Doorgaan naar hoofdcontent

Vrijdag, Vol-Volume-dag!


Ik zal er maar niet omheen draaien: de volumeknop van Baby Belle staat weer lekker open vandaag. Ik ontving van "De Kindjes" een filmpje waarop een hysterisch lachende Bel te zien is, het was duidelijk dat haar andere vrolijke persoonlijkheid het weer van de schuchtere ik-wil-bij-mama-blijven-persoonlijkheid van eerder die ochtend had overgenomen. Zo'n schizofrene peuter is af en toe doodeng.

video

Toen ik haar ophaalde, wilde ze niet mee. JOE! Een beetje van dat enthousiasme tijdens het brengen zou geen kwaad kunnen. En in de auto sloeg de baldadigheid op een extreme manier toe. 

Ze zit naast mij, dat was met de lange rit naar Amersfoort gisteren wel handig. Belle is namelijk geen baby voor 'achterin de auto'. Belle is eigenlijk helemaal geen baby voor in de auto en dat wist ik al toen ze nog maar een paar maanden oud was. Oh, ik zie mezelf nog staan, in de berm, langs de N201, gillend, bijna huilend,  de rood aangelopen gierende rozijn in de Maxi-Cosi op de achterbank te smeken of ze haar grote muil even dicht kon houden. Ik kón niet meer, ik had het gekrijs al vanaf Amstelveen aan moeten horen en al die tijd niet durven stoppen op de vluchtstrook uit angst dat het bekeuringstechnisch geen geldige reden betrof dat je je kind even een speen in de blèrende snavel wilde drukken. Of een prop papier of een sok. Zelfs het heel kleine stukje van ons huis naar de Albert Heijn is soms een crime. Dan ben ik in staat haar met haar hoofd uit het raam te hangen, het raampje nét ver genoeg dicht te draaien en dan met een soort levende sirene verder te rijden. Het is dan ook niet voor niets dat we over een week met het vliegtuig naar Zuid-Frankrijk gaan. Belle is de enige reden. Ik moet er niet aan denken om met die hysterica de hele Route du Soleil af te leggen. Dan ga ik nog liever een week in een tentje in het weiland achter ons huis vakantie vieren.

Goed, in de auto dus. Baldadig. Of er een muziekje aankon. Nou, dan weet je het wel. K3. Ik had er zó geen zin in, maar ja, voor je kind doe je alles hè? En dus tetterden Marte, Hanna en Klaasje enkele seconden later iets diepgaands over Lilalilaliedjesland door de auto. Uit pure ellende zong ik maar mee.
"HOU OP! NIET DOEN!"
Ik was onthutst. Ik? Ophouden met zingen? En dat werd mij gewoon even op verre van vriendelijke toon opgedragen door mijn allergrootste fan. Daar waar de overige leden in deze familie mijn zangkunsten (en dan vooral mijn zelf verzonnen songteksten die, toegegeven, niet altijd uitblinken in kwaliteit – maar wel in originaliteit) al langere tijd verafschuwen, hangt Belle al sinds haar geboorte aan mijn lippen als ik zing. En ze wil ook altijd meer. Soms zing ik één liedje wel dertig keer op een dag. Ze krijgt er geen genoeg van. Het is een pleister op de wond van mijn jeugdtrauma dat ik nooit bij Kinderen voor Kinderen heb mogen zingen. Vooral de zelfverzonnen klassieker: "Je bent de allerallerliefste baby en ik hou ontzettend veel van jou! Je bent de allerallerliefste baheeeby, mama blijft je altijd trouw!" (denk veel te hoge uithalen, overslaande stem, kansloos vibrato in de stem en valsheid waar mening kraai een puntje aan kan zuigen) scoort immer goed. Maar nu moest ik dus mijn mond houden.
Ik deed nog een poging. Zo makkelijk zou ik mij de mond niet laten snoeren. Mijn auto, mijn radio, mijn CD.
"MAMA! JIJ*MOET*OPHOUDEN*JA?!?*OP*HOU*DEN!" Bij iedere lettergreep hakte ze met haar kleine vingertje in de lucht en haar wenkbrauwen hingen gevaarlijk ver over haar ogen gedrapeerd. Ze was boos. De garnaal.
Ik zong verder, maar nu zonder geluid. Dat was helemaal tegen het zere been. Ze trok haar waffel bijna binnenste buiten en gilde het uit.
"JIJ MAG NIET ZINGEN!!!! JIJ MAG NIET ZINGEN!!!!"
Ik drukte de radio uit.
"Als jij zo gaat lopen gillen tegen mij, dan komt er hier geen K3 in die auto, ja?"
Dat was de druppel. Ze knalde door de geluidsbarrière heen en als een geslagen hond, zette ik snel de radio weer aan. Alles, alles beter dan gescheurde trommelvliezen en deze herrie nog een keer. Naast mij kreeg ik een akelig zelfingenomen blik toe geworpen. Ik stak mijn tong uit.

In de supermarkt zette de trend zich door. Ze wilde een karretje. Dat kwam even niet zo goed uit. Theatraal wierp ze zich op de grond, waar ze ging liggen janken alsof ze zojuist het einde van de wereld aangekondigd had gekregen. Het winkelcentrum viel volledig stil en iedereen draaide z'n hoofd om naar de scene bij de karretjes.
"Heeft ze pijn?" vroeg de mevrouw naast mij, die vol medelijden naar de gillende draak keek.
"Nee, ze wil een karretje."
"Oooowww", antwoordde de vrouw. We hadden verder geen woorden nodig. We begrepen elkaar. Ik trok haar overeind, leidde haar af met een verhaal over de bakker en weg was de hysterische aanval.

In de winkel werd een meisje van een jaar of drie door Bossy Belle op haar nummer gezet. Ze rende. Mocht niet. En er was uiteraard maar een geschikte en aangewezen persoon om haar dat even duidelijk te maken…

Terug in de auto kreeg ze weer een hysterische krijsbui. Ik had haar net een half uur daarvoor opgehaald bij De Kindjes, maar was nu alweer aan het einde van mijn Latijn. Ik overwoog haar terug te brengen. Ze gilde haar kop eraf en trok ondertussen woest aan een touwtje van haar kinderzitje. En ineens liet dat los. Stilte. Ik genoot van het moment.
"Is ie stuk?" vroeg ik.
"Ja, deze isse stuk!" antwoordde ze, op een heel vrolijke toon die in de verste verte niets te maken had met het geluid van zojuist. Ik was voor de zoveelste keer getuige geweest van een gedaanteverandering. In een split-second had Blerende Belle plaats gemaakt voor Brave Belle. Ik weet niet of iemand ooit de film Primal Fear heeft gezien? Juist. Dat dus.



Na het slapen is er nog een kleine inbraak in Floor d'r kamer geweest, schade: één labello. En of ik even lippenstift wilde. Let op de plotselinge persoonlijkheidsverandering na de vraag...

video
 
Tot zover de dag van vandaag. En nou vragen jullie je natuurlijk allemaal af….heeft ze het niet gezegd vandaag? 

NATUURLIJK WEL!
Aan tafel, tijdens het brood eten, in bijzijn van de leidsters en de andere kindjes.
Haar ontblote voet werd op tafel gelegd, er werd gewezen en geroepen:
"IK HEB NAGELLAK!"
ZO, kan iedereen met een gerust hart aan z'n weekend beginnen.


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…