Doorgaan naar hoofdcontent

Van felle oorlog tot volstrekte anarchie in het peuterzwembad

Wie nog met droge ogen durft te beweren dat kinderen onschuldig zijn, heeft zich nog nooit aan de rand van een kinderbadje op een vakantiepark in Fréjus gezeten. Zelden een stel zo extreem intolerante schepsels bij elkaar gezien als deze peuters en kleuters. Er woedt hier al uren een fikse oorlog, waarbij het mij ergens wel deugd doet dat onze Belle vrij sterk uit de strijd komt. Maar tegelijkertijd beangstigt het ook behoorlijk dat ze de aanstichtster van tal van ruzies is.

De inzet? Alles. Dit gaat niet over religie of landsgrenzen, maar over persoonlijk territorium, jouw emmer, mijn emmer en de volgorde van het van de glijbaan gaan. De bezittingsdrift ligt vandaag extra gevoelig aangezien ze Peppa vlak voor vertrek naar het zwembad uit haar jurkje hielp en inmiddels mee het water in heeft genomen. 
De grootste vijand is een spierwit cq rossig Brits mannetje van een jaar of drie, dat gehuld in een oranje Nemo-UV-werend pak, het peuterbad tot zijn domein heeft verklaard. En dat is natuurlijk tegen het zere bene van Belle, die de Britten sinds Brexit in geheel Europa tot persona non grata heeft gebombardeerd. Het ging eergisteren al mis, toen het jongetje in de speeltuin in 'haar' auto wilde zitten. Met een ferme zet, duwde ze hem eruit en trok het portier dicht. Oprotten. En ook hier houdt ze hem als ze even kan buiten de poorten. Als hij het zwembad in wil, kan hij op haar weigerende handen rekenen. Nou is het niet zo dat de Britse Nemo zich er iets van aan trekt. Hij maakt er een sport van om in onbewaakte ogenblikken vlak naast haar in het water te springen. En dan komt heg tot een confrontatie, waarbij ze heel dicht tegenover elkaar gaan staan en elkaar of duwen, of nat spetteren.

 De anarchie is nu ik dit schrijf compleet: er heeft iemand uit pure nijd in het water gekakt. Het bad is afgezet met linten, de hygiënische commissie test met een ernstig gezicht het water, loopt rond met schepnetten en strooit kilo's chloor rond en de kleine terroristen hebben een verplicht staakt het vuren opgelegd gekregen. Even bijkomen op de bedjes. Ik weet niet of ik me geestelijk over dit ranzige drama heen kan zetten.

We doen allemaal wel op social media alsof het één groot paradijselijk gebeuren is, zo'n vakantie, maar ik denk dat wij ouders elkaar mee steunen als we de waarheid aan elkaar vertellen. De waarheid als in conflicten waar ze in Syrië geen weet van hebben, de idylle van een verse drol in het water en hordes a-ritmische vakantiegangers die onder leiding van het animatieteam een dansje doen in de brandende zon. En dan je vriend, die alwéér ligt te powernappen omdat ie 3,5 week non-stop heeft gewerkt. Ik ben benieuwd hoe Froome er deze dagen bij ligt.

Zo maar eens kijken of we Bel aan de middagslaap krijgen, kan ik misschien nog een paar pagina's uit m'n op Schiphol vers aangeschafte boek lezen. Maar iets zegt mij dat ie in nieuwstaat mee huiswaarts gaat.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…