Doorgaan naar hoofdcontent

Een dolle dinsdag met heuglijk nieuws!


Waar de dag gisteren 'reuring' kende, wil ik nu van regelrechte opwinding spreken. Maar daarover later. Laten we bij het begin beginnen.

Het is hier kontweer. Dikke wolken, miezerregen, vest aan; dat gebeuren. Maar hey; werkdag, je hoort mij er verder niet over klagen. Vanmorgen Belle weer eens wakker moeten maken. Zo heeft ze dat namelijk gepland op dagen dat ze naar het kinderdagverblijf gaat (vanaf nu aangeduid als 'De Kindjes'). Ik vind dat altijd genadeloos zielig. Ik liep haar kamertje in en daar lag ze, in haar onmogelijke favoriete slaaphouding: handjes onder haar buik en kont omhoog. Eigenlijk zou je op zo'n moment een keer met een stadiontoeter amok moeten maken. Gewoon payback na al die achterlijke krijspartijen die wij de afgelopen 2,5 jaar hebben moeten ontberen. Maar ja, moederliefde hè? En dus opende ik het rolgordijn voorzichtig en aaide ik haar wakker.

Het bleek al snel een venijnige dag te gaan worden. De ogen openden zich en direct werd de woordenmachine in gang gezet.
"Speen uit je mond, ik versta je niet."
De speen werd uit de mond gehaald, de haartjes uit het gezicht geveegd en de mededeling herhaalde zich.
"Ik is wakker! Gastommetje is ook wakker."
Het lieveheersbeestje (Gaston) van pluche werd erbij gehaald ter verduidelijking van het verhaal. Zoals een goed moeder betaamt zei ik daarom niet alleen mijn kind, maar ook het roodzwarte beest gedag. "Hi Gaston. Je ziet er ook lekker uitgerust uit." Af en toe lijk je net gek. Dat ik gisteren, niet gelogen, zestien keer achter elkaar Itsy Bitsy Spider heb gezongen, grenst ook aardig aan het abnormale.

Een halve minuut later zat ze op het aankleedkussen, waar een andere knuffel aan het voeteneind zat toe te kijken: Prinses Belle (van Belle en het Beest…). Daar werd de toon wat grimmiger – concurrentie, zo begreep ik later pas. Belle (de enige echte) had namelijk inmiddels een zonnebril op haar hoofd gezet (speen nog in haar mond, slaapzak nog aan - een riducuul plaatje) en werd overvallen door een acute aanval van extreme bezitterigheid.
"Nee jij mag niet aankomen! Isse Belle speentje Pie-ses! En jij heb niette zonnebril, is ook Belle! Jij heb gekke ogen!"
Op zulke momenten zucht ik alleen maar. Het is een gevoel van machteloosheid. Het heeft toch geen nut dat je er iets van zegt. Ik was alleen maar dankbaar dat het niet weer in het openbaar gebeurde. Want de keren dat ze een wildvreemde op haar eigendommen wijst met bijbehorende ik-zet-je-in-de-brand-blik zijn op een dag niet op twee handen te tellen.

In de auto onderweg naar 'De Kindjes' trok ze me weer even door het standaard ritueel heen als we de Hoofdweg afrijden.
"Is niet eerlijk, mama!"
"Wat is niet eerlijk, Belle?" (Ik kende het antwoord al, maar je hoopt steeds weer op iets anders.)
"Belle wil niet naar De Kindjes."
"Nee schat. En weet je, ik zou liever vandaag ook een dagje niet werken. Maar jij en ik moeten de economie een beetje draaiende houden, toch? Onterecht een uitkering trekken, dát is niet eerlijk."
Uiteraard kwam er geen reactie. Het luchtte mij alleen een beetje op.


Thuis schreef ik een tekst over het al dan niet racistisch zijn van de Efteling attractie Monsieur Cannibale, zette ik hele 'Als ik op een trampoline sta, pies ik in mijn broek-relaas' op papier en handelde ik een telefonisch interview af. Maar dat viel allemaal in het niet bij het gesprek dat ik via Whatsapp met Floor had, mijn échte werk.

Floor slaapt bij Anne. En blijkbaar is het grote vervelen nu al begonnen, want de dames wilden het hele vorige seizoen van Hollands Next Topmodel kijken. En dat kost geld. En daar word ik dan om van mijn werk gehouden. Niet even, zoals dit screenshot doet vermoeden, maar een heel stuk langer. Of ik niet even kon kijken of het nog ergens anders terug te vinden was. En wat ze dan moesten doen. Ik heb ze geadviseerd het programma na te spelen. Een beetje €4,99 betalen voor iets dat ze al tien keer in de herhaling heeft gezien. Mama is niet gek! Dat werd mij niet in dank afgenomen uiteraard.


Op de terugweg van De Kindjes (waar ze het overigens weer hartstikke leuk heeft gehad, zie bovenstaande kleifoto), kwam het verlossende telefoontje. Wouts mentor, met felicitaties. Wout had precies het aantal punten gehaald dat je nodig hebt om over te gaan. En daar is in Wilnis en Waverveen op z'n zachtst gezegd de nodige stress aan vooraf gegaan. Niet van Wouter. Maar van ons. Wout is ooit, in zijn basisschoolverleden, veel hoger ingeschat dan de Mavo waar hij nu op zit. Zo zie je maar dat die hele Cito geen klap waard is. Ik zie ons nog juichen toen hij de entree toets als één-na-beste had gemaakt. We trokken de duurste champagne open en schreven hem in op Harvard. Maar je kunt voor je Cito nog zulke prachtige scores halen, als je eenmaal op de middelbare school de hele dag een beetje zit te appen met je vrienden, alles, maar dan ook werkelijk alles te laat inlevert, handtekeningen van stagebegeleiders vervalst en je hersencellen een voor een laat afsterven door uren en uren de meest kansloze computerspelletjes te spelen, dan houdt het allemaal wel op natuurlijk. Het blijft een leuk kereltje, maar wel een extreem vermoeiend exemplaar. Eindexamen dus volgend jaar. Iets zegt mij dat de stress van dit jaar slechts een voorproefje was. Maar eerst…vakantie. Vandaag boeken inleveren. En raad eens? Twee boeken kwijt! JOEHOE! 
(Update: Hij komt nu binnen, allebei de boeken tóch gevonden. Juist, storm, glas water, stress, zwijn. En voor de sfeer nog een actueel beeld. Kijk! Hij zit achter de computer! EEN SPELLETJE TE DOEN!)


Nou ja, je begrijpt dat het overgaan dus het grootste stuk opwinding was. Dat laat ik natuurlijk niet merken, immers; dat hij er wéér doorheen gezwijnd is irriteert mij eerder mateloos. Maar tegelijkertijd; zitten blijven had ik wel heel erg gevonden. Het is voor ons ook tijd weer eens wat nieuwe lesstof onder ogen te krijgen, niet?

Belle ligt lekker te slapen (echt dit keer) en ik ga nog even van die rust gebruik maken om wat zinnigs te doen. Vanavond gaan we weer een sticker op de aftelkalender plakken. Spanning en sensatie.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…