Doorgaan naar hoofdcontent

Over diepe kloven en vieropeenrijen met Belle

Je gaat natuurlijk niet naar Zuid-Frankrijk om daar een week op een paar vierkante meter te vegeteren. Dus plan je ook wat uitjes in, je moet tenslotte wel een verhaal hebben als je thuiskomt. Gorges du Verdon, ook wel de Grand Canyon van Frankrijk genoemd; zoiets kan alleen maar tegenvallen als je het originele exemplaar in Amerika hebt aanschouwd. Maar omdat de plaatjes best koddig waren (of gewoon leuk gephotoshopt) en een beetje natuureducatie op vakantie geen kwaad kan (categorie: ook als het geen licht geeft, gemotoriseerd is of 4G heeft kan het vermakelijk zijn), laadden we het olijke drietal in de auto en gingen we op excursie. Al na een half uur werd Floor wagenziek, een nog ontbrekend onderdeel van de vakantie-met-kinderen-bingo. Toen we na een uur bij het eerste spektakelpunt aankwamen, een enorme brug over een misselijkmakend hoge kloof, bleek dat Frankrijk best een aardige rip-off van de echte Canyon te pakken had. We waren aangenaam verrast. En toen er van die brug ook nog eens om de zoveel minuten iemand aan een stuk elastiek naar beneden sprong, was ook Wouts aandacht definitief getrokken. Alleen Floor zag inmiddels groen en dat werd er niet beter op als ze d'r diepte in tuurde. Het breekpunt kwam toen ze een man zag springen. Aan een stuk touw weliswaar, maar de plaatsvervangende spanning was zo groot dat ze spontaan in tranen uitbarstte. Zo kon ook 'de onverwachte huilbui' worden afgevinkt - bingo nabij.
Floor ik en ruilden van zitplaats in de auto, zij viel in slaap, ik liep een zesdubbele hernia op door de onmogelijke houding tussen Wout en de enorme kinderstoel van Belle in, maar na 45 minuten kwam er ook aan deze beproeving een einde. We waren er!

Een prachtig blauw meer. Vol stenen. Floor was wonderbaarlijk genezen en Belle hysterisch door het koude water. Wout zag dat gekloot aan zo'n strandje niet zitten. We konden ook een waterfiets huren om de canyon in te gaan. Ik vond het allemaal prima, zolang ik maar niet hoefde te trappen. En zo zaten we niet veel later met een slordige zeshonderd andere toeristen 'op het water', tussen metershoge rotswanden waar heldhaftige thrillseekers tegen alle regels in tóch van af sprongen. Het was écht heel mooi!





En nu zijn we weer 'thuis'. Ik heb zojuist een potje vier-op-een-rij gespeeld met Belle, wat uiteraard een extreem kansloze onderneming was. Overal stenen. En ze wilde met rood én geel spelen.

Taco leest een boek, kindjes de Waard spelen een spelletje pesten en Belle voert de denkbeeldige muizen onder het terras schilletjes van pistachenootjes.
 
Oh, nu gaat ze naar bed. Taco neemt het slaapkindjeslaap-ritueel op zich. Wat zal het rustig worden, aan de Côte d'Azur... Verder kan ik het heugelijke nieuws brengen dat ik m'n boek al meer dan half uit heb.
En de kinderen vinden Frankrijk mooier dan verwacht. Het Wifi (*) is alleen beneden een voor hen ook maar enigszins acceptabel niveau. Wát een ellende.
(* Wifi is zo onacceptabel dat het 2,5 uur geduurd heeft voor dit bericht geplaatst werd. Maar: boek uit! Ik kan m'n geluk niet op!)

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…