Doorgaan naar hoofdcontent

Just another manic monday...


Het leek gisteren een wat eentonige saaie zondag te worden, maar uiteindelijk kende het tóch nog een hoogtepunt. Belle en ik zijn naar de IJsbeer gefietst. Gefietst ja, op de fiets. Ik. Met Belle voorop. Het parcours kende maar twee obstakels, één al vrij vroeg in de etappe: ik schakelde per ongeluk onderaan de dijk naar de derde versnelling, waardoor het een venijnige klim werd, waarbij ik bijna moest afstappen. En ter plekke, bij de IJsbeer, probeerde ik weg te rijden met de standaard uit, waardoor ik bijna ten overstaan van een vol terras ijseters en een vol terras dronken lorren bij 't Kruytvat op het asfalt lag. Maar je leest het goed: allebei de keren een gevalletje 'bijna', dus als je er maar een beetje relaxed bij kijkt, heeft helemaal niemand in de gaten hoezeer je afziet.

IJs eten met Belle is niet makkelijk. Allereerst wil ze spikkels, waardoor je een 100%-garantie hebt op kleurstofvlekken. En dan dat tempo... Of beter: het gebrek aan... Ze is zo een half uur met één bolletje bezig en je hoeft geen professor te zijn om te begrijpen dat zo'n bolletje dan al minstens zes keer gesmolten is. En nou zou een groot deel daarvan natuurlijk keurig worden opgevangen in het hoorntje, ware het niet dat Belle als een van de eerste dingen de onderkant wegknaagt. Standaard. En dus zit ik met een enorme stapel servetjes klaar om de hele lekkage nog een beetje binnen de perken te houden. Kei- en keihard werken is het.

Afijn, ze heeft nog tot een uur of tien 's avonds liggen loeien in haar bed en vervolgens lekker tot half tien 's morgens uitgeslapen.

En zo zijn we weer bij een nieuwe dag aangekomen. Een dag vol reuring, kan ik mededelen, want niet alleen rijden we sinds vanmorgen in een felblauwe Fiat 500 Sport (de L krijgt een beurt), we hebben ook een picknicktafel voor in de voortuin gekocht én er is gescheten bij de loungesets van de Karwei. Niet door mij, door Belle. En dat werd ook zo aangekondigd en geroepen naar de andere klanten in de winkel: 'Nee, niet aankomen (wat hetzelfde betekent als 'niet kijken'), Belle zit even te poepen, JA!'
De hele scene hadden we overigens een uurtje eerder ook al gehad bij de afdeling schoonmaakmiddelen bij AH, waar ze ter hoogte van de afwasborstels en de glassex een geschikte locatie voor een 'grote boodschap' had gevonden (nadat ze de vloer wat schoon gestofferenblikt had). En jaja...ook daar kreeg iedere klant die er een blik op wierp te horen waarom deze kleine meid op haar hurken zat. Een beetje gênant is het wel.

En mocht je nou denken, wat een hysterische maandagmorgen hebben ze daar in Waverveen; het wordt nog veel gekker! We hebben ook nog een zandauto bij de Hema gekocht (dit om het verplaatsen van het zand uit de bak door de gehele tuin wat te vergemakkelijken), er is gedanst in een K3 jurk op K3 (duh) en we hebben diverse krijsscènes die we op ons conto kunnen bijschrijven. Zo was er de schreeuwsessie tussen Karwei en ons huis (er was dus gepoept en dat zat niet zo lekker), er was een huilbui omdat ik niet de nieuwe, maar een wat oudere speen had gepakt én er is extreem gegild toen ik haar haar kamde en wat ijs-klitten van gisterenavond tegenkwam ("Nee mama, jij doet mij pijn! Is niet eerlijk! Jij moet ophouden!"). Vanavond maar weer uitgebreid in bad dus.
Ach en daar was nog dat moment waarop ik de zandbak leeg moest scheppen en Belle dat wel een vanaf de glijbaan zou gadeslaan. Nou, dát heb ik dus mooi niet gedaan hè? Ik heb wel wat beters te doen!
 
Dan nog een klein lijstje voor de statistieken:
Aanbevolen Dagelijkse Hoeveelheid Fruit binnengekregen: Nee
Aantal weigeringen van de lepel met fruit: 629
Aantal keer 'mama' gezegd: 674.211
Aantal keer 'Niet aankomen!' geroepen: 1897
Naar bed gebracht voor middagslaap: 13.15 uur
Gaan slapen: 14.22 uur (correctie: gaan slapen: niet. Scheurt nu door de straat met Wouter op het Hoverboard. Dan maar niet werken vandaag, morgen weer een nieuwe dag!)
High maintenance factor: 8,5

Oh, en we hebben stickers gekocht om de etappes van de Tour de France mee af te plakken. Een soort aftelkalender. Het lijkt gedoemd te mislukken, daar ze een minuut na het afplakken van de eerste twee etappes al in een onbewaakt ogenblik bovenop het wijnrek klom om de rest even eigenhandig af te vinken. Ik zie de krantenpagina met het overzicht ergens deze week wel in twintig stukken door de kamer versnipperd eindigen.

Inmiddels zijn Wout en Floor ook gearriveerd vanuit het pittoreske Wilnis. Wout zit tegenover mij een geestdodend spel te spelen óf hij kijkt nog geestdodendere filmpjes op YouTube van vloggers die goud geld verdienen met filmpjes over ongemakkelijke manieren om nieuwe vrienden te maken (ik verzin het niet!).
Floor is zojuist naar het dorp vertrokken, Back to School-spullen kopen met vriendinnen. Of ik kon inschatten hoe lang het fietsen was van ons huis tot de rotonde, want daar hadden ze afgesproken. Op zulke momenten kan ik alleen maar huilen. En dan neem ik niet eens de emotie mee dat ze pas vijf jaar zonder zijwieltjes fietst. Die pijn is nog veel te heftig.

Nou dat dus Taco. Onze Manic Monday tot nu toe! Nu een paar uurtjes werken, dan de auto omruilen en voor je het weet is er alwéér een dag voorbij. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Zoveel bloed; het begin van de Tour de France begint in Waverveen afschuwelijk

Ja mensen, gisteren is de Tour weer van start gegaan en dat is voor talloze Nederlanders toch vooral inherent aan het feit dat er ergens in Waverveen weer nieuwe Belle-updates worden geproduceerd om Taco - die in Frankrijk ziel, zaligheid en familieleven geeft voor Studio Sport - niet te ver van zijn kind te doen vervreemden. Nou, daar komt ie hoor. We hebben weer een hoop te vertellen, lees vooral mee.

Belle is nu 4,5. Voor een ieder die haar al een tijdje niet gezien of gesproken heeft, zal ik jullie kort wat specifieke kenmerken doen toekomen.
* Belle spreekt vrijwel perfect ABN, daar mag menig Facebookfanaat een voorbeeld aan geven. Zo nu en dan maakt ze een kleine misser (zo zei ze gisteren nog: 'Ik wil aannamelijk morgen met Liv spelen.' - Dat moet natuurlijk 'namelijk zijn' - of ze moet het aannemelijk vinden dat ze morgen met haar beste vriendin iets gaat doen), maar over het algemeen kunnen we stellen dat ze haar taal lekker beheerst.
* Belle is selectief eenk…

Ik lijk op Mascha Kroko

"Jij lijkt op Mascha Kroko." Dat werd mij vanmorgen vroeg in bed gezegd, toen Belle en ik samen een poging deden tot het opnemen van een filmpje, waarbij mijn ochtendhoofd & kapsel vol in beeld kwamen. Paniek natuurlijk. Who the hell is Macha Kroko? Is zij een rolmodel? Een influencer? Een goede moeder? Een prinses? Is ze mooi? Heeft zij status? Moet ik blij zijn met het vergelijk? Marscha schijnt een tekenfilmfiguur te zijn uit een van Belles favoriete series, Boss Baby (door Belle consequent Big Boss Baby genoemd). Ik googelen natuurlijk. En dat is dus heel lastig, want als Belle de naam van de tekenfilm al niet eens vlekkeloos uitspreekt, dan zal Mascha Kroko ook wel een variant zijn op iets. We stuitten op de moeder van Boss Baby. Een zuur ogende vrouw met rood haar en een knot op haar hoofd. "Is ze dit? Is dit Mascha?" Ik merkte aan de manier waarop ik het vroeg - licht hysterisch - dat het mij meer deed dan zou moeten. Met iemand vergeleken worden is …