Doorgaan naar hoofdcontent

Zaterdag: over kipfilets met ogen, Pokémon op de dijk en 'even' naar Abcoude varen...

We waren vandaag vroeg op, KPN zou de nieuwe telefoon leveren. Oh nee, natuurlijk niet. Er ging voor de achtste keer iets mis, waardoor ik voor de derde keer een dagdeel voor Jan Lul thuis ben gebleven. Ik bespaar je de details, maar spreek hierbij wel hardop de wens uit dat ik méér dan graag eens met Bob Mols, de KPN directeur die alle brieven en contracten tekent, om de tafel zou willen. Dan zal ik hem eens vertellen dat het verre van efficiënt is om je callcentre vol te zetten met mensen zie nét aan hun eigen naam kunnen spellen. So far stukje frustratie. Over tot de volgende ergernis.

Koffie. Ik zette vanmorgen koffie, voor mezelf. Dat had ze direct door. "Ik ook koffie!" Daarmee bedoelt ze dat ze ook een bekertje opgeklopte sojamelk met kaneelsuiker wil, maar het zou ook geen enkel probleem zijn als je haar een dubbele espresso geeft. Belle vindt koffie namelijk héél lekker. Ik maakte voor haar ook een glas en zette het buiten op tafel neer.
"Kijk je uit, daar staat je koffie."
"Ja, ik kijk uit hoor!"
"Belle... Je gooit het bijna om."
"Niet hoor. Ik kijk uit."
(Pakt allemaal speelgoed, duikt rakelings langs het glas.)
"BELLE! KIJK NOU UIT!"
"Ja, ik kijk uit."
"Drink het anders maar gewoon op."
"Ja, zo, JA?"
"Het gaat om."
"Nee hoor. Ik ziet het."
"Belle, dat glahas."
"Jaha!"
En 3,14 seconden later lag het opgeklopte melkschuim o-ve-ral.
"BELLE! VERDORIE! NU BEN IK BOOS OP JE! IK ZEG HET TWINTIG KEER!"
"JA! Nu moet jij even een doekje pakken."
"Ja, nu moet ik even een doekje pakken."
"Moet ik even heppelen?"
"Nee, laat maar. Maar ik ben wel boos."
"JA!" Trekt een soort kneuterig gezicht: "Grappig hè?"
"Nee, dat vind ik niet grappig. Dit is toch niet leuk?"
"Het is wel gezellig."
Dus...

Gelukkig richtte de aandacht zich daarna weer volledig op haar speelgoed. Waar ze dus ook tegen praat. Dit keer tegen een zeemeerminbarbie.
"Kom maar, wil jij van de glijbaan? Ik hou je wel vast. Ben je niet bang?"
Aan fantasie geen gebrek. Zo bleek ook later weer, toen we een broodje aten, zij de kipfilet er af trok en ineens iets ontdekte.
"OGEN! TWEE OGEN! DE WORST HEEFT OGEN!"
Ze heeft gelijk, als je héél goed kijkt. Kipfilet met ogen. Dat maak je ook niet vaak mee.
Verder heb ik vanmorgen drie keer voorgelezen uit de AH Bonus-folder; standaard op zaterdag, daar gaat ze echt voor zitten. Het is maar goed dat we deze week op vakantie gaan, want het was een tegenvallende editie dit keer.
Toen ze op bed lag, en Jeroen Floor kwam brengen om vanavond met Wout naar Feyenoord te gaan, heb ik Wout gevraagd of hij even voor wil doen hoe je een Pokémon vangt.
"Mam, hou er maar over op. We wonen in Waverveen, er is hier niets."
Maar sinds ik van de overbuurjongen weet dat er bij ons op de dijk een heel goede zit, ben ik toch wat onrustig. Ik rij er dagelijks zestien keer overheen, dat geeft een ongemakkelijk gevoel. Ik heb het nu gezien. Er zaten er drie op de dijk trouwens. Ik begrijp de opwinding, maar ik heb besloten deze rage volledig aan me voorbij te laten gaan. Het past gewoonweg niet in mijn drukke schema. Daarbij ben ik er te oud voor. Floor is nog wel even met een dijk-exemplaar op de foto geweest. Leuk voor later. Het is een Drowzee. En in de boom achter de Drowzee zat een specht. Een echte. Over spannend gesproken.
Na de middagslaap besloten we te gaan varen en patatjes te halen in Abcoude. Dat hadden we immers gisteren niet gedaan. Maar goed, zet drie vrouwen achter het roer, laat ze een nautische planning maken en de ingrediënten voor een logistieke ramp zijn compleet. Al in de sluis bleek het woordje 'even' in 'even naar Abcoude niet van toepassing te zijn. Het zou zo anderhalf uur heen en dus ook weer terug zijn. En dan zouden we de sluis terug niet meer redden. Het zou Belle jeuken, die was vooral in tranen om de borrelende sluisdeuren.
"Ik wil niet meer varen! Ik wil naar huis!"
Walter, die op de kant met Guusje voor op de fiets stond toe te kijken, opperde dat ze wel naast Guus in de mand mocht. Dat greep Bel met beide handen aan.
"Ik wil met opa mee naar huis!"
Meiheid. Doe nou niet zo hysterisch iedere keer!

We zijn uiteindelijk gestrand bij de Voetangel, daar tussen het semi-chique publiek patat met bitterballen gegeten (Bel nog even charmant achter de stoelen op het terras zitten poepen) en 19.55 stonden we weer keurig in het sluisje bij Bon. Zo zie je maar, het komt altijd weer goed.

Bij opa was het natuurlijk weer lastig wegkomen, maar vooral de reactie op mijn "Kom Bel, we gaan", was weer in de categorie' Je roept iets, maar hebt geen idee wat je zegt.'
"NO!!!! ...more monkeys jumping on the bed!"
JOE! Je kunt ook gewoon meekomen.

Sinds vandaag is overigens het bijten weer volledig terug van weggeweest. Ze had mij eerder deze week al te pakken, maar vandaag heeft ze haar tanden meerdere malen in Floor gezet. En Ze trekt aan haren, echt op een heel vervelende manier. Een kleine heropvoedingscursus zou geen kwaad kunnen.


Nou, de boer gooit buiten de koeien in het eerste land (veel onrust, er wordt heftig geloeid), Bel slaapt, Wout zit in de Kuip en Floor en ik gaan een wijvenfilm kijken. Nu kan het nog...

Nog twee nachtjes slapen!

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…