Doorgaan naar hoofdcontent

Vrijdag – Veedag!


Ik geef het eerlijk toe; ik heb er van wakker gelegen. Het duurde maar en het duurde maar en de wei bleef leeg. Het ellenlange gras werd gemaaid, opgehaald, het gras groeide weer aan, maar boer Boer (zo heet ie echt, hoe leuk is dat!) was in geen velden of wegen te bekennen. En daar hebben we natuurlijk niet deze hut voor gekocht. Hoewel het niet als zodanig in het koopcontract is meegenomen, hoort de veestapel van boer Boer wél bij onze inboedel. Dat weet de goede man zelf niet, maar ik ben bereid het tot de hoogte rechtbank aan toe uit te vechten, mocht ie niet met zijn dames nar de Kreekrug komen. Voorzichtig bespraken we de mogelijkheid met de buren. "Ze zouden toch nog wel komen? Twee huizen naar links was men pessimistisch. En bedroefd ook. Maar onze buurvrouw rechts liet zich niet van de wijs brengen. De koeien zouden wel komen, het land moest alleen wat opdrogen. 

Vanmiddag zat ik te werken, toen plotseling de veewagen achter mijn beeldscherm langsreed. Ik kon wel janken. Daar waren onze meiden! Eindelijk!

Tien minuten later was de lading de wei in geflikkerd en lagen er vier dames in de sloot. Wat een feest, die reuring in de achtertuin. Jip heeft zichzelf zes aneurysma's gezenuwd, de hond van de buren heeft ook meteen even zijn stempel op de weilanden gedrukt met indrukwekkend geblaf en Belle is in alle staten. Koeien. In haar achtertuin. Dat zij ze voor het derde seizoen ziet, weet ze niet meer. Ze is wat dat betreft net een soort goudvis. Halverwege de kom niet meer weten dat je aan het rondje begonnen bent.





Dan hadden we overigens gisterenavond nog probleem 'giftcard'. Het begon met het leegtrekken van mijn portemonnee door onze kleine meid. Bergen speelgoed, maar niets leukers dan een stel pinpassen en een bonuskaart om je tijd mee te doden. Ik dacht dat ik redelijk alles terug had geconfisqueerd, maar buiten kwam ik tijdens het wateren der planten nog een creditcard tegen (niet geheel onbelangrijk) en zag ik Belle voorbij rennen met een Bijenkorf Giftcard. Ik maakte snel af waar ik mee bezig was en wendde mij tot onze dochter. Onze dochter met lege handen.
"Belle! Waar is dat kaartje dat je net in je handen had?"
Er kwam weinig reactie, buiten wat dommig kijken. Ik vroeg het nog een paar keer, maar het antwoord op de prangende vraag bleef uit. Ik zocht de tuin af in de hoop het ding ergens tegen te komen.
"Mama, wat zoek jij?"
"Dat kaartje dat jij net in je handen had. Waar is het?"
"Isse inne sloot!"
Nou en toen begon natuurlijk het grote balen. Hoe je het ook wendt of keert; het is gewoon zonde om zo'n kaart in een prutsloot te lazeren.
Ze wist ook nog precies aan te wijzen waar. Ze klom op het bankje, wees naar het water.
"Isse daar inne sloot. Belle gooien! Kaart weg!" Ze keek er trots bij.
Ik vond het volstrekt plausibel klinken daar ze al eens een speen met doekje overboord van de boot heeft geslingerd en eerder deze week nog een leeg pakje dubbelfris uit het raam van de auto lazerde. Ze vindt het gewoon fijn, spullen weggooien.
Licht balend bracht ik haar toen maar naar bed, het was al laat.
"Moet je niet meer doen, hè Bel, dingen in de sloot gooien."
Ze knikte alsof ze het begreep. Maar ondertussen dankte ik vooral de heer op mijn blote knieën dat het niet mijn complete portemonnee, mijn zonnebril, mijn bos sleutels of allerergst op de hele wereld: mijn telefoon het slachtoffer van haar opruimwoede was geworden.
Afijn, een dag later vond ik het kaartje toch terug. Bleek het een grote hoax te zijn geweest (waarschijnlijk had ik het in een totale hersenblanco toch al eerder uit haar handen gepakt, ik weet het, dit pleit niet voor mij, maar ik heb het ook niet makkelijk. Hoe dan ook, ze heeft gewoon glashard staan liegen. Zo is Belle. De peuter met het stalen gezicht.

Vandaag waren Joris en Jasmijn er. Geen groot succes kan ik je vertellen, hoewel ik het ontzettend gezellig vond ze te zien. Maar voor Belle was het één groot indring-drama, die tweeling. Vooral Joris was haar een doorn in het oog met zijn enorme hang naar HAAR poppen, poppenwagentje, roze babyborn-auto en roze loopfiets. Er is wat afgegild tussen die twee. De grote ontspanning kwam pas toen ze weer vertrokken.


 En dan nu tijd voor mijn ontspanning. Herman is er en ik ben ik afwachting van zijn pyjamabroek mét diamanten. Ik krijg zojuist een glas Liqor 43 van hem ingeschonken. Hoe meidelijk allemaal.

De telefoon die vanavond gebracht zou worden door KPN… Nou, die werd gebracht, maar ik heb het contract afgesloten bij een stagiair die alles op JOUW naam had gezet, Taac. Het feit dat ik opgewonden zat te kirren over een witte telefoon eerder deze week, heeft hem er in al zijn domheid niet van weerhouden het contract op naam van de heer T. Jans te zetten. Alsof een man een witte telefoon wil... Je voelt 'm al aankomen, zonder machtiging of lijfelijke aanwezigheid van jou, kreeg ik het ding niet afgeleverd. En we hebben nog even geprobeerd Herman jouw rol over te laten nemen, maar de bezorger was een keiharde. Ik wil niet teveel over de vent uiwijden, maar Hermans bewijslast in de vorm van ondertaande foto zegt genoeg. Een telefoon bezorgen in een korte broek. Met die schoenen. Wat denk je dan? Een enorme rel volgde, uiteraard, en daarna nog een gesprek met een alleraardigste mijnheer van KPN van 41 minuten met als resultaat dat ik nu woensdagavond alsnog mijn nieuwe iPhone krijg. Ik moet die ellende verdrinken. Gelukkig is mijn vriendin hier. 


Belle slaapt, geheel in stijl is er vandaag een alpaca op de aftelkalender geplakt en wij noteren een week zonder papa/Taco. De koeien én het vooruitzicht op de pyjamabroek met diamanten maken een hoop goed kan ik je vertellen…

Tot morgen!

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…