vrijdag 22 juli 2016

Vrijdag: Lekker in je pyjamabroek over straat, meid! #noshame


Voor de broodnodige beeldvorming wil ik vandaag beginnen met een crowded-bedfoto van gisterenavond. En dan is dit dus nog een selectie van het gezelschap hè? En laat ik er vooral geen één uit dit groepje buiten het bed plaatsen, slechts drie knuffels mogen zich buiten de tralies ophouden. #neurotisch 



Vanmorgen, Hoofdweg, Waverveen:

"Je gaat vandaag nog één keer naar De Kindjes, dan een nachtje slapen, dan gaan we iets leuks doen, dan  nog een nachtje slapen, dan gaan we weer iets leuks doen en dan nog een nachtje slapen en dan...dan komt papa thuis!"
In de achteruitkijkspiegel een glimlach van oor tot oor, met in het midden een speen.
"En dan nog één nachtje slapen en dan?"
"DAN GAAN WE IN DE VLIEGMACHIEN!" (Door een oud-Hollandsch liedje van mijn oma, heeft ze het hier niet over een vliegtuig, maar een vliegmachien.)
"JA!"
"OP VAKANTIE! NAAR HET ZWEMBAD!"
"Ja, naar het zwembad!"
En toen een stilte, van hooguit vier seconden.
"Nog een keer vertellen."
En zo herhaalde ik de planning voor de komende vier dagen tussen ons huis en het kinderdagverblijf vier a vijf keer. Ze kreeg er geen genoeg van.

Uiteraard werd er bij afgifte op de crèche even gehuild (opdat ik niet zonder enige vorm van schuldgevoel aan mijn werk zou beginnen), maar bij het ophalen hoorde ik dat er volop bijdehand was gedaan vandaag. Ze moest haar korstjes opeten, maar daar had ze geen zin in. Dus leidde ze het gezelschap aan leidsters af door te vertellen dat ze...
...juist...
...nagellak op had. Het loopt als gespreksonderwerp een beetje uit de hand. Gisteren heeft ze het verteld tegen een puppy (echt!) en vanavond stond ze het weer tegen de buurvrouw te vertellen. Ze heeft natuurlijk geen idee dat de halve wereld middels deze weblog al op de hoogte is. Maar desondanks mag ze misschien zelf ook wel een beetje incalculeren dat het oud nieuws begint te worden.
Ze heeft tussen de middag heerlijk lang liggen slapen en dat was wel nodig ook, want ik moest nog even keihard werken voor het weekend en voor de vakantie. Ik heb haar uiteindelijk wakker moeten maken, uit angst dat ik vanavond weer tot middernacht met een klaarwakkere baby beneden zat.
"Ik ga zelf even broek aan doen, ja?"
Ze stond achter mij in d'r kledingkast te rommelen en rukte er een pyjamabroek uit.
"Schat, dat is een pyjamabroek. En ook een niet-te-missen-pyjamabroek. Zal ik een korte broek voor je pakken?"
"NEE! IK WIL DEES"
"Bel, we moeten zo naar de winkel. Zou je even een korte broek aan willen trekken?"
"NEE! IK WIL DEES!!!! IK WIL DEES, JA!"
"Joh, zoek het uit. Ga jij lekker als de dorpsgek over straat."
"Ik trek 'm even aan, ja?"
"Je doet maar."
Ik liep naar de badkamer en liet haar achter bij de kledingkast. Ik zou weldra geroepen worden dat het allemaal niet lukte en dan zou ik alsnog korte broek als optie in de strijd gooien. Zoiets als 'ik help je wel, maar dan doen we wel deze broek aan'. Keihard onderhandelen. Maar ik had een inschattingsfout gemaakt. Een halve minuut later stond ze achter me. Gillend. Met de pyjamabroek aan, maar aan de achterkant tot net onder haar luier opgetrokken. Ze was in blinde paniek.
"MAMA!! MAMA! JIJ MOET HEPPELEN!" (da's Belles voor helpen)
Ze wees op haar kont, waar ze de broek niet overheen kreeg.
"JIJ MOET HEPPELEN!!!!"
"Bel, doe eens normaal. Vraag het eens netjes."
"Mamaaaaa? Moet jij even heppelen?"
"Kijk, dat is al beter."
Ik trok de broek over haar hol en dolgelukkig huppelde ze de badkamer uit. Dit zou de look dus worden voor vandaag. En ze had ook al op niet te missen wijze laten weten dat ze niets in haar haar wilde vandaag. Slippers eronder, Ma Tokkie op pad.

Het was ver na vijf uur dat we beneden kwamen, hoogste tijd voor brood, besloot ze.
"Ik wil even drinken en een broodje, ja? Ga jij dat voor mij maken mama? Ik pak even speculoos."
In een fractie van een seconde had ze de volle pot speculoos te pakken, die ze snoeihard op de vloer liet kletteren. De deksel aan diggelen.
"O, o! Nou is ie stuk!"
"Ja, als jij zo onhandig doet wel ja."
"Maak jij even een broodje?"
"Nee, het is al veel te laat. We gaan zo eten. We zouden patatjes halen, toch?"
"JAAAA!"
Ze trok direct haar pop uit de kinderwagen, nam een fles mee voor onderweg en kondigde aan dat ze naar de auto zou lopen. Wat een onrust weer. Ik zette haar op het aanrecht.
"Jij gaat hier zitten, ik ga eerst de vaatwasser uitruimen."
"Oh. Gezellig. Zal ik even heppelen?"
"Nou, nee dank je wel. Ik heb gezien wat je net met die pot speculoos deed, meer scherven heb ik niet nodig vandaag."
"Zal ik even heppelen?"
"Nee. Geef jij de baby maar de fles."
"Oké. Is goed hoor."
video

En kort daarna belde Jeroen. Wout had last minute laten weten dat hij niet thuis zou eten en nu zat Jeroen met een falend inkoopbeleid. Zonder overleg of keiharde afspraken de avondmaaltijd plannen met Wout is Russisch Roulette. Of wij dan maar kwamen eten. Daar ging het hele patatplan.
"Bel, we eten bij Jeroen. We gaan morgen patat eten."
"JA! We gaan patat eten."
"Nee, we gaan bij Jeroen eten."
"Ja! Patat bij Jeroen."
"Nee. We eten morgen patat."
"Oké hoor."
En zo aten we vanavond in het pittoreske Wilnis, alwaar Floor aan tafel een lesje etiquette door haar strot gedrukt kreeg. Ik heb de les ook al talloze keren aan moeten horen, maar ik hou voet bij stuk. Mijn manier klopt. Belle is een baby, die weet er gewoon geen hol van. De les gaat als volgt. Je geeft iets aan Belle, waarna ze 'Dank je wel', zegt. Dan reageer je met 'Alsjeblieft!' En dan word je afgeblaft.
"Nee, dankjewel zeggen, JA!"
Ik heb het proberen uit te leggen. Meerdere keren. Zinloos.
video

Na het diner in Wilnis, zijn we nog even naar Max gereden, die zich weer eens op het aller-uiterste puntje van het land had geposteerd. Een soort Nijmeegse Vierdaagse om er te komen zeg maar en dat was mij in de avondhitte met Belle op mijn arm te ver. We hebben aan de andere kant van de weg staan zwaaien. Max leek content met de beperkte aandacht.

Ze ligt inmiddels alweer een uur, minimaal. De stilte is oorverdovend. De sticker zit op de etappe van vandaag, volgens mij begrijpt ze nu een beetje dat het bijna zover is...

Het was weer een enerverende dag! Nog twee hele dagen en dan mag je weer meegenieten.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen