Doorgaan naar hoofdcontent

Donderdag: hoe de Dikke van Dale hier wordt opgezogen...


Zo. 22.45. Het is verre van vredig hier. Belle ligt het hele Waverveense wakker te gillen met haar hemeltergende geluid. Wat de oorzaak achter de onvrede precies is, durf ik niet te zeggen, maar ik vrees dat een vorm van oververmoeidheid er iets mee te maken heeft, hoewel het ook niet in haar voordeel meespeelt dat ze vlak voor het naar bed gaan nog even haar tanden door haar lip viel in een lompe ren-actie. Ik heb niet drie keer achter elkaar de songtekst van 'Ik wil een krokodil als huisdier' afgedraaid (dichterbij Kinderen voor Kinderen ben ik nooit gekomen), maar succesloos. Althans. Het was extreem succesvol toen ik het deed en haar tegelijkertijd over haar armpje aaide, maar het gewenste effect van avondstilte is uitgebleven. Ik pas momenteel de techniek 'lange adem' toe, waarbij ik dus die lange adem zou moeten hebben, maar waar Belle 'm waarschijnlijk wint. Mijn me-time is extreem gelimiteerd nu je er niet bent. Ik voel me soms net zo'n bavianenmoeder, die de hele dag met zo'n baby om zich heen geslingerd over de apenrots heen scharrelt. Zo'n vrouw heeft ook nooit rust, daar zou wel eens wat meer respect voor mogen komen.

Wat de dag ons verder vandaag bracht? Organisatorisch wel wat praktische dingen. Ik heb vanmorgen fijn een stukje administratie kunnen doen, terwijl Belle met haar twee baby's een appelwinkel was begonnen. Erg concentratieverhogend, dat er eens in de zoveel tijd aan je gevraagd wordt of je misschien ook een appeltje wilt kopen (kosten: één honderd geld) of dat je anders even een baby de fles kunt geven. Dus terwijl ik met links belastingpapieren op volgorde legde, voedde ik met rechts Baby Born bij. #multitasking.

21.51 – Net terug van een klein intermezzo. Het gillen evolueerde in ongecontroleerd krijsen en uit angst dat Jeugdzorg hier zo met een compleet crisisteam op de stoep staat en politiehelikopters met zoeklicht ons huis in beeld brengen voor de grondtroepen, heb ik ingegrepen. Ik heb het toneelstuk 'Ik pak je spenen af' opgevoerd. Dat kent een vrij simpel script, je komt als ouder wat geagiteerd de kamer in, zegt (of schreeuwt) dat je er helemaal klaar mee bent (wat overigens naar eigen gevoel in te vullen is, je kunt bijvoorbeeld ook zeggen dat je op je tandvlees loopt, dat je er tabak van hebt of dat je op het punt staat jezelf van kant te maken), waarna je de tros spenen die ze standaard in haar hand heeft van haar afpakt. Dan loop je de kamer uit, trek je de deur dicht, wacht je tien seconden op de gang (het gegil gaat dan werkelijk door iedere denkbare geluidsbarrière heen), waarna je weer binnenkomt en een compromis voorstelt.
"Oké, jij krijgt je spenen terug, als je belooft nu op te houden met dat hysterische brullen."
Dan volgt er vaak nog een stukje kalmering in de vorm van lichamelijk contact; dan moet ze even met haar gezicht in je nek liggen en wat nasnikken en daarna kan de victorievlag gehesen worden. Het is even door de zure appel heen en ik betwijfel ook ten zeerste of het een volledig Nanny Jo Frost-approved methode is, maar ook zonder het keurmerk van die opvoedkundige betweter, durf ik te stellen dat het hier in huize Jans/Zitvast/de Waard een 95% slagingspercentage kent. Ik zou het succesvol willen noemen. Ook nu: het is stil.#dikkewinst

Zo ergens halverwege de ochtend werden de pubers wakker (Wout gisterenavond nog: "Mam, kun je mij bijtijds wakker maken? Ik wil vroeg naar Klinkhamer." Om vervolgens pas ergens tegen elf uur beneden te komen en een uur later te vertrekken… Welk deel het predikaat 'bijtijds' kreeg is mij volstrekt onduidelijk.) Van Wout heb ik nog een klein stilleven weten vast te leggen op beeld. Het is een foto (maar eventueel op aanvraag ook verkrijgbaar in olie op doek) en ik noem het: 'Halve pot Nutella aan mes op rand van wasbak'.)
 Ik heb Floor naar m'n moeder gebracht, die wilde daar zwemmen en Belle en ik zijn even langs de markt geweest, want je maakt de kleine meid zo blij met een visje. Nadat ze eerst het bakje ravigottesaus had leeg gelepeld (ik vraag al expres een heel klein beetje, ze zou rustig een 500 ml pot wegscheppenals ze die kreeg) stortte ze zich op haar vis. En ook daar moet uiteraard veel over gesproken worden, weinig dingen blijven vrij van commentaar. "Het is lekker mama! Het is echt heel lekker! Deze visje is echt lekker hoor!" Het was té lief.

