Doorgaan naar hoofdcontent

Worsteling op woensdag

En zo is het woensdag. Another day in Waverveen.

Een heuglijke dag om te melden dat ik na jarenlange trouw aan Vodafone ben overgestapt op KPN. Je weet wel, KPN waar we twee maanden geleden nog na talloze heftige telefoongesprekken (drie op een dag, half uur per stuk), hoogoplopende Twitterruzies en vele oeverloze foeterpartijen een extreme oorlog aan verklaarden. Geheel terecht overigens, want je hoort als provider gewoon in actie te komen als de klant geen tv meer heeft. Of bijna geen internet. Desnoods graaf je eigenhandig een glasvezelkabel tot onze voordeur in, maar zeggen dat je geen monteur kunt inplannen omdat het computersysteem vastloopt; dat is gewoon afschuwelijk. Onmenselijk ook. Wat hebben we afgezien in die periode. En nog steeds zijn de wonden niet geheeld. Dat heeft tijd nodig. Iets met PTSS ofzo. Ik schrik er nog iedere nacht meerdere keren naar adem happend van wakker. Maar; niets zo veranderlijk als de mens. Dus toen bleek dat ze bij KPN de witte iPhone wél op voorraad hadden, was de keuze snel gemaakt.  Ik ben gewoon heel vergevingsgezind.

Er is gewerkt vandaag en fijn ook. En dat kon omdat Belle weer een ochtend bij 'De Kindjes' was. Niet van harte uiteraard. Vanmorgen werd zelfs de truc 'dikke tranen' uit de hoge hoed getoverd. Het kwam heel overtuigend over allemaal en ik stond bijna op het punt mezelf aan te geven bij Jeugdzorg. Maar ik had wat deadlines, dus heb ik haar tóch maar afgegeven.

Zo ergens tegen het middaguur kwamen Wouter en Floor uit hun bed. Als je het nou over twee extreem niet-inspirerende types hebt, dan zijn zij het wel. Man, man, man... Alsof ze een heel jaar zonder enige vorm van vrije tijd zes studies hebben gevolgd en in de avond- en weekenduren hebben bijgeklust in de bouw. Helemaal uitgeblust zijn ze. Ze houden een winterslaap, maar dan in de zomer. "Ik heb honger", kreeg Floor nét aan met haar laatste krachten uitgesproken, toen ze mij richting koffiezetapparaat zag lopen en zelf weer heel theatraal vermoeid op de bank was gaan liggen. Ik heb haar alleen maar de 'doe eens even normaal-blik' gegeven. En gewezen op de keuken. Het is hier net Artis. Alleen daar wachten de dieren zonder zeiken tot het voedertijd is.

De zon schijnt, de wind is fris. Wout is naar de plas. Of hij de boot even mocht pakken. Lekker stukje varen met vrienden. De verontwaardiging na mijn 'nee' was groot (maar, zie mij eens streng en rechtvaardig zijn!). Ik heb hem voorgehouden dat als hij een jaar lang laat zien dat hij zich als een verantwoordelijk persoon kan opstellen, ik er in de zomer van 2017 over wil nadenken. Zojuist was ik even in zijn kamer om de gordijnen open te doen. Ik baande mezelf een weg door de klamme lucht van pubers en Axe en zag in het duister al dat de kamer er niet helemaal meer bij lag zoals ik 'm had achtergelaten. Gisteren moest hij zijn boeken inleveren. Op de foto een kleine sfeerimpressie van de kamer die tot gisteren nog perfect opgeruimd was. Let ook even op de details als de lege colafles en de bus Pringles. Schijnt het stijltechnisch helemaal te gaan worden dit najaar. Maar je begrijpt dat na deze aanblik dag één van de verantwoordelijkheids-challenge als mislukt kan worden beschouwd. Morgen een nieuwe dag.
Belle is net wakker en kijkt een hysterisch filmpje over klei (?) op YouTube, terwijl er boven twee mannen de hordeur installeren.

Het leven gaat hier dus gewoon door, de ballen worden keurig hooggehouden. Floor gaat zo weer uit logeren (liet gisteren met vermoeide stem horen dat ze zich 'te pletter verveelde') en of Wouter thuis komt is ook nog maar de vraag. De meiden hadden zojuist weer slaande ruzie, Floor deed een poging de loomhype weer nieuw leven in te blazen. (Ik hoop vurig dat het mislukt. Dat rommelige gekloot met die miljoenen gekleurde elastiekjes en die oerlelijke kunstwerkjes is zó 2014.) Maar voor Belle was het natuurlijk hartstikke nieuw, die dan ook euforisch werd bij de aanblik van Floors plastic collectie. Wat er precies gebeurde zag ik niet, maar het "BELLE! AFBLIJVEN! BELLE! MAHAM!" klonk tot ver in de polder. Dus dook Belle als alternatief maar weer in Floors make-upkast, waar ze weer een nieuwe Labello te grazen nam. Floor werd gek. "MAM, HAAL HAAR HIER WEG! ALLES WAT ZE NU KAPOT MAAKT, GA JIJ BETALEN!" En toen volgde er een kleine worsteling die ik als bewijslast heb weten vast te leggen.


Nou dat dus. Eigenlijk gewoon een redelijk normale dag. En Itsy Bitsy Spider is vandaag pas negen keer gezongen! Hoopvol, niet?

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…