Doorgaan naar hoofdcontent

Maandag: over paddenstoelvoeten van 25 en 50 kilo...

Bloedheet. Zo laat de dag zich het beste omschrijven. Niet dat je mij hoort klagen hoor, integendeel. Eindelijk zomer, zo zucht Nederland massaal en opgelucht, alsof we al-tijd pech hebben. We hebben het zo zwaar.

Maar goed, die plotselinge zomer vraagt natuurlijk om maatregelen. Zwembad, parasols, het hele zon-assorti moest tevoorschijn worden getoverd. Maar eerst bellen met KPN. We zijn immers anderhalve week verder en ik bel nog steeds met een extreem verouderde iPhone. Ja, een soort schaamte voel je er wel bij, als je met zo'n vooroorlogse 5 aan je oor hangt. KPN kon uiteraard helemaal niets voor mij betekenen, in de anderhalf uur en in totaal drie keer bellen (want verbinding of twee keer toe verbroken, al dan niet expres, dat laat ik in het midden). En aangezien KPN Callcentre ergens in het Oosten zit, moet je dan ook een keer of tachtig per gesprek excuses met een boerentongval horen. Dat maakt het er allemaal niet beter op natuurlijk. Ik overweeg toch bij Vodafone te blijven, hoewel KPN mij (en vooral Belle inmiddels) flink in de greep heeft met het reeds gegeven cadeau dat Baby TV heet. Ik kan niet meer zonder. Wé kunnen niet meer zonder. Zo bleek ook vanmorgen weer, terwijl buiten de mussen dood van het dak vielen, ik voor de vijfde keer in anderhalve week tijd zo  ongeveer al mijn gegevens buiten mij bh-maat aan de KPN medewerker doorgaf: aan Belle geen kind. Ze lag als een dweil op de bank Baby TV te kijken. Ze heeft nog even in een onbewaakt ogenblik twee etappes op de aftelkalender met stickers afgeplakt, wat best een probleem is als je bedenkt dat ik ook nog ergens moet wegwerken dat er morgen niet gefietst wordt. Volgens de kalender kom je over vier dagen thuis. God wat ben ik blij dat ze nog niet kan tellen.

Ze heeft een luie dag. Dat komt natuurlijk door gisteren; wéér dat middagslaapje overgeslagen. Ik moet het echt niet meer doen. Toen ik haar naar bed bracht gisterenavond, zei ik het al: dit gaat weer een gekke avond worden, hè meid? En ja hoor, Ranking The Stars was nog geen toen minuten onderweg of de eerste overdetoeren-aanval was binnen. Kleddernat van tranen en zweet en snikkend alsof ze al dagen alleen in dat bedje lag. Ze heeft even bij mij op de bank gelegen. Lekker meekijken hoe het belang van seksualiteit voor Gerda Havertong werd ingeschat. Weer eens wat anders dan Baby TV.

Tijdens de KPN-tettersessie, heb ik me nuttig weten te maken door het zwembadje te vullen met water. Maar dat water stond na afloop van het gesprek bijkans te koken. Leuk, dat wonen met een tuin op het zuiden, maar dan moet de zon niet schijnen natuurlijk.
"Kom Bel, we gaan een parasol kopen."
"JA! Een paddenstoel! We gaan een paddenstoel kopen."
Ik besloot er niet tegenin te gaan. Dit was er eentje in de categorie 'expres' namelijk. Net zoals ze heel doelbewust een plakje kaas, plakje plaas noemt.
Een half uur later waren we weer thuis. Met een zwarte paddenstoel met een voet van 25 kilo. Toen alles was uitgepakt en in elkaar gezet (verre van een fijne bezigheid als het zo warm is), bleek ik een regelrecht moordwapen te hebben aangeschaft. Als deze parasol zou vallen, en dat dit ging gebeuren was een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid met deze te lichte voet, dan zou ie alles meenemen en doodmaken wat in de vallinie lag. Ik kreeg er de zenuwen van en klapte de paddenstoel weer in. Verdomme. Dit soort dingen gaat bij mij gewon nooit in één keer goed. En al helemaal niet op dagen die beginnen met extreem moeizame gesprekken met callcentre-medewerkers. Dan kan ik maar beter meteen terug mijn bed in gaan. Maar zeker niet naar een doe-het-zelf-winkel rijden.

Ik heb Belle op bed gelegd, haar batterij was na het Karweibezoek helemaal leeg getrokken en ik heb Wouter als oppas ingeschakeld. Even een zwaardere voet halen. Iets van 30 kilo ofzo.
Nou, zo werkt het natuurlijk niet. De sprong naar een maatje meer betrof een slordige 25 kilo, dus reed ik even later met 50 kilo voet in mijn Fiat terug naar huis (geholpen door een boomlange en oersterke Karweimedewerker). Thuis moest ik het van mijn wat minder grote medewerker hebben.
"Wout, kun je mij even helpen tillen?"
Wout sleurde zichzelf slap van de inspiratieloosheid achter de computer vandaan en keek mij aan alsof ik vroeg of hij even de voor- en achtergevel wilde schuren en opnieuw in de lak wilde zetten.
"Ik heb een nieuwe voet gekocht. Die is heel zwaar." Hij ging er niet veel blijer van kijken, maar ik liet hem geen keus. Samen hesen we het ding uit de achterbak en voetje voor voetje schuifelden we richting achtertuin.
"Het is wel echt een mooie. 50 kilo. Net zoals die andere, ook zwart. En met wieltjes", tetterde ik blij.
Wout stopte abrupt.
"MAM! MAM! Met wieltjes? En dat zeg je nu?"
Hij liet nog net niet het gevaarte op mijn geslipperde tenen donderen. Ik kon hem ervan overtuigen dat ik het echt niet door mijn woonkamer gerold wilde hebben. Hij ging akkoord, maar onder protest. Nah, het was gewoon dom van mij. Natuurlijk hadden we het ding vanaf de auto moeten rollen. Nu hebben we allebei een driedubbele hernia.
De paddenstoel staat inmiddels een heel stuk stabieler en ik acht de kans op een dodelijk achtertuinongeluk nu zo goed als uitgesloten. De hele dag heeft de parasol staan shinen, zonder dat er een kind in het zwembad ging zitten. Ze wilde niet. Pas tegen zes uur werd mijn setting in gebruik genomen.
"Belle gaat even in het bad, ja?"
"Ja, dat zou ik heel fijn vinden. Ik heb immers hemel en aarde bewogen voor dit kleine Waverveense waterparadijs. Je gaat niet in het bad plassen hè?"
"Nee hoor mama."
"Oké meisje."
En zo heeft ze even lekker met een enorme zeemeermin en wat bakjes in het water zitten rommelen. Heel zomers allemaal. Net echt ook.

Ze gaat er vanavond bijtijds in. Iets meer energie is voor alle partijen morgen wel prettig en daarnaast heb ik zo nog een interview. Als dat is afgehandeld, ga ik misschien wel even in het badje zitten. Even bijkomen van deze verhitte dag.

Nog een week!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Zoveel bloed; het begin van de Tour de France begint in Waverveen afschuwelijk

Ja mensen, gisteren is de Tour weer van start gegaan en dat is voor talloze Nederlanders toch vooral inherent aan het feit dat er ergens in Waverveen weer nieuwe Belle-updates worden geproduceerd om Taco - die in Frankrijk ziel, zaligheid en familieleven geeft voor Studio Sport - niet te ver van zijn kind te doen vervreemden. Nou, daar komt ie hoor. We hebben weer een hoop te vertellen, lees vooral mee.

Belle is nu 4,5. Voor een ieder die haar al een tijdje niet gezien of gesproken heeft, zal ik jullie kort wat specifieke kenmerken doen toekomen.
* Belle spreekt vrijwel perfect ABN, daar mag menig Facebookfanaat een voorbeeld aan geven. Zo nu en dan maakt ze een kleine misser (zo zei ze gisteren nog: 'Ik wil aannamelijk morgen met Liv spelen.' - Dat moet natuurlijk 'namelijk zijn' - of ze moet het aannemelijk vinden dat ze morgen met haar beste vriendin iets gaat doen), maar over het algemeen kunnen we stellen dat ze haar taal lekker beheerst.
* Belle is selectief eenk…

Ik lijk op Mascha Kroko

"Jij lijkt op Mascha Kroko." Dat werd mij vanmorgen vroeg in bed gezegd, toen Belle en ik samen een poging deden tot het opnemen van een filmpje, waarbij mijn ochtendhoofd & kapsel vol in beeld kwamen. Paniek natuurlijk. Who the hell is Macha Kroko? Is zij een rolmodel? Een influencer? Een goede moeder? Een prinses? Is ze mooi? Heeft zij status? Moet ik blij zijn met het vergelijk? Marscha schijnt een tekenfilmfiguur te zijn uit een van Belles favoriete series, Boss Baby (door Belle consequent Big Boss Baby genoemd). Ik googelen natuurlijk. En dat is dus heel lastig, want als Belle de naam van de tekenfilm al niet eens vlekkeloos uitspreekt, dan zal Mascha Kroko ook wel een variant zijn op iets. We stuitten op de moeder van Boss Baby. Een zuur ogende vrouw met rood haar en een knot op haar hoofd. "Is ze dit? Is dit Mascha?" Ik merkte aan de manier waarop ik het vroeg - licht hysterisch - dat het mij meer deed dan zou moeten. Met iemand vergeleken worden is …