Doorgaan naar hoofdcontent

Woensdag: Wouter Winkelt (echt!)

Er was een paar uur rust in de tent, ze was vanmorgen weer bij "De Kindjes". Met de nodige theatrale tegenzin uiteraard (lees: hysterisch snikken, de navelstreng is gewoon niet goed genoeg doorgeknipt, dat kan niet anders), maar ik heb me snoeihard opgesteld. Of een poging daartoe gedaan. Oké, ik heb in ultieme moederzwakte de leidsters tot wel drie keer op het hart gedrukt te bellen als de tranen aan zouden houden. En een klein uur na thuiskomst heb ik ze gemaild met de vraag of het een beetje ging allemaal. En pas na een geruststellend antwoord, kon ik een beetje relaxed aan het werk.

Toen ik haar vanmiddag ophaalde, was er uiteraard niets meer aan de hand. Grote praatjes, ze roofde nog even in een onbewaakt ogenblik de kastjes van de andere kindjes leeg en het was weer een ellenlange lulpartij vanaf de achterbank onderweg naar het gemeentehuis. Jaja: het paspoort was klaar. Zo trots als een pauw liep ze ermee naar buiten, uit haar handen pakken was volstrekt onmogelijk en ik voorzag de nodige problemen. Want het is zo goed als zeker dat het paspoort een keer half verscheurd of ondergekleurd ergens in huis gevonden wordt. En ik acht de kans ook niet helemaal uitgesloten dat we toch niet op vakantie kunnen, omdat ze het document op een onvindbare plek in huis heeft opgeborgen. Of ze heeft het in de sloot heeft gegooid.
 Terwijl ze achterin de auto voorlas uit haar paspoort (zeker, dat kan; een onwijs kontverhaal, maar als een moeder-met-blinde-vlek-voor-kind kir je dan dat het superspannend is allemaal) belde Floor vanuit de auto van Jeroen. Ze reden geheel toevallig voor ons en daar wilde Floor graag wat meer informatie over hebben. Want waar gingen wij precies heen?
Terwijl Floor door de speaker loeide en Jeroen op de achtergrond ook iets zei, mengde Belle zich in het gesprek.
Belle: "Hoi Floor!"
Floor: "Oh hoi Belle! Ben jij er ook?"
Belle: "Ja! Hoi Joen!"
Jeroen: "Hoi Belle!"
Belle: "Ik heb nagellak!"
Floor: "Wat zegt ze mam?"
Ik: "Wat denk je?"
Jeroen: "Volgens mij zegt ze weer dat ze nagellak heeft."
Floor: "Zucht."
Jeroen: "Zucht."
Ik: "Zucht."
Belle: JA! IK HEB ECHT NAGELLAK HOOR! IS HEEL MOOI!"
Het dagelijks terugkerende volstrekt oninteressante gespreksonderwerp. Ik ben zó toe aan een nieuwe impuls.

We deden even een klein boodschapje, postten wat brieven en Belle weigerde traditiegetrouw de bakker te verlaten zonder dat ze een krentenbol overhandigd kreeg. Ze wilde dat perse opeten op het bankje midden in het winkelcentrum en terwijl ze zat te knagen, gilde ze hysterisch IK-HOU-VAN-JOU naar de slager. Goddank stond de man zelf een biefstuk te fileren - ofzo - en had hij niet door wat er op een paar meter afstand allemaal gaande was. Het ging haar natuurlijk helemaal niet om die man. Het ging haar om zijn worst! Als in zijn plakje worst dan...
En voordat we bij de auto waren, een afstand van misschien 150 meter, hadden we nog drie hobbels te nemen. Allereerst een paar op de grond gevallen in de plavuizen getrapte Nibitt-chipjes die ze wel even op zou eten, daarna een regenplas voor de ingang en in de auto zelf een inmiddels zuur geworden onopgedronken beker Yoki die deels leeggelekt was op de achterbank en deels wel even door Belle zou worden opgedronken. Bekaf van deze helse tussendemiddagonderneming kwam ik een kwartier later thuis, waar ik haar direct de trap op stuurde en op bed legde. Na een kletspartij van een half uur, is het stil geworden.

Wouter is in Amsterdam, winkelen. Ja, ik vind het zelf ook van het gekste soort, die combinatie, maar het is echt zo. Hij belde. Of hij even met vrienden een zomerjas mocht kopen. Natuurlijk raakte ik daar verschrikkelijk van in paniek. Een zomerjas kopen? Wouter? Ik ben al blij dat hij een jas op de correcte manier weet aan te trekken!
"Waar ga je die kopen dan?"
"Ja, in Amsterdam."
Logisch, dat zei hij net. En nog erger dan Wouter die zelf een zomerjas koopt, is met Wouter samen een zomerjas kopen. Alles liever dan dat. Maar als ik terugdenk aan de winterjassen die hij afgelopen seizoen aanwees (prijzen beginnend vanaf €700, het liefst voorzien van een echte bontkraag), stelt het me allemaal verre van gerust, deze ontwikkeling. Ik ademde in en uit, herpakte mijn 'zen' en antwoordde (met trillende stem):
"Dat is goed. Maar je koopt niets voordat ik een foto heb gezien. En ik vind €70 euro meer dan genoeg voor een jasje dat over een paar maanden al weer te koud is. Heb je wel genoeg geld op je rekening staan om het even voor te schieten?"
"Ja, komt goed."
"Wouter, geen achterlijk dure jas kopen hè? Want anders betaal ik het niet aan je terug."
"Is goed mam. Ik ga wel even naar stoney."
"NAAR WAT?"
 "Naar Stone Island." (op de achtergrond klinken lachende jongetjes)
"Je gaat helemaal niets! Ordinair merk! Absurd duur. En Wouter, je stuurt foto's hè?"
"JAHA!"
En zojuist kwam er inderdaad een foto door. Een typisch puberjasje. Dertien in een dozijn. Niet te duur. Ik appte dat ie het mocht kopen.
'Oke. Maak jij dan even geld over? Ik weet niet of er nog genoeg op mijn rekening staat.'
Dat dus. Ik zuchtte weer. Dat doe ik nog al eens. Dat je daar eerder op de dag nog naar vraagt en dat dan alles 'goed komt'. Maar je ineens weer een bancaire spoedtransactie mag inplannen.
'Woutje... Jij zit bij de ABN, dat duurt een dag voordat het op je rekening staat. Ik bestel het wel online, goed?'
'Ok, bestel maar online.'
Drie minuten later ging de telefoon.
"Yo. Ik koop het hier, goed?"
"Oké."
"Later."
Heel kort van stof allemaal. Maar je wordt er wel weer lekker door in beslag genomen.

Nou, ik ga nog even van mijn kostbare tijd gebruik maken en twee teksten schrijven. En dan heb ik daarna een hele lege agenda voor me. Ik denk dat de baby en ik maar eens lekker naar Max gaan, er liggen namelijk een paar bananen bruin te worden op de fruitschaal en als er iemand blij wordt van bananen is het ons paard wel. Even ontspannen, na al deze opwinding op woensdag.
Later! 

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…