Haar woordenschat explodeert momenteel. Het gaat harder dan haar brein verwerken kan en dat levert hilarische gesprekken en zinsconstructies op. Ze gebruikt namelijk woorden waar ze de betekenis niet van kent. Zo deed vanmiddag het woord 'inmiddels' z'n intrede. Het werd alleen op een wat opmerkelijke manier gebruikt.
"Inmiddels mag ik een pakje drinken mama?"
En er was ook wat spraakverwarring toen we Jip bij de trimsalon ophaalden. Jip was voor het eerst in z'n leven geschoren. Niet kaal, dat zou ik namelijk emotioneel totaal niet trekken, maar zo kort, dat we geen last meer hebben van dat extreme haarverlies. Onder de dikke laag Jip-haar blijkt een gestippelde huid te zitten, die nu duidelijk te zien is. Heel koddig. Een soort Jack Dalmatiër, maar dan in puppyvorm. En hij is ontzettend zacht. Dat ontging ook Belle niet, die met hoge stem begon te kirren tegen de gestylde hond die naast haar op de achterbank zat.
"Oooh Jip! Ooooh Jip! Wat ben je schattig! Wat ben je zacht! Jij bent echt heel zacht. Jij bent zo slim!" Dat laatste slaat natuurlijk nergens op. Jip is veel. Maar Jip is niet slim.

Ach, zo hadden we nog een paar van die voorbeelden, die ik helaas niet heb weten vast te houden in mijn geest. O ja, vanmiddag had ze ineens iets te vieren.
"Gelukkig Nieuwjaar, mama!"
Geen enkel idee waar dat ineens vandaan kwam. Je wil haar natuurlijk niet voor het hoofd stoten, dus ik heb haar ook maar de beste wensen gedaan.
Of dat moment dat we de deur uit zouden gaan, maar ik nog even iets moest pakken. Ze had haar drinkbeker, een pop, een fles voor de pop en een speen gepakt en een zonnebril op haar hoofd gezet en spoorde mij aan op te schieten.
"Mam, kom je nog? Jij moet doorgaan."  
Het is een soort voortdurende one-woman-show. Vooral de momenten waarop ze haar bazige karakter de boventoon laat voeren zijn hilarisch.
Zo kreeg een van haar poppen er weer genadeloos van langs.
"Popje, ik ben het nu echt zat! Jij moet nu gaan slapen, ja! Anders word ik HEEEEEEL boos! Ik ben je echt heel zat!" En dan dat opgeheven kleine vingertje erbij en die ziedende frons. Dat ze zelf niet door heeft dat het iedere vorm van kolderiek mijlenver te boven gaat, is bijna onvoorstelbaar.

Ik hoop dat ik haar morgen een beetje bijtijds wakker krijg na de lange zit van vanavond, want ik moet om 10.00 uur voor een interview in Kampen zijn – of all places, dus ze moet bijtijds naar 'De Kindjes'. Nog één keer en dan gaan we op vakantie, heb ik haar vanavond nog gezegd. Dat gaat dus morgen weer een fikse discussie opleveren, want die verwacht bij het verlaten van het terrein waarschijnlijk dat we rechtstreeks doorrijden naar Schiphol, naar 'de vliegmachien', zoals ze een vliegtuig consequent blijft noemen.

Op de etappe van vandaag is een paard geplakt. Ze keek er aandachtig naar. "Als je morgen wakker wordt, nog drie nachtjes slapen en dan is papa er weer. Hoeveel nachtjes Bel?"
"Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven."
"Joe!"
"Belle is twee jaartjes!"
"Heel goed."
Toont vervolgens een complete hand met vijf vingers. Kijk, het kan natuurlijk niet allemaal hoogbegaafd zijn, wat de klok hier slaat.

Nou, dit was de laatste donderdag zonder jou. Het lijkt erop dat we het gewoon gaan overleven, deze ellenlange scheiding. Voor zo, slaap lekker. Ik ga kijken of ik nog een paar minuten voor mezelf kan claimen…

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…