Doorgaan naar hoofdcontent

Eerste update van Waverveen naar Frankrijk...

Ja jeetje, dan heb ik dat dus weer gezegd, in zo'n enthousiaste opwelling. Dat ik Taco dagelijks zou op deze extreem stille weblog zou updaten over het wel en wee hier thuis, tijdens zijn afwezigheid voor de Tour de France deze maand. En dan heb ik nu al weer spijt. Want nu is het een kwestie van 'moeten' geworden. Terwijl dat hele schrijven toch het allerleukst gaat als er daadwerkelijk wat gebeurt. En er gebeurt niets.


Het is een saaie zondag vandaag. Van de drie kinderen is alleen Belle hier thuis, en op een dag zonder afspraken, spontane bezoekjes, zonder werk met een goede mix van af en aan regen, zou deze dag het predikaat 'boring' zomaar eens uitgereikt kunnen krijgen.

Vanmorgen opende Belle in alle vroegte de deuren van het Waverveens Koffiehuis. Dat is een heel uniek horeca-etablissement in de hoek van onze woonkamer, waar ik vanmorgen voor het royale bedrag van €100 euro heb mogen genieten van een kop koffie met sinaasappel en mayonaise. Peuters hebben een extreme 'open mind' als het gaat om fusion-koffie-zetten. Je moet er even aan wennen, maar de mix van een goede Arabicaboon met een klodder volvette Calvé-mayo heeft echt iets. En dan was daar nog de courgette die ze een slordige zestien keer aan mij heeft proberen te verkopen. Nee meid, rot op met je courgette, het is ochtend, IK WIL KOFFIE!




Ik had grootse plannen om met haar naar de dierentuin in Amersfoort te gaan, maar ondanks het feit dat de hele ochtend geen enkel schema kende, was het toch ineens één uur. Belle lag een half uur te verrimpelen in bad terwijl ik de schade van een half uurtje alleen laten spelen op de kamer van Floor probeerde te herstellen. Ik had het gewoon niet moeten toestaan, gewoon die baby weg moeten halen, de deur dicht moeten trekken en Floors strikte regel moeten hanteren: 'Verboden voor Belle'. Maar ik vond het wel even rustig dat ze daar zat, zo kon ik tenminste even op de kamer daarnaast de cola-vlekken uit Wouts dekbed verwijderen en de half leeggevroten openstaande zak Dorito's (ongedierte, kom er maar in!) in de kliko gooien. Tja en toen ik dat allemaal had gedaan (ik heb nog veel meer schoongemaakt, maar die details zal ik iedereen  besparen ; het komt er kort gezegd op neer dat Wouter niet het toonbeeld van netheid is) had Belle in Floors kamer één nagel gelakt met de inhoud van één compleet potje lak, drie Labello's afgehapt, vier potjes klei geopend en op willekeurige plekken in de kamer neergegooid en de vissen eten gegeven. Heel veel eten.

Na het bad heeft ze nog even online naar een extreem verwend Amerikaans meisje gekeken dat een eigen vlog heeft (echt, drie jaar oud!). Zo kon ik er ongemerkt een bakje fruit in scheppen. Althans, ik deed er een poging toe. Het ging weer waardeloos natuurlijk; iedere hap onderhandelen, bijna een terugkotsactie door een klein stukje banaan en uiteindelijk de absolute weigering. We kunnen er in elk geval wéér een dag bij turven waarop we de Aanbevolen Dagelijkse Hoeveelheid Fruit NIET hebben gehaald.

En nu ligt ze in bed. Alweer bijna drie uur. Even heb ik overwogen om haar wakker te maken en mee te sleuren naar de dierentuin, maar ik kan het niet, de slaap van zo'n kleintje onderbreken. Dat vind ik zielig. Dus komt het er op neer dat ik deze zondag gewoon volledig heb doorgebracht in huis. Uiteraard wel nuttig. Zo heb ik mijn kledingkast helemaal leeg getrokken en op kleur gerangschikt weer volstrekt autistisch gevouwen ingericht. Misschien ga ik er vanavond wel voor zitten, met een kaarsje en een flesje wijn, even lekker genieten. Maar misschien ga ik vanavond ook wel heel extreem zappen, ik ben tenslotte alleen. En dingen kijken die ik normaal nooit mag zien als Taco thuis is. Programma's over bevallen of open wonden (wat feitelijk gewoon op het zelfde neerkomt). Of drie waargebeurde wijvenfilms, door elkaar. Hoe dan ook; het vooruitzicht op wéér een snurkvrije nacht doet mij goed. En ik kan het verkeerd hebben, maar ik leek vanmorgen toch echt een eerste rimpelvermindering te zien. Wát een rust hier...


Reacties

  1. Taco, ik hoop dat je héééééél lang niet thuis komt! Of, als je wel thuis komt, heel snel weer op stap gaat. Natuurlijk wel met de voorwaarde dat je geupdate blijft zodat dit extreem stille weblog weer tot leven wordt gewekt. Want dat werd hóóg tijd.

    En Hes, als je ze gevonden hebt, die programma's met bloed(veel), (grote)open wonden en ('dramatische' graag wel met goede afloop)bevallingen, kom ik graag naast je zitten. Mét die fles wijn natuurlijk.

    Proost!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Geweldig, een heel verhaal over niks beleven... zou willen dat ik dat ook kon...
    Wordt het geen tijd voor een volgend boek? Het huidige kan Mirte inmiddels dromen :)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Floor ook! Zou wel een puberboek willen maken...maar ja: dat mag vast niet!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Goed idee!

    Groetjes, Mirte

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …