Doorgaan naar hoofdcontent

Fuckface: je hebt een uitgebreid vocabulaire of niet!

Nou lieve lui, we zijn er hoor, en hoe! Dat hele nachtelijke opstaan met Miss Belle ging prima en het vliegen was ook geen enkel probleem - als je niet meerekent dat we om de zoveel minuten moesten voorkomen dat ze de vliegtuigstoelen te grazen nam met een viltstift. 



Het 'hoog in de lucht, als een vogel in z'n vlucht' kon haar gestolen worden. Ik heb een paar keer gepoogd haar te laten zien dat we echt heel hoog waren en boven de wolken vlogen, maar 'blasé' typeerde nog wel het meest haar lauwe reactie.  

Gisteren hebben we boodschapjes gedaan in Monaco (hoe afgrijselijk decadent klinkt dát!) en vandaag hebben we St. Tropez even aangedaan. Wout heeft wat bootjes beoordeeld en een leuk exemplaar uitgezocht. Het gemak waarmee ook de kleur werd bepaald, was alsof het een nieuw paar sokken betrof. "Echt iedereen heeft een witte boot. Daarom zou ik een zwarte nemen."
Enkele seconden na deze uitspraak, liep er een Nederlands gezin voorbij, met een sjokkende puber in de achterhoede, die zij eveneens over het nautische gebeuren in de haven uitliet: "Die boten zijn wel fucking vet. Maar je moet wel een zwarte hebben."


Over fuck gesproken. Dat woord werd gisteren geuit in de auto, door Wout. En je kunt in bijzijn een zin met zestig woorden uitspreken, het woord 'fuck' herhaalt ons linguïstisch wonderkind direct als een op hol geslagen papegaai talloze keren. 
'Fuck! Fuck! Fuck!', klonk het, terwijl Taco de gehele auto bestraffend toesprak opdat wij voorkomen dat Belle een vloekende bootwerker wordt. Enkele minuten later werd hij gesneden door een maniakale Fransoos. "Wat ben jij nou voor een fuckface", foeterde hij, z'n stukje educatie van zojuist alweer volledig vergeten. En hoe ze het doet, foet ze het; ze voelde meteen aan dat ook dit woord aan haar vloekarsenaal moest worden toegevoegd. 
"Fuckface!!!! Fuckface!!!"
Probeer dan nog maar eens met je verstand te reageren...

As we speak ligt Floor in het water en zit Belle als amazone op haar zeepaard. En hoewel je zou denken dat ze van al dat zwemmen doodmoe wordt: het gaat nog een hele klus worden deze zeemeermin zo gestrekt en stil te krijgen. 


We gaan even een hapje eten. Tot zover de eerste update vanaf de Cote d'Azur!

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…