Doorgaan naar hoofdcontent

Vrijdag – Veedag!


Ik geef het eerlijk toe; ik heb er van wakker gelegen. Het duurde maar en het duurde maar en de wei bleef leeg. Het ellenlange gras werd gemaaid, opgehaald, het gras groeide weer aan, maar boer Boer (zo heet ie echt, hoe leuk is dat!) was in geen velden of wegen te bekennen. En daar hebben we natuurlijk niet deze hut voor gekocht. Hoewel het niet als zodanig in het koopcontract is meegenomen, hoort de veestapel van boer Boer wél bij onze inboedel. Dat weet de goede man zelf niet, maar ik ben bereid het tot de hoogte rechtbank aan toe uit te vechten, mocht ie niet met zijn dames nar de Kreekrug komen. Voorzichtig bespraken we de mogelijkheid met de buren. "Ze zouden toch nog wel komen? Twee huizen naar links was men pessimistisch. En bedroefd ook. Maar onze buurvrouw rechts liet zich niet van de wijs brengen. De koeien zouden wel komen, het land moest alleen wat opdrogen. 

Vanmiddag zat ik te werken, toen plotseling de veewagen achter mijn beeldscherm langsreed. Ik kon wel janken. Daar waren onze meiden! Eindelijk!

Tien minuten later was de lading de wei in geflikkerd en lagen er vier dames in de sloot. Wat een feest, die reuring in de achtertuin. Jip heeft zichzelf zes aneurysma's gezenuwd, de hond van de buren heeft ook meteen even zijn stempel op de weilanden gedrukt met indrukwekkend geblaf en Belle is in alle staten. Koeien. In haar achtertuin. Dat zij ze voor het derde seizoen ziet, weet ze niet meer. Ze is wat dat betreft net een soort goudvis. Halverwege de kom niet meer weten dat je aan het rondje begonnen bent.





Dan hadden we overigens gisterenavond nog probleem 'giftcard'. Het begon met het leegtrekken van mijn portemonnee door onze kleine meid. Bergen speelgoed, maar niets leukers dan een stel pinpassen en een bonuskaart om je tijd mee te doden. Ik dacht dat ik redelijk alles terug had geconfisqueerd, maar buiten kwam ik tijdens het wateren der planten nog een creditcard tegen (niet geheel onbelangrijk) en zag ik Belle voorbij rennen met een Bijenkorf Giftcard. Ik maakte snel af waar ik mee bezig was en wendde mij tot onze dochter. Onze dochter met lege handen.
"Belle! Waar is dat kaartje dat je net in je handen had?"
Er kwam weinig reactie, buiten wat dommig kijken. Ik vroeg het nog een paar keer, maar het antwoord op de prangende vraag bleef uit. Ik zocht de tuin af in de hoop het ding ergens tegen te komen.
"Mama, wat zoek jij?"
"Dat kaartje dat jij net in je handen had. Waar is het?"
"Isse inne sloot!"
Nou en toen begon natuurlijk het grote balen. Hoe je het ook wendt of keert; het is gewoon zonde om zo'n kaart in een prutsloot te lazeren.
Ze wist ook nog precies aan te wijzen waar. Ze klom op het bankje, wees naar het water.
"Isse daar inne sloot. Belle gooien! Kaart weg!" Ze keek er trots bij.
Ik vond het volstrekt plausibel klinken daar ze al eens een speen met doekje overboord van de boot heeft geslingerd en eerder deze week nog een leeg pakje dubbelfris uit het raam van de auto lazerde. Ze vindt het gewoon fijn, spullen weggooien.
Licht balend bracht ik haar toen maar naar bed, het was al laat.
"Moet je niet meer doen, hè Bel, dingen in de sloot gooien."
Ze knikte alsof ze het begreep. Maar ondertussen dankte ik vooral de heer op mijn blote knieën dat het niet mijn complete portemonnee, mijn zonnebril, mijn bos sleutels of allerergst op de hele wereld: mijn telefoon het slachtoffer van haar opruimwoede was geworden.
Afijn, een dag later vond ik het kaartje toch terug. Bleek het een grote hoax te zijn geweest (waarschijnlijk had ik het in een totale hersenblanco toch al eerder uit haar handen gepakt, ik weet het, dit pleit niet voor mij, maar ik heb het ook niet makkelijk. Hoe dan ook, ze heeft gewoon glashard staan liegen. Zo is Belle. De peuter met het stalen gezicht.

