maandag 25 juli 2016

Maandag: He's back!

Ja, jeetje. En dan word je wakker met het idee dat er vandaag een einde gaat komen aan de beproeving. Aan mijn 'singel lady' bestaan. Mán, het was alsof ik een first date had! Moeten we vaker doen...

Over je dochter kan ik het volgende zeggen: die was er klaar voor dat je thuiskwam. Er was een soort hyper-extase. Een extreme opwinding, die zich misschien nog wel het meest uitte op het moment dat ze in opperste hysterie een AH-bonus-poster van de wand trok. Ach, we zijn wat gewend.
Ik zie haar nog afgelopen kerst met van die fijne meterslange zelfklevende Hamster-stickers over de kaas/broodafdeling paraderen. Je schaamt je ergens kapot, maar tegelijkertijd denk je: 'You go girl! Anarchie, slopen die supermarkt!' Het werd pas echt rommelig bij de Read Shop, waar ze de geluidsbarrière doorknalde omdat ze het de zomerse-caravan-kerststal-achtige-settig bij Blokker niet mocht meenemen. Lekker krijsen op de grond, voor een rek tijdschriften. Je bent een puberpeuter of niet, Bel, en ik had een originele met alles erop en eraan besteld.


Ze viel als een blok in slaap om 13.00. En dus kwam mijn belofte uit. "Als je zo wakker wordt, is papa er!" Je was er. En hoewel het allemaal niet over-enthousiast te noemen valt, was er zeker een mate van geluk. Het moest even loskomen, maar toen ik je een sloridge anderhalf uur later zag powernappen, met je dochter in je arm, wist ik dat we weer compleet waren.
De koffers zijn half ingepakt, ik ga er gemakshalve van uit dat ook de oudste puber inmiddels slaapt (WOUT! SLAAP JIJ?) dus ik zie met groot genoegen uit naar 04.00 uur, de tijd waarop onze wekker gaat en we naar Schiphol gaan voor een weekje op chique resideren in Zuid-Frankrijk. We touren een klein stukje door Monaco, nemen de inmiddels helaas historische Promenade d'Anglais mee en dan gaan we even een weekje niksen.

Ach, misschien blog ik wel wat. Over de kinderen, over de camping. Over het leven aldaar of misschien al wel over de vlucht morgen. Maar voor nu wil ik een ieder bedanken die mee-las. Jullie waren talrijk en lief en enthousiast. En jullie deden mij inzien wat ik allang wist: ik heb de drie leukste kinderen op aarde gebaard. En dat is niet niks! Zolang we maar inzien dat die kleine, waanzinnige, belachelijke of ogenschijnlijk nietszeggende geluksmomentjes het leven zo veel meer dan waard maken, dan denk ik dat we een heel eind zijn. En verder, aan alle ouders die het net zo moeilijk hebben als ik: jullie zijn niet alleen...

Fijne vakantie! Ik meld mij als er iets te melden valt! X


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen