Doorgaan naar hoofdcontent

Zaterdag - Wouter naar een dancefeest, met de meisjes stand by


Jezus. Het is een gekke dag. Mijn zoon is naar een dancefeest. 15. Ik kan hier uiteraard een heel relaas op tekenen over hoe hij zo heel kort geleden nog rook naar Zwitsal en hij me dagelijks onder kotste met z'n kleine bekkie, maar daar doe je het kind natuurlijk ook geen plezier mee.
'We are the future', het heet. Dat dancefeest. Je mag er alleen in als je onder de 18 bent, wat de kans op drank- en drugsmisbruik niet uitsluit, maar wel beperkt.
"Kijk je uit schat, het kan zomaar zijn dat er mensen stijf staan van de pillen."
"Mam, het is een onder de 18-feest."
"Nou, een pil is buiten de poorten snel geslikt hoor. En dan is het goed loeien, gedurende de hele dag. Dus kijk maar uit", waarschuwde ik. Eigenlijk wist ik niet op welk gevaar ik nou doelde, buiten het feit dat ik hem duidelijk wilde maken dat hij er niet mee weg zou komen als hij er eentje zou nemen. Ik vertelde Jeroen (die vandaag een paar kilometer verderop op een ander feest hangt) van mijn pedagogisch belerende praatje.
"Ja, het is wat Hes. Straks heeft er iemand een pil geslikt. Dan moet Wout uitkijken dat ie niet wordt doodgeaaid."
Zojuist ging de telefoon voor de eerste keer, ik had de stiekeme hoop dat het feest niet door ging of dat hij toch liever hier thuis kwam gamen en eten.
"Ja, laat maar. Ik heb m'n ID nodig. Dus ik wilde vragen of je even een foto van mijn paspoort wil sturen, maar dat heb je al een keer gedaan en die vind ik nu net."
"Oké. Doe je voorzichtig?"
"JA."
"Bellen als er iets is hè?"
"JA. Later."

Ik sta zo stand-by als zo'n boot van de Koninklijke Nederlandse Reddingsmaatschappij. Je weet wel, die dingen die in de takels boven het water hangen, die je lanceert als er ergens nood is. Ik heb me voorgenomen vandaag geen druppel alcohol te drinken en mijn telefoon niet los te laten. Misschien laat ik de motor van mijn auto wel de hele dag draaien. Kan ik er zo inspringen. Het kan zo maar eens zijn dat ik vanavond wordt ingevlogen om 'm ergens te redden. Dat ie verdwaald is ter hoogte van de Ikea bijvoorbeeld. Of dat hij zijn laatste geld niet heeft besteed aan een buskaartje, maar aan een hamburger. Dat werk.

Ik ben overdag alleen met de meiden. Ik heb ze vanmorgen duizend te-doen-dingen voorgesteld, van speeltuin tot museum tot Amsterdam tot kinderboerderij, die door Belle werden genegeerd en door Floor zonder woorden, maar met een blik vol intense haat en afschuw. werden afgewezen . Ja, toen ze vanmorgen binnen kwam, had ze grootse plannen viral te gaan met een ruilactie. Dat je een paperclip ruilt tegen een blocnote en uiteindelijk eindigt met een racepaard of een bubbelbad. Ik heb er een veto opgelegd. Ik kon niet helemaal omschrijven wat ik er precies niet goed aan vond, maar het zou alleen maar ellende gaan opleveren, was mijn eerste emotie. Misschien ligt de zin 'van ruilen komt huilen' daar wel aan ten grondslag. Los daarvan: wat moet ik met een racepaard of een bubbelbad.

Hoogtepunt tot nu toe waren de Jehova's die hier rond half tien (!) aan de deur kwamen vragen of ze even met mij van gedachten konden wisselen over het geloof. Ik ben er kort en zeer krachtig in geweest.
"Heren, als je bij iemand geloofstechnisch helemaal NIETS kunt slijten, dan is het wel bij mij."
Ze openden hun mond alweer om deel twee van de overtuigingstechniek in te zetten, maar ik zei ze gedag en sloot de deur. Stiekem baalde ik ervan dat de hele scene met de voet ertussen uitbleef, dat had me namelijk erg leuk geleken. Gewoon een extra opwindingsvernuft op de vroege ochtend.

Ik heb het opgegeven vanmiddag nog wat te plannen met de meiden. Belle ligt te slapen, Floor zit op haar kamer en ik ga maar wat interviews uitwerken. Zo wordt deze zaterdag toch nog nuttig.

Een wat korter verslag dit keer, maar het kan niet alle dagen feest zijn. Voor mij is het ook weekend.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…