Vandaag waren Joris en Jasmijn er. Geen groot succes kan ik je vertellen, hoewel ik het ontzettend gezellig vond ze te zien. Maar voor Belle was het één groot indring-drama, die tweeling. Vooral Joris was haar een doorn in het oog met zijn enorme hang naar HAAR poppen, poppenwagentje, roze babyborn-auto en roze loopfiets. Er is wat afgegild tussen die twee. De grote ontspanning kwam pas toen ze weer vertrokken.


 En dan nu tijd voor mijn ontspanning. Herman is er en ik ben ik afwachting van zijn pyjamabroek mét diamanten. Ik krijg zojuist een glas Liqor 43 van hem ingeschonken. Hoe meidelijk allemaal.

De telefoon die vanavond gebracht zou worden door KPN… Nou, die werd gebracht, maar ik heb het contract afgesloten bij een stagiair die alles op JOUW naam had gezet, Taac. Het feit dat ik opgewonden zat te kirren over een witte telefoon eerder deze week, heeft hem er in al zijn domheid niet van weerhouden het contract op naam van de heer T. Jans te zetten. Alsof een man een witte telefoon wil... Je voelt 'm al aankomen, zonder machtiging of lijfelijke aanwezigheid van jou, kreeg ik het ding niet afgeleverd. En we hebben nog even geprobeerd Herman jouw rol over te laten nemen, maar de bezorger was een keiharde. Ik wil niet teveel over de vent uiwijden, maar Hermans bewijslast in de vorm van ondertaande foto zegt genoeg. Een telefoon bezorgen in een korte broek. Met die schoenen. Wat denk je dan? Een enorme rel volgde, uiteraard, en daarna nog een gesprek met een alleraardigste mijnheer van KPN van 41 minuten met als resultaat dat ik nu woensdagavond alsnog mijn nieuwe iPhone krijg. Ik moet die ellende verdrinken. Gelukkig is mijn vriendin hier. 


Belle slaapt, geheel in stijl is er vandaag een alpaca op de aftelkalender geplakt en wij noteren een week zonder papa/Taco. De koeien én het vooruitzicht op de pyjamabroek met diamanten maken een hoop goed kan ik je vertellen…

Tot morgen!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Zoveel bloed; het begin van de Tour de France begint in Waverveen afschuwelijk

Ja mensen, gisteren is de Tour weer van start gegaan en dat is voor talloze Nederlanders toch vooral inherent aan het feit dat er ergens in Waverveen weer nieuwe Belle-updates worden geproduceerd om Taco - die in Frankrijk ziel, zaligheid en familieleven geeft voor Studio Sport - niet te ver van zijn kind te doen vervreemden. Nou, daar komt ie hoor. We hebben weer een hoop te vertellen, lees vooral mee.

Belle is nu 4,5. Voor een ieder die haar al een tijdje niet gezien of gesproken heeft, zal ik jullie kort wat specifieke kenmerken doen toekomen.
* Belle spreekt vrijwel perfect ABN, daar mag menig Facebookfanaat een voorbeeld aan geven. Zo nu en dan maakt ze een kleine misser (zo zei ze gisteren nog: 'Ik wil aannamelijk morgen met Liv spelen.' - Dat moet natuurlijk 'namelijk zijn' - of ze moet het aannemelijk vinden dat ze morgen met haar beste vriendin iets gaat doen), maar over het algemeen kunnen we stellen dat ze haar taal lekker beheerst.
* Belle is selectief eenk…

Ik lijk op Mascha Kroko

"Jij lijkt op Mascha Kroko." Dat werd mij vanmorgen vroeg in bed gezegd, toen Belle en ik samen een poging deden tot het opnemen van een filmpje, waarbij mijn ochtendhoofd & kapsel vol in beeld kwamen. Paniek natuurlijk. Who the hell is Macha Kroko? Is zij een rolmodel? Een influencer? Een goede moeder? Een prinses? Is ze mooi? Heeft zij status? Moet ik blij zijn met het vergelijk? Marscha schijnt een tekenfilmfiguur te zijn uit een van Belles favoriete series, Boss Baby (door Belle consequent Big Boss Baby genoemd). Ik googelen natuurlijk. En dat is dus heel lastig, want als Belle de naam van de tekenfilm al niet eens vlekkeloos uitspreekt, dan zal Mascha Kroko ook wel een variant zijn op iets. We stuitten op de moeder van Boss Baby. Een zuur ogende vrouw met rood haar en een knot op haar hoofd. "Is ze dit? Is dit Mascha?" Ik merkte aan de manier waarop ik het vroeg - licht hysterisch - dat het mij meer deed dan zou moeten. Met iemand vergeleken worden is …