Doorgaan naar hoofdcontent

Over diepe kloven en vieropeenrijen met Belle

Je gaat natuurlijk niet naar Zuid-Frankrijk om daar een week op een paar vierkante meter te vegeteren. Dus plan je ook wat uitjes in, je moet tenslotte wel een verhaal hebben als je thuiskomt. Gorges du Verdon, ook wel de Grand Canyon van Frankrijk genoemd; zoiets kan alleen maar tegenvallen als je het originele exemplaar in Amerika hebt aanschouwd. Maar omdat de plaatjes best koddig waren (of gewoon leuk gephotoshopt) en een beetje natuureducatie op vakantie geen kwaad kan (categorie: ook als het geen licht geeft, gemotoriseerd is of 4G heeft kan het vermakelijk zijn), laadden we het olijke drietal in de auto en gingen we op excursie. Al na een half uur werd Floor wagenziek, een nog ontbrekend onderdeel van de vakantie-met-kinderen-bingo. Toen we na een uur bij het eerste spektakelpunt aankwamen, een enorme brug over een misselijkmakend hoge kloof, bleek dat Frankrijk best een aardige rip-off van de echte Canyon te pakken had. We waren aangenaam verrast. En toen er van die brug ook nog eens om de zoveel minuten iemand aan een stuk elastiek naar beneden sprong, was ook Wouts aandacht definitief getrokken. Alleen Floor zag inmiddels groen en dat werd er niet beter op als ze d'r diepte in tuurde. Het breekpunt kwam toen ze een man zag springen. Aan een stuk touw weliswaar, maar de plaatsvervangende spanning was zo groot dat ze spontaan in tranen uitbarstte. Zo kon ook 'de onverwachte huilbui' worden afgevinkt - bingo nabij.
Floor ik en ruilden van zitplaats in de auto, zij viel in slaap, ik liep een zesdubbele hernia op door de onmogelijke houding tussen Wout en de enorme kinderstoel van Belle in, maar na 45 minuten kwam er ook aan deze beproeving een einde. We waren er!

Een prachtig blauw meer. Vol stenen. Floor was wonderbaarlijk genezen en Belle hysterisch door het koude water. Wout zag dat gekloot aan zo'n strandje niet zitten. We konden ook een waterfiets huren om de canyon in te gaan. Ik vond het allemaal prima, zolang ik maar niet hoefde te trappen. En zo zaten we niet veel later met een slordige zeshonderd andere toeristen 'op het water', tussen metershoge rotswanden waar heldhaftige thrillseekers tegen alle regels in tóch van af sprongen. Het was écht heel mooi!





En nu zijn we weer 'thuis'. Ik heb zojuist een potje vier-op-een-rij gespeeld met Belle, wat uiteraard een extreem kansloze onderneming was. Overal stenen. En ze wilde met rood én geel spelen.

Taco leest een boek, kindjes de Waard spelen een spelletje pesten en Belle voert de denkbeeldige muizen onder het terras schilletjes van pistachenootjes.
 
Oh, nu gaat ze naar bed. Taco neemt het slaapkindjeslaap-ritueel op zich. Wat zal het rustig worden, aan de Côte d'Azur... Verder kan ik het heugelijke nieuws brengen dat ik m'n boek al meer dan half uit heb.
En de kinderen vinden Frankrijk mooier dan verwacht. Het Wifi (*) is alleen beneden een voor hen ook maar enigszins acceptabel niveau. Wát een ellende.
(* Wifi is zo onacceptabel dat het 2,5 uur geduurd heeft voor dit bericht geplaatst werd. Maar: boek uit! Ik kan m'n geluk niet op!)

Reacties

Populaire posts van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Zoveel bloed; het begin van de Tour de France begint in Waverveen afschuwelijk

Ja mensen, gisteren is de Tour weer van start gegaan en dat is voor talloze Nederlanders toch vooral inherent aan het feit dat er ergens in Waverveen weer nieuwe Belle-updates worden geproduceerd om Taco - die in Frankrijk ziel, zaligheid en familieleven geeft voor Studio Sport - niet te ver van zijn kind te doen vervreemden. Nou, daar komt ie hoor. We hebben weer een hoop te vertellen, lees vooral mee.

Belle is nu 4,5. Voor een ieder die haar al een tijdje niet gezien of gesproken heeft, zal ik jullie kort wat specifieke kenmerken doen toekomen.
* Belle spreekt vrijwel perfect ABN, daar mag menig Facebookfanaat een voorbeeld aan geven. Zo nu en dan maakt ze een kleine misser (zo zei ze gisteren nog: 'Ik wil aannamelijk morgen met Liv spelen.' - Dat moet natuurlijk 'namelijk zijn' - of ze moet het aannemelijk vinden dat ze morgen met haar beste vriendin iets gaat doen), maar over het algemeen kunnen we stellen dat ze haar taal lekker beheerst.
* Belle is selectief eenk…

Ik lijk op Mascha Kroko

"Jij lijkt op Mascha Kroko." Dat werd mij vanmorgen vroeg in bed gezegd, toen Belle en ik samen een poging deden tot het opnemen van een filmpje, waarbij mijn ochtendhoofd & kapsel vol in beeld kwamen. Paniek natuurlijk. Who the hell is Macha Kroko? Is zij een rolmodel? Een influencer? Een goede moeder? Een prinses? Is ze mooi? Heeft zij status? Moet ik blij zijn met het vergelijk? Marscha schijnt een tekenfilmfiguur te zijn uit een van Belles favoriete series, Boss Baby (door Belle consequent Big Boss Baby genoemd). Ik googelen natuurlijk. En dat is dus heel lastig, want als Belle de naam van de tekenfilm al niet eens vlekkeloos uitspreekt, dan zal Mascha Kroko ook wel een variant zijn op iets. We stuitten op de moeder van Boss Baby. Een zuur ogende vrouw met rood haar en een knot op haar hoofd. "Is ze dit? Is dit Mascha?" Ik merkte aan de manier waarop ik het vroeg - licht hysterisch - dat het mij meer deed dan zou moeten. Met iemand vergeleken worden is …