Doorgaan naar hoofdcontent

Maandag: over paddenstoelvoeten van 25 en 50 kilo...

Bloedheet. Zo laat de dag zich het beste omschrijven. Niet dat je mij hoort klagen hoor, integendeel. Eindelijk zomer, zo zucht Nederland massaal en opgelucht, alsof we al-tijd pech hebben. We hebben het zo zwaar.

Maar goed, die plotselinge zomer vraagt natuurlijk om maatregelen. Zwembad, parasols, het hele zon-assorti moest tevoorschijn worden getoverd. Maar eerst bellen met KPN. We zijn immers anderhalve week verder en ik bel nog steeds met een extreem verouderde iPhone. Ja, een soort schaamte voel je er wel bij, als je met zo'n vooroorlogse 5 aan je oor hangt. KPN kon uiteraard helemaal niets voor mij betekenen, in de anderhalf uur en in totaal drie keer bellen (want verbinding of twee keer toe verbroken, al dan niet expres, dat laat ik in het midden). En aangezien KPN Callcentre ergens in het Oosten zit, moet je dan ook een keer of tachtig per gesprek excuses met een boerentongval horen. Dat maakt het er allemaal niet beter op natuurlijk. Ik overweeg toch bij Vodafone te blijven, hoewel KPN mij (en vooral Belle inmiddels) flink in de greep heeft met het reeds gegeven cadeau dat Baby TV heet. Ik kan niet meer zonder. Wé kunnen niet meer zonder. Zo bleek ook vanmorgen weer, terwijl buiten de mussen dood van het dak vielen, ik voor de vijfde keer in anderhalve week tijd zo  ongeveer al mijn gegevens buiten mij bh-maat aan de KPN medewerker doorgaf: aan Belle geen kind. Ze lag als een dweil op de bank Baby TV te kijken. Ze heeft nog even in een onbewaakt ogenblik twee etappes op de aftelkalender met stickers afgeplakt, wat best een probleem is als je bedenkt dat ik ook nog ergens moet wegwerken dat er morgen niet gefietst wordt. Volgens de kalender kom je over vier dagen thuis. God wat ben ik blij dat ze nog niet kan tellen.

Ze heeft een luie dag. Dat komt natuurlijk door gisteren; wéér dat middagslaapje overgeslagen. Ik moet het echt niet meer doen. Toen ik haar naar bed bracht gisterenavond, zei ik het al: dit gaat weer een gekke avond worden, hè meid? En ja hoor, Ranking The Stars was nog geen toen minuten onderweg of de eerste overdetoeren-aanval was binnen. Kleddernat van tranen en zweet en snikkend alsof ze al dagen alleen in dat bedje lag. Ze heeft even bij mij op de bank gelegen. Lekker meekijken hoe het belang van seksualiteit voor Gerda Havertong werd ingeschat. Weer eens wat anders dan Baby TV.

Tijdens de KPN-tettersessie, heb ik me nuttig weten te maken door het zwembadje te vullen met water. Maar dat water stond na afloop van het gesprek bijkans te koken. Leuk, dat wonen met een tuin op het zuiden, maar dan moet de zon niet schijnen natuurlijk.
"Kom Bel, we gaan een parasol kopen."
"JA! Een paddenstoel! We gaan een paddenstoel kopen."
Ik besloot er niet tegenin te gaan. Dit was er eentje in de categorie 'expres' namelijk. Net zoals ze heel doelbewust een plakje kaas, plakje plaas noemt.
Een half uur later waren we weer thuis. Met een zwarte paddenstoel met een voet van 25 kilo. Toen alles was uitgepakt en in elkaar gezet (verre van een fijne bezigheid als het zo warm is), bleek ik een regelrecht moordwapen te hebben aangeschaft. Als deze parasol zou vallen, en dat dit ging gebeuren was een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid met deze te lichte voet, dan zou ie alles meenemen en doodmaken wat in de vallinie lag. Ik kreeg er de zenuwen van en klapte de paddenstoel weer in. Verdomme. Dit soort dingen gaat bij mij gewon nooit in één keer goed. En al helemaal niet op dagen die beginnen met extreem moeizame gesprekken met callcentre-medewerkers. Dan kan ik maar beter meteen terug mijn bed in gaan. Maar zeker niet naar een doe-het-zelf-winkel rijden.

Ik heb Belle op bed gelegd, haar batterij was na het Karweibezoek helemaal leeg getrokken en ik heb Wouter als oppas ingeschakeld. Even een zwaardere voet halen. Iets van 30 kilo ofzo.
Nou, zo werkt het natuurlijk niet. De sprong naar een maatje meer betrof een slordige 25 kilo, dus reed ik even later met 50 kilo voet in mijn Fiat terug naar huis (geholpen door een boomlange en oersterke Karweimedewerker). Thuis moest ik het van mijn wat minder grote medewerker hebben.
"Wout, kun je mij even helpen tillen?"
Wout sleurde zichzelf slap van de inspiratieloosheid achter de computer vandaan en keek mij aan alsof ik vroeg of hij even de voor- en achtergevel wilde schuren en opnieuw in de lak wilde zetten.
"Ik heb een nieuwe voet gekocht. Die is heel zwaar." Hij ging er niet veel blijer van kijken, maar ik liet hem geen keus. Samen hesen we het ding uit de achterbak en voetje voor voetje schuifelden we richting achtertuin.
"Het is wel echt een mooie. 50 kilo. Net zoals die andere, ook zwart. En met wieltjes", tetterde ik blij.
Wout stopte abrupt.
"MAM! MAM! Met wieltjes? En dat zeg je nu?"
Hij liet nog net niet het gevaarte op mijn geslipperde tenen donderen. Ik kon hem ervan overtuigen dat ik het echt niet door mijn woonkamer gerold wilde hebben. Hij ging akkoord, maar onder protest. Nah, het was gewoon dom van mij. Natuurlijk hadden we het ding vanaf de auto moeten rollen. Nu hebben we allebei een driedubbele hernia.
De paddenstoel staat inmiddels een heel stuk stabieler en ik acht de kans op een dodelijk achtertuinongeluk nu zo goed als uitgesloten. De hele dag heeft de parasol staan shinen, zonder dat er een kind in het zwembad ging zitten. Ze wilde niet. Pas tegen zes uur werd mijn setting in gebruik genomen.
"Belle gaat even in het bad, ja?"
"Ja, dat zou ik heel fijn vinden. Ik heb immers hemel en aarde bewogen voor dit kleine Waverveense waterparadijs. Je gaat niet in het bad plassen hè?"
"Nee hoor mama."
"Oké meisje."
En zo heeft ze even lekker met een enorme zeemeermin en wat bakjes in het water zitten rommelen. Heel zomers allemaal. Net echt ook.

Ze gaat er vanavond bijtijds in. Iets meer energie is voor alle partijen morgen wel prettig en daarnaast heb ik zo nog een interview. Als dat is afgehandeld, ga ik misschien wel even in het badje zitten. Even bijkomen van deze verhitte dag.

Nog een week!

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …