Doorgaan naar hoofdcontent

Donderdag - dierendag (afgesloten met een waanzinnige primeur!)

We hebben het er vandaag van genomen, je dochter en ik. Jij bent alleen onder extreme dwang naar een dierentuin te krijgen, dus dit was hét uitgelezen moment om ervan te genieten.

"We gaan vandaag naar de beestjes Bel!", zo bracht ik het blijde nieuws toen ze haar ogen nog maar net open had. Ze was meteen razendenthousiast. "JAAA! Naar de lieveheersbeestjes!"
Mooi. Altijd leuk als er iets minder spannends verwacht wordt dan je in planning hebt. Dan kun je imponeren. Als je kind lieveheersbeestjes denkt en het worden olifanten en giraffen, dan overtref je - denk ik - toch wel de stoutste dromen als ouder.

We hadden Waverveen nog niet koud verlaten of de gesprekken kwamen op gang. Het onderwerp? Paardenrassen. Je bent tenslotte 2,5.
"Noed is een tinker hè?"
"Ja, Noed is een tinker."
"Belle is niet een tinker he?"
"Nee, jij bent geen paard."
"Max is ook niet een tinker."
"Nee. Wat is Max dan?"
"Een haflinger."
"Heel goed."
"Noed is niet een haflinger."
"Nee. Want die was net nog een tinker."
"Belle is ook niet een haflinger."
"Nee, want jij bent nog steeds geen paard."
Het is even snel schakelen, maar er wordt gewoon echt geen woord gelogen in de gehele conversatie.

Dierenpark Amersfoort was leuk. Het is de mix van de dieren de -op z'n zachtst gezegd - bijzondere dagjesmensen waardoor je er gewoon echt even uit bent. Lekker ontsnappen aan de sleur van de dag, zeg maar. En vooral hopen dat je kind geen opmerking maakt over die ene vrouw met blauw haar en een slordige 150 kilo overgewicht.

Natuurlijk waren er ook weer een aantal 'penibele situaties'. De speelden zich eigenlijk allemaal af in de centrale speeltuin met een enorm klimrek. Aan de rand van het speelterrein stond een bord met de tekst 'uitdrukkelijk verzoek, gelieve geen stoelen van het terras in het zand te plaatsen'. Het is Nederland, dus uiteraard zat er pal achter dat bord een oma met haar hol op een terrasstoel haar kleinkinderen te observeren. Fuck de regels, niet?
Er waren drie wipkippen vrij, maar Belle wilde precies op de bezette exemplaren uiteraard. Of de desbetreffende kinderen even wilden opdonderen. Met zoveel woorden vroeg ze het niet (ze zei alleen maar: "IK WIL DIE"), maar haar ogen spraken boekdelen. Ik keek wat verontschuldigend, plantte Bel naast een vrije kip, waar ze haar schoenen en sokken uittrok. Het zal eens niet. En ik begrijp het zo, dit is iets erfelijks. Ik denk dat ik na de toiletborstel de sok in z'n algemeenheid één van de meest ranzige dingen op aarde vind. Mensen die in huis dagen rondlopen op alleen hun sokken; onbegrijpelijk. Sokken, schoenen: als het ook maar even niet nodig is, uit die dingen. Alleen Belle is nog op een leeftijd dat ze het helemaal nergens nodig vindt. Niet thuis niet in de auto, niet in de supermarkt, niet in de dierentuin.
Dus de sokken en schoenen waren uit en pas toen viel haar oog op het reusachtige klimrek in het midden van de speeltuin. Niet te missen dat ding, maar blijkbaar werd haar geest door haar schoeisel geblokkeerd.

"Ik wil daar op!"
Het ding was enorm. Zo hoog, misschien wel een kilometer hoog. Onmogelijk natuurlijk dat ze daar alleen op zou gaan. En waar ik normaal altijd een van de kinderen in zulke gevallen inschakel, stond ik er nu alleen voor.  Haar meegeven aan andere ouders was ook geen optie. Daar is ze veel te eenkennig voor.
"Ik wil daar op!"
De kracht van de herhaling werd ingezet. "Ik wil daar op!" De toon werd venijniger en licht agressief.
Dus zo kwam het dat wij enkele minuten later samen op ontzaglijke hoogte boven de speeltuin over een touwachtige brug wankelden. Zweet op m'n rug, kotsmisselijk, enorm geïrriteerd door alle kinderen zie geen enkele vorm van respect toonden voor het feit dat ik hier mijn lichamelijke grenzen enorm aan het opzoeken was en ons voortdurend ongeduldig inhaalden, bad ik tot onze lieve heer om mij weer heelhuids beneden te krijgen. Ergens in de top van het ding, was het ófwel door een soort heel lage gang op handen en voeten naar beneden kruipen (no way) ofwel via een gigantisch net naar beneden klimmen met Belle in een vrije hand (welke vrije hand, ook geen optie dus) of via een tunnelglijbaan naar de begane grond glijden. Loeistijl natuurlijk, dat ding, en vooral gebouwd op kinderen. Maar het was de beste optie van drie doemscenario's. Dus daar ging ik, ten overstaan van het vrijwel voltallige dierentuinpubliek, extreem ongemakkelijk met Belle op schoot én een tot de rand gevulde tas (fototoestel, luiers, drinkbekers etc) ergens tussen ons in van de glijbaan. En om de snelheid een beetje binnen de perken te houden, zat ik in een soort X-been-achtige setting mezelf tegen te houden. Het verdient allemaal geen schoonheidsprijs, maar het feit dat ik dit hachelijke avontuur nog kan navertellen, zegt voldoende.

We zaten nog in een minitreintje, de ouders helemaal opgevouwen, de kinderen hysterisch van opwinding. Moederliefde hè? God, wat gaat dat ver.

Na een kleine drie uur rondwandelen in de zoo, was het heilige vuur er wel een beetje uit bij ons allebei. Ze zou vast wel even in slaap vallen in de auto, toch?
Niet dus. Natuurlijk niet. Er moest weer heel veel gepraat worden. