Doorgaan naar hoofdcontent

Maandag: He's back!

Ja, jeetje. En dan word je wakker met het idee dat er vandaag een einde gaat komen aan de beproeving. Aan mijn 'singel lady' bestaan. Mán, het was alsof ik een first date had! Moeten we vaker doen...

Over je dochter kan ik het volgende zeggen: die was er klaar voor dat je thuiskwam. Er was een soort hyper-extase. Een extreme opwinding, die zich misschien nog wel het meest uitte op het moment dat ze in opperste hysterie een AH-bonus-poster van de wand trok. Ach, we zijn wat gewend.
Ik zie haar nog afgelopen kerst met van die fijne meterslange zelfklevende Hamster-stickers over de kaas/broodafdeling paraderen. Je schaamt je ergens kapot, maar tegelijkertijd denk je: 'You go girl! Anarchie, slopen die supermarkt!' Het werd pas echt rommelig bij de Read Shop, waar ze de geluidsbarrière doorknalde omdat ze het de zomerse-caravan-kerststal-achtige-settig bij Blokker niet mocht meenemen. Lekker krijsen op de grond, voor een rek tijdschriften. Je bent een puberpeuter of niet, Bel, en ik had een originele met alles erop en eraan besteld.


Ze viel als een blok in slaap om 13.00. En dus kwam mijn belofte uit. "Als je zo wakker wordt, is papa er!" Je was er. En hoewel het allemaal niet over-enthousiast te noemen valt, was er zeker een mate van geluk. Het moest even loskomen, maar toen ik je een sloridge anderhalf uur later zag powernappen, met je dochter in je arm, wist ik dat we weer compleet waren.
De koffers zijn half ingepakt, ik ga er gemakshalve van uit dat ook de oudste puber inmiddels slaapt (WOUT! SLAAP JIJ?) dus ik zie met groot genoegen uit naar 04.00 uur, de tijd waarop onze wekker gaat en we naar Schiphol gaan voor een weekje op chique resideren in Zuid-Frankrijk. We touren een klein stukje door Monaco, nemen de inmiddels helaas historische Promenade d'Anglais mee en dan gaan we even een weekje niksen.

Ach, misschien blog ik wel wat. Over de kinderen, over de camping. Over het leven aldaar of misschien al wel over de vlucht morgen. Maar voor nu wil ik een ieder bedanken die mee-las. Jullie waren talrijk en lief en enthousiast. En jullie deden mij inzien wat ik allang wist: ik heb de drie leukste kinderen op aarde gebaard. En dat is niet niks! Zolang we maar inzien dat die kleine, waanzinnige, belachelijke of ogenschijnlijk nietszeggende geluksmomentjes het leven zo veel meer dan waard maken, dan denk ik dat we een heel eind zijn. En verder, aan alle ouders die het net zo moeilijk hebben als ik: jullie zijn niet alleen...

Fijne vakantie! Ik meld mij als er iets te melden valt! X


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …