Doorgaan naar hoofdcontent

Een dolle dinsdag met heuglijk nieuws!


Waar de dag gisteren 'reuring' kende, wil ik nu van regelrechte opwinding spreken. Maar daarover later. Laten we bij het begin beginnen.

Het is hier kontweer. Dikke wolken, miezerregen, vest aan; dat gebeuren. Maar hey; werkdag, je hoort mij er verder niet over klagen. Vanmorgen Belle weer eens wakker moeten maken. Zo heeft ze dat namelijk gepland op dagen dat ze naar het kinderdagverblijf gaat (vanaf nu aangeduid als 'De Kindjes'). Ik vind dat altijd genadeloos zielig. Ik liep haar kamertje in en daar lag ze, in haar onmogelijke favoriete slaaphouding: handjes onder haar buik en kont omhoog. Eigenlijk zou je op zo'n moment een keer met een stadiontoeter amok moeten maken. Gewoon payback na al die achterlijke krijspartijen die wij de afgelopen 2,5 jaar hebben moeten ontberen. Maar ja, moederliefde hè? En dus opende ik het rolgordijn voorzichtig en aaide ik haar wakker.

Het bleek al snel een venijnige dag te gaan worden. De ogen openden zich en direct werd de woordenmachine in gang gezet.
"Speen uit je mond, ik versta je niet."
De speen werd uit de mond gehaald, de haartjes uit het gezicht geveegd en de mededeling herhaalde zich.
"Ik is wakker! Gastommetje is ook wakker."
Het lieveheersbeestje (Gaston) van pluche werd erbij gehaald ter verduidelijking van het verhaal. Zoals een goed moeder betaamt zei ik daarom niet alleen mijn kind, maar ook het roodzwarte beest gedag. "Hi Gaston. Je ziet er ook lekker uitgerust uit." Af en toe lijk je net gek. Dat ik gisteren, niet gelogen, zestien keer achter elkaar Itsy Bitsy Spider heb gezongen, grenst ook aardig aan het abnormale.

Een halve minuut later zat ze op het aankleedkussen, waar een andere knuffel aan het voeteneind zat toe te kijken: Prinses Belle (van Belle en het Beest…). Daar werd de toon wat grimmiger – concurrentie, zo begreep ik later pas. Belle (de enige echte) had namelijk inmiddels een zonnebril op haar hoofd gezet (speen nog in haar mond, slaapzak nog aan - een riducuul plaatje) en werd overvallen door een acute aanval van extreme bezitterigheid.
"Nee jij mag niet aankomen! Isse Belle speentje Pie-ses! En jij heb niette zonnebril, is ook Belle! Jij heb gekke ogen!"
Op zulke momenten zucht ik alleen maar. Het is een gevoel van machteloosheid. Het heeft toch geen nut dat je er iets van zegt. Ik was alleen maar dankbaar dat het niet weer in het openbaar gebeurde. Want de keren dat ze een wildvreemde op haar eigendommen wijst met bijbehorende ik-zet-je-in-de-brand-blik zijn op een dag niet op twee handen te tellen.

In de auto onderweg naar 'De Kindjes' trok ze me weer even door het standaard ritueel heen als we de Hoofdweg afrijden.
"Is niet eerlijk, mama!"
"Wat is niet eerlijk, Belle?" (Ik kende het antwoord al, maar je hoopt steeds weer op iets anders.)
"Belle wil niet naar De Kindjes."
"Nee schat. En weet je, ik zou liever vandaag ook een dagje niet werken. Maar jij en ik moeten de economie een beetje draaiende houden, toch? Onterecht een uitkering trekken, dát is niet eerlijk."
Uiteraard kwam er geen reactie. Het luchtte mij alleen een beetje op.


Thuis schreef ik een tekst over het al dan niet racistisch zijn van de Efteling attractie Monsieur Cannibale, zette ik hele 'Als ik op een trampoline sta, pies ik in mijn broek-relaas' op papier en handelde ik een telefonisch interview af. Maar dat viel allemaal in het niet bij het gesprek dat ik via Whatsapp met Floor had, mijn échte werk.

Floor slaapt bij Anne. En blijkbaar is het grote vervelen nu al begonnen, want de dames wilden het hele vorige seizoen van Hollands Next Topmodel kijken. En dat kost geld. En daar word ik dan om van mijn werk gehouden. Niet even, zoals dit screenshot doet vermoeden, maar een heel stuk langer. Of ik niet even kon kijken of het nog ergens anders terug te vinden was. En wat ze dan moesten doen. Ik heb ze geadviseerd het programma na te spelen. Een beetje €4,99 betalen voor iets dat ze al tien keer in de herhaling heeft gezien. Mama is niet gek! Dat werd mij niet in dank afgenomen uiteraard.


Op de terugweg van De Kindjes (waar ze het overigens weer hartstikke leuk heeft gehad, zie bovenstaande kleifoto), kwam het verlossende telefoontje. Wouts mentor, met felicitaties. Wout had precies het aantal punten gehaald dat je nodig hebt om over te gaan. En daar is in Wilnis en Waverveen op z'n zachtst gezegd de nodige stress aan vooraf gegaan. Niet van Wouter. Maar van ons. Wout is ooit, in zijn basisschoolverleden, veel hoger ingeschat dan de Mavo waar hij nu op zit. Zo zie je maar dat die hele Cito geen klap waard is. Ik zie ons nog juichen toen hij de entree toets als één-na-beste had gemaakt. We trokken de duurste champagne open en schreven hem in op Harvard. Maar je kunt voor je Cito nog zulke prachtige scores halen, als je eenmaal op de middelbare school de hele dag een beetje zit te appen met je vrienden, alles, maar dan ook werkelijk alles te laat inlevert, handtekeningen van stagebegeleiders vervalst en je hersencellen een voor een laat afsterven door uren en uren de meest kansloze computerspelletjes te spelen, dan houdt het allemaal wel op natuurlijk. Het blijft een leuk kereltje, maar wel een extreem vermoeiend exemplaar. Eindexamen dus volgend jaar. Iets zegt mij dat de stress van dit jaar slechts een voorproefje was. Maar eerst…vakantie. Vandaag boeken inleveren. En raad eens? Twee boeken kwijt! JOEHOE! 
(Update: Hij komt nu binnen, allebei de boeken tóch gevonden. Juist, storm, glas water, stress, zwijn. En voor de sfeer nog een actueel beeld. Kijk! Hij zit achter de computer! EEN SPELLETJE TE DOEN!)


Nou ja, je begrijpt dat het overgaan dus het grootste stuk opwinding was. Dat laat ik natuurlijk niet merken, immers; dat hij er wéér doorheen gezwijnd is irriteert mij eerder mateloos. Maar tegelijkertijd; zitten blijven had ik wel heel erg gevonden. Het is voor ons ook tijd weer eens wat nieuwe lesstof onder ogen te krijgen, niet?

Belle ligt lekker te slapen (echt dit keer) en ik ga nog even van die rust gebruik maken om wat zinnigs te doen. Vanavond gaan we weer een sticker op de aftelkalender plakken. Spanning en sensatie.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Zoveel bloed; het begin van de Tour de France begint in Waverveen afschuwelijk

Ja mensen, gisteren is de Tour weer van start gegaan en dat is voor talloze Nederlanders toch vooral inherent aan het feit dat er ergens in Waverveen weer nieuwe Belle-updates worden geproduceerd om Taco - die in Frankrijk ziel, zaligheid en familieleven geeft voor Studio Sport - niet te ver van zijn kind te doen vervreemden. Nou, daar komt ie hoor. We hebben weer een hoop te vertellen, lees vooral mee.

Belle is nu 4,5. Voor een ieder die haar al een tijdje niet gezien of gesproken heeft, zal ik jullie kort wat specifieke kenmerken doen toekomen.
* Belle spreekt vrijwel perfect ABN, daar mag menig Facebookfanaat een voorbeeld aan geven. Zo nu en dan maakt ze een kleine misser (zo zei ze gisteren nog: 'Ik wil aannamelijk morgen met Liv spelen.' - Dat moet natuurlijk 'namelijk zijn' - of ze moet het aannemelijk vinden dat ze morgen met haar beste vriendin iets gaat doen), maar over het algemeen kunnen we stellen dat ze haar taal lekker beheerst.
* Belle is selectief eenk…

Ik lijk op Mascha Kroko

"Jij lijkt op Mascha Kroko." Dat werd mij vanmorgen vroeg in bed gezegd, toen Belle en ik samen een poging deden tot het opnemen van een filmpje, waarbij mijn ochtendhoofd & kapsel vol in beeld kwamen. Paniek natuurlijk. Who the hell is Macha Kroko? Is zij een rolmodel? Een influencer? Een goede moeder? Een prinses? Is ze mooi? Heeft zij status? Moet ik blij zijn met het vergelijk? Marscha schijnt een tekenfilmfiguur te zijn uit een van Belles favoriete series, Boss Baby (door Belle consequent Big Boss Baby genoemd). Ik googelen natuurlijk. En dat is dus heel lastig, want als Belle de naam van de tekenfilm al niet eens vlekkeloos uitspreekt, dan zal Mascha Kroko ook wel een variant zijn op iets. We stuitten op de moeder van Boss Baby. Een zuur ogende vrouw met rood haar en een knot op haar hoofd. "Is ze dit? Is dit Mascha?" Ik merkte aan de manier waarop ik het vroeg - licht hysterisch - dat het mij meer deed dan zou moeten. Met iemand vergeleken worden is …