan. Voor de goede orde: ik zag er doodnormaal uit. Ik had keurig kleren aan en kwam niet in een netpanty, een leren naveltruitje en een roze boa om mijn nek binnen. Ik was gewoon nieuw bezoek en dat stond gelijk aan opwinding voor de dames. Ik zocht ergens een plekje op, waar ik Belle los kon laten, maar daar was toevallig een kip aan het rondscharrelen. Gillen.
"MAMA! MAMA! KIP!!! IK WIL WEG!!! MAMA OPTILLEN!!!"
Ik was nu echte een bezienswaardigheid geworden met Miss Hysterica. Ik verkaste naar een kiploze hoek, waar ze een loopwagentje claimde. Er liep een kindje in haar zone (een soort denkbeeldige kring om Belle heen, met een diameter van zo'n drie meter), die fors werd toegeblaft.
"NEE KINDJE! JIJ MAG NIET AANKOMEN! ISSE BELLE AUTO! IS MIJN!!!!"
De andere moeders keken bestraffend mijn kant uit. Vooral de moeder met de permanent ongeruste frons (ogen in de sperstand, waardoor het hele voorhoofd in de verdrukking komt) keek zuur. Ze ontweek mijn blik en stampte in haar felblauwe doorkijktuniek-waar-je-ook-in-kunt-kamperen naar haar kind toe. Haar ene hand in zo'n 'ik-heb-altijd-pijn-brace', in de andere hand een Curverbak met fruit.
Haar stem trok ze zes octaven hoger, blijkbaar om in de gehoorzone van haar kind te komen.
"Daan! Kijk eens fruit. Ik heb aardbeien en blauwe bessen. Daan, wil je fruit? Pak maar!"
Als iemand op zo'n toon tegen je praat, ben je wat mij betreft volledig legitiem bezig als je de hele Curverbak met een gerichte klap uit haar handen mept. Wát een verschrikkelijke moederkloek. Daan pakte om zijn moeder gerust te stellen één blauwe bes uit het bakje, wat ze blijkbaar het grappigste vond dat ze ooit had meegemaakt.
"Pakt ie één blauwe bes", gierde ze naar haar vriendin die ergens achter haar op het terras zat. De grap was in een wijde omtrek te  horen.
Vervolgens viel mijn oog op een moeder die het baren blijkbaar als hobby had omarmd. Aan de leeftijden van haar drie kinderen te zien waren de laatste twee verwerkt in de kraamweek en de peuter die ze op haar heup hield, leek daar wel uit te groeien, zo verkleefd kwam het allemaal over.  Zo'n typische moeder die borstvoeding geeft tot de kinderen de deur uit gaan en er een stuk of acht wil. Het waren ook van die kinderen die kikkererwten eten alsof het bitterballen zijn. En stukken wortel wegknagen alsof je ze lolly's voert. Een heel linksdraaiend gebeuren. Ook met deze vrouw zou ik geen nieuwe vriendschap sluiten, ik trok helemaal scheef op het feit dat ze alles, maar dan ook werkelijk alles wat haar kinderen deden, voorzag van tekst.
"Ja goed zo Roos. Kijk maar uit. Vraag het anders dat jongetje maar. Roos, vraag het dat jongetje maar. Nee, dat is een happer. Die is te zwaar. Ja, die hapt zand, maar die is te zwaar voor je. Roos, die happer is te zwaar. Kijk maar, dat jongetje kan het ook niet. Het is ook een beetje gevaarlijk."
VROUW! HOU-JE-KOP!
Belle stapte ondertussen over op een ander loopwagentje en kwam daarbij lekker lomp ten val. Niet hard, niet heftig, maar wel goed genoeg om het kleine wondje op haar teen weer open te halen. Ze huilde wat, ik tilde haar op, nam haar even op schoot en hoorde achter me de moederschare fluisteren; "D'r voet bloedt. Ach gossie."
Ik draaide me vrij abrupt om en zag een slordige vijf paar ogen op mij gericht. Ogen van vrouwen in driekwartsbroeken die de schoenen/slippers hadden uitgetrokken en de vochtenkels en eeltvoeten over de koelbox lekker relaxed op de stoel voor ze hadden gelegd. Even fijn ontspannen in de kinderboerderij.
Ze keken direct weer naar elkaar. Even twijfelde ik of ik ze moest zeggen dat het wondje aan de voet met het blote oog niet terug te vinden was en Belle pleisters er binnen een minuut weer aftrekt. Maar ik besloot weer te verkassen. We hebben samen een rondje gedaan langs de pauw, de kalkoenen, de geitjes en de kalfjes. En we hebben lekker benauwd in het konijnenhok gezeten.
 Uiteindelijk is er toch nog even gespeeld in de zandbak, maar de kracht van het territorium was weer heel sterk. Een volgende keer huur ik de kinderboerderij wel af voor de prinses. Dit is geen doen.
Bij vertrek zou ze zelf wel even haar gordels omdoen. Onbegonnen werk natuurlijk (again!), maar deze ezel stoot zich met liefde en eigenwijsheid voor de tachtigste keer aan de zelfde steen.
Thuis kwam opa de kapstok weer ophangen. Daar zou ze wel even bij 'heppelen'. Ze trok er een kruk bij, klom daar op en kwam toen nog zeker anderhalve meter lengte tekort om daadwerkelijk een nuttige bijdrage aan de klusactie te kunnen leveren. Achteraf maar goed ook, want toen opa de boor in werking stelde, gilde ze van pure paniek heel Waverveen weer bij elkaar.
Ze slaapt. Floor is naar vriendinnen en Wout zit boven te gamen bij gebrek aan chill-mogelijkheden. Misschien gaan we vanmiddag nog maar even lekker de plas op, het is er het weer naar.

Nog één nachtje en dan hebben we de beproeving overleefd. Ik zou een extreem slechte vrouw zijn in een relatie waarbij zo'n man om de zes weken uitvaart om vissen te vangen of ergens iets uit te baggeren. Of zo'n man die wordt uitgezonden naar een oorlogsgebied voor een half jaar. Hoewel het allemaal zeer overzichtelijk was de afgelopen 3,5 week en ergens ook wel rustig, mis ik onze felle discussies, ons geschreeuw tegen elkaar, het samen lachen om onze dochter en je lange armen om mij heen. Fijne avond in Parijs, doe voorzichtig en kom alsjeblieft heelhuids thuis! X

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…