Doorgaan naar hoofdcontent

Van felle oorlog tot volstrekte anarchie in het peuterzwembad

Wie nog met droge ogen durft te beweren dat kinderen onschuldig zijn, heeft zich nog nooit aan de rand van een kinderbadje op een vakantiepark in Fréjus gezeten. Zelden een stel zo extreem intolerante schepsels bij elkaar gezien als deze peuters en kleuters. Er woedt hier al uren een fikse oorlog, waarbij het mij ergens wel deugd doet dat onze Belle vrij sterk uit de strijd komt. Maar tegelijkertijd beangstigt het ook behoorlijk dat ze de aanstichtster van tal van ruzies is.

De inzet? Alles. Dit gaat niet over religie of landsgrenzen, maar over persoonlijk territorium, jouw emmer, mijn emmer en de volgorde van het van de glijbaan gaan. De bezittingsdrift ligt vandaag extra gevoelig aangezien ze Peppa vlak voor vertrek naar het zwembad uit haar jurkje hielp en inmiddels mee het water in heeft genomen. 
De grootste vijand is een spierwit cq rossig Brits mannetje van een jaar of drie, dat gehuld in een oranje Nemo-UV-werend pak, het peuterbad tot zijn domein heeft verklaard. En dat is natuurlijk tegen het zere bene van Belle, die de Britten sinds Brexit in geheel Europa tot persona non grata heeft gebombardeerd. Het ging eergisteren al mis, toen het jongetje in de speeltuin in 'haar' auto wilde zitten. Met een ferme zet, duwde ze hem eruit en trok het portier dicht. Oprotten. En ook hier houdt ze hem als ze even kan buiten de poorten. Als hij het zwembad in wil, kan hij op haar weigerende handen rekenen. Nou is het niet zo dat de Britse Nemo zich er iets van aan trekt. Hij maakt er een sport van om in onbewaakte ogenblikken vlak naast haar in het water te springen. En dan komt heg tot een confrontatie, waarbij ze heel dicht tegenover elkaar gaan staan en elkaar of duwen, of nat spetteren.

 De anarchie is nu ik dit schrijf compleet: er heeft iemand uit pure nijd in het water gekakt. Het bad is afgezet met linten, de hygiënische commissie test met een ernstig gezicht het water, loopt rond met schepnetten en strooit kilo's chloor rond en de kleine terroristen hebben een verplicht staakt het vuren opgelegd gekregen. Even bijkomen op de bedjes. Ik weet niet of ik me geestelijk over dit ranzige drama heen kan zetten.

We doen allemaal wel op social media alsof het één groot paradijselijk gebeuren is, zo'n vakantie, maar ik denk dat wij ouders elkaar mee steunen als we de waarheid aan elkaar vertellen. De waarheid als in conflicten waar ze in Syrië geen weet van hebben, de idylle van een verse drol in het water en hordes a-ritmische vakantiegangers die onder leiding van het animatieteam een dansje doen in de brandende zon. En dan je vriend, die alwéér ligt te powernappen omdat ie 3,5 week non-stop heeft gewerkt. Ik ben benieuwd hoe Froome er deze dagen bij ligt.

Zo maar eens kijken of we Bel aan de middagslaap krijgen, kan ik misschien nog een paar pagina's uit m'n op Schiphol vers aangeschafte boek lezen. Maar iets zegt mij dat ie in nieuwstaat mee huiswaarts gaat.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

dewaard.web-log gaat verder als hestekst.blogspot

Alles heeft z'n grenzen, laat dat bij deze duidelijk zijn. Dat web-log een maand geleden zonder enige vorm van aan de gruwelijke waarheid grenzende aankondiging alle weblogs offline trok en ons bloggers in een vage sfeer van 'binnenkort meer' en 'we doen ons stinkende best' probeerde zoet te houden, heb ik even getrokken. Ik wil een op de helling verkerende organisatie echt wel even het voordeel van de twijfel geven. Het kan misgaan, overal. Ik bedoel: brand - dat kan overal uitbreken. Of je zal maar met je kantoortje gevestigd zijn geweest in het WTC ten tijde van 9/11. Dan ben je echt niet de week erna weer back in business. Nee, ik heb begrip voor bedrijfsproblematiek.
Maar kom op zeg. We vliegen naar de maan en we transplanteren een varkenshart in een aan aortavervetting lijdende giraf. We bedenken iets prachtigs als de iPhone of eigenlijk alles van Apple.  Kunnen we dan niet alles op alles zetten om binnen een paar dagen iedere met liefde getikte web-loglette…

Ik lijk op Mascha Kroko

"Jij lijkt op Mascha Kroko." Dat werd mij vanmorgen vroeg in bed gezegd, toen Belle en ik samen een poging deden tot het opnemen van een filmpje, waarbij mijn ochtendhoofd & kapsel vol in beeld kwamen. Paniek natuurlijk. Who the hell is Macha Kroko? Is zij een rolmodel? Een influencer? Een goede moeder? Een prinses? Is ze mooi? Heeft zij status? Moet ik blij zijn met het vergelijk? Marscha schijnt een tekenfilmfiguur te zijn uit een van Belles favoriete series, Boss Baby (door Belle consequent Big Boss Baby genoemd). Ik googelen natuurlijk. En dat is dus heel lastig, want als Belle de naam van de tekenfilm al niet eens vlekkeloos uitspreekt, dan zal Mascha Kroko ook wel een variant zijn op iets. We stuitten op de moeder van Boss Baby. Een zuur ogende vrouw met rood haar en een knot op haar hoofd. "Is ze dit? Is dit Mascha?" Ik merkte aan de manier waarop ik het vroeg - licht hysterisch - dat het mij meer deed dan zou moeten. Met iemand vergeleken worden is …