Doorgaan naar hoofdcontent

Vrijdag, Vol-Volume-dag!


Ik zal er maar niet omheen draaien: de volumeknop van Baby Belle staat weer lekker open vandaag. Ik ontving van "De Kindjes" een filmpje waarop een hysterisch lachende Bel te zien is, het was duidelijk dat haar andere vrolijke persoonlijkheid het weer van de schuchtere ik-wil-bij-mama-blijven-persoonlijkheid van eerder die ochtend had overgenomen. Zo'n schizofrene peuter is af en toe doodeng.


Toen ik haar ophaalde, wilde ze niet mee. JOE! Een beetje van dat enthousiasme tijdens het brengen zou geen kwaad kunnen. En in de auto sloeg de baldadigheid op een extreme manier toe. 

Ze zit naast mij, dat was met de lange rit naar Amersfoort gisteren wel handig. Belle is namelijk geen baby voor 'achterin de auto'. Belle is eigenlijk helemaal geen baby voor in de auto en dat wist ik al toen ze nog maar een paar maanden oud was. Oh, ik zie mezelf nog staan, in de berm, langs de N201, gillend, bijna huilend,  de rood aangelopen gierende rozijn in de Maxi-Cosi op de achterbank te smeken of ze haar grote muil even dicht kon houden. Ik kón niet meer, ik had het gekrijs al vanaf Amstelveen aan moeten horen en al die tijd niet durven stoppen op de vluchtstrook uit angst dat het bekeuringstechnisch geen geldige reden betrof dat je je kind even een speen in de blèrende snavel wilde drukken. Of een prop papier of een sok. Zelfs het heel kleine stukje van ons huis naar de Albert Heijn is soms een crime. Dan ben ik in staat haar met haar hoofd uit het raam te hangen, het raampje nét ver genoeg dicht te draaien en dan met een soort levende sirene verder te rijden. Het is dan ook niet voor niets dat we over een week met het vliegtuig naar Zuid-Frankrijk gaan. Belle is de enige reden. Ik moet er niet aan denken om met die hysterica de hele Route du Soleil af te leggen. Dan ga ik nog liever een week in een tentje in het weiland achter ons huis vakantie vieren.

Goed, in de auto dus. Baldadig. Of er een muziekje aankon. Nou, dan weet je het wel. K3. Ik had er zó geen zin in, maar ja, voor je kind doe je alles hè? En dus tetterden Marte, Hanna en Klaasje enkele seconden later iets diepgaands over Lilalilaliedjesland door de auto. Uit pure ellende zong ik maar mee.
"HOU OP! NIET DOEN!"
Ik was onthutst. Ik? Ophouden met zingen? En dat werd mij gewoon even op verre van vriendelijke toon opgedragen door mijn allergrootste fan. Daar waar de overige leden in deze familie mijn zangkunsten (en dan vooral mijn zelf verzonnen songteksten die, toegegeven, niet altijd uitblinken in kwaliteit – maar wel in originaliteit) al langere tijd verafschuwen, hangt Belle al sinds haar geboorte aan mijn lippen als ik zing. En ze wil ook altijd meer. Soms zing ik één liedje wel dertig keer op een dag. Ze krijgt er geen genoeg van. Het is een pleister op de wond van mijn jeugdtrauma dat ik nooit bij Kinderen voor Kinderen heb mogen zingen. Vooral de zelfverzonnen klassieker: "Je bent de allerallerliefste baby en ik hou ontzettend veel van jou! Je bent de allerallerliefste baheeeby, mama blijft je altijd trouw!" (denk veel te hoge uithalen, overslaande stem, kansloos vibrato in de stem en valsheid waar mening kraai een puntje aan kan zuigen) scoort immer goed. Maar nu moest ik dus mijn mond houden.
Ik deed nog een poging. Zo makkelijk zou ik mij de mond niet laten snoeren. Mijn auto, mijn radio, mijn CD.
"MAMA! JIJ*MOET*OPHOUDEN*JA?!?*OP*HOU*DEN!" Bij iedere lettergreep hakte ze met haar kleine vingertje in de lucht en haar wenkbrauwen hingen gevaarlijk ver over haar ogen gedrapeerd. Ze was boos. De garnaal.
Ik zong verder, maar nu zonder geluid. Dat was helemaal tegen het zere been. Ze trok haar waffel bijna binnenste buiten en gilde het uit.
"JIJ MAG NIET ZINGEN!!!! JIJ MAG NIET ZINGEN!!!!"
Ik drukte de radio uit.
"Als jij zo gaat lopen gillen tegen mij, dan komt er hier geen K3 in die auto, ja?"
Dat was de druppel. Ze knalde door de geluidsbarrière heen en als een geslagen hond, zette ik snel de radio weer aan. Alles, alles beter dan gescheurde trommelvliezen en deze herrie nog een keer. Naast mij kreeg ik een akelig zelfingenomen blik toe geworpen. Ik stak mijn tong uit.

In de supermarkt zette de trend zich door. Ze wilde een karretje. Dat kwam even niet zo goed uit. Theatraal wierp ze zich op de grond, waar ze ging liggen janken alsof ze zojuist het einde van de wereld aangekondigd had gekregen. Het winkelcentrum viel volledig stil en iedereen draaide z'n hoofd om naar de scene bij de karretjes.
"Heeft ze pijn?" vroeg de mevrouw naast mij, die vol medelijden naar de gillende draak keek.
"Nee, ze wil een karretje."
"Oooowww", antwoordde de vrouw. We hadden verder geen woorden nodig. We begrepen elkaar. Ik trok haar overeind, leidde haar af met een verhaal over de bakker en weg was de hysterische aanval.

In de winkel werd een meisje van een jaar of drie door Bossy Belle op haar nummer gezet. Ze rende. Mocht niet. En er was uiteraard maar een geschikte en aangewezen persoon om haar dat even duidelijk te maken…

Terug in de auto kreeg ze weer een hysterische krijsbui. Ik had haar net een half uur daarvoor opgehaald bij De Kindjes, maar was nu alweer aan het einde van mijn Latijn. Ik overwoog haar terug te brengen. Ze gilde haar kop eraf en trok ondertussen woest aan een touwtje van haar kinderzitje. En ineens liet dat los. Stilte. Ik genoot van het moment.
"Is ie stuk?" vroeg ik.
"Ja, deze isse stuk!" antwoordde ze, op een heel vrolijke toon die in de verste verte niets te maken had met het geluid van zojuist. Ik was voor de zoveelste keer getuige geweest van een gedaanteverandering. In een split-second had Blerende Belle plaats gemaakt voor Brave Belle. Ik weet niet of iemand ooit de film Primal Fear heeft gezien? Juist. Dat dus.



Na het slapen is er nog een kleine inbraak in Floor d'r kamer geweest, schade: één labello. En of ik even lippenstift wilde. Let op de plotselinge persoonlijkheidsverandering na de vraag...

 
Tot zover de dag van vandaag. En nou vragen jullie je natuurlijk allemaal af….heeft ze het niet gezegd vandaag? 

NATUURLIJK WEL!
Aan tafel, tijdens het brood eten, in bijzijn van de leidsters en de andere kindjes.
Haar ontblote voet werd op tafel gelegd, er werd gewezen en geroepen:
"IK HEB NAGELLAK!"
ZO, kan iedereen met een gerust hart aan z'n weekend beginnen.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Zoveel bloed; het begin van de Tour de France begint in Waverveen afschuwelijk

Ja mensen, gisteren is de Tour weer van start gegaan en dat is voor talloze Nederlanders toch vooral inherent aan het feit dat er ergens in Waverveen weer nieuwe Belle-updates worden geproduceerd om Taco - die in Frankrijk ziel, zaligheid en familieleven geeft voor Studio Sport - niet te ver van zijn kind te doen vervreemden. Nou, daar komt ie hoor. We hebben weer een hoop te vertellen, lees vooral mee.

Belle is nu 4,5. Voor een ieder die haar al een tijdje niet gezien of gesproken heeft, zal ik jullie kort wat specifieke kenmerken doen toekomen.
* Belle spreekt vrijwel perfect ABN, daar mag menig Facebookfanaat een voorbeeld aan geven. Zo nu en dan maakt ze een kleine misser (zo zei ze gisteren nog: 'Ik wil aannamelijk morgen met Liv spelen.' - Dat moet natuurlijk 'namelijk zijn' - of ze moet het aannemelijk vinden dat ze morgen met haar beste vriendin iets gaat doen), maar over het algemeen kunnen we stellen dat ze haar taal lekker beheerst.
* Belle is selectief eenk…

Ik lijk op Mascha Kroko

"Jij lijkt op Mascha Kroko." Dat werd mij vanmorgen vroeg in bed gezegd, toen Belle en ik samen een poging deden tot het opnemen van een filmpje, waarbij mijn ochtendhoofd & kapsel vol in beeld kwamen. Paniek natuurlijk. Who the hell is Macha Kroko? Is zij een rolmodel? Een influencer? Een goede moeder? Een prinses? Is ze mooi? Heeft zij status? Moet ik blij zijn met het vergelijk? Marscha schijnt een tekenfilmfiguur te zijn uit een van Belles favoriete series, Boss Baby (door Belle consequent Big Boss Baby genoemd). Ik googelen natuurlijk. En dat is dus heel lastig, want als Belle de naam van de tekenfilm al niet eens vlekkeloos uitspreekt, dan zal Mascha Kroko ook wel een variant zijn op iets. We stuitten op de moeder van Boss Baby. Een zuur ogende vrouw met rood haar en een knot op haar hoofd. "Is ze dit? Is dit Mascha?" Ik merkte aan de manier waarop ik het vroeg - licht hysterisch - dat het mij meer deed dan zou moeten. Met iemand vergeleken worden is …