vrijdag 29 juli 2016

Over diepe kloven en vieropeenrijen met Belle

Je gaat natuurlijk niet naar Zuid-Frankrijk om daar een week op een paar vierkante meter te vegeteren. Dus plan je ook wat uitjes in, je moet tenslotte wel een verhaal hebben als je thuiskomt. Gorges du Verdon, ook wel de Grand Canyon van Frankrijk genoemd; zoiets kan alleen maar tegenvallen als je het originele exemplaar in Amerika hebt aanschouwd. Maar omdat de plaatjes best koddig waren (of gewoon leuk gephotoshopt) en een beetje natuureducatie op vakantie geen kwaad kan (categorie: ook als het geen licht geeft, gemotoriseerd is of 4G heeft kan het vermakelijk zijn), laadden we het olijke drietal in de auto en gingen we op excursie. Al na een half uur werd Floor wagenziek, een nog ontbrekend onderdeel van de vakantie-met-kinderen-bingo. Toen we na een uur bij het eerste spektakelpunt aankwamen, een enorme brug over een misselijkmakend hoge kloof, bleek dat Frankrijk best een aardige rip-off van de echte Canyon te pakken had. We waren aangenaam verrast. En toen er van die brug ook nog eens om de zoveel minuten iemand aan een stuk elastiek naar beneden sprong, was ook Wouts aandacht definitief getrokken. Alleen Floor zag inmiddels groen en dat werd er niet beter op als ze d'r diepte in tuurde. Het breekpunt kwam toen ze een man zag springen. Aan een stuk touw weliswaar, maar de plaatsvervangende spanning was zo groot dat ze spontaan in tranen uitbarstte. Zo kon ook 'de onverwachte huilbui' worden afgevinkt - bingo nabij.
Floor ik en ruilden van zitplaats in de auto, zij viel in slaap, ik liep een zesdubbele hernia op door de onmogelijke houding tussen Wout en de enorme kinderstoel van Belle in, maar na 45 minuten kwam er ook aan deze beproeving een einde. We waren er!

Een prachtig blauw meer. Vol stenen. Floor was wonderbaarlijk genezen en Belle hysterisch door het koude water. Wout zag dat gekloot aan zo'n strandje niet zitten. We konden ook een waterfiets huren om de canyon in te gaan. Ik vond het allemaal prima, zolang ik maar niet hoefde te trappen. En zo zaten we niet veel later met een slordige zeshonderd andere toeristen 'op het water', tussen metershoge rotswanden waar heldhaftige thrillseekers tegen alle regels in tóch van af sprongen. Het was écht heel mooi!





En nu zijn we weer 'thuis'. Ik heb zojuist een potje vier-op-een-rij gespeeld met Belle, wat uiteraard een extreem kansloze onderneming was. Overal stenen. En ze wilde met rood én geel spelen.

Taco leest een boek, kindjes de Waard spelen een spelletje pesten en Belle voert de denkbeeldige muizen onder het terras schilletjes van pistachenootjes.
 
Oh, nu gaat ze naar bed. Taco neemt het slaapkindjeslaap-ritueel op zich. Wat zal het rustig worden, aan de Côte d'Azur... Verder kan ik het heugelijke nieuws brengen dat ik m'n boek al meer dan half uit heb.
En de kinderen vinden Frankrijk mooier dan verwacht. Het Wifi (*) is alleen beneden een voor hen ook maar enigszins acceptabel niveau. Wát een ellende.
(* Wifi is zo onacceptabel dat het 2,5 uur geduurd heeft voor dit bericht geplaatst werd. Maar: boek uit! Ik kan m'n geluk niet op!)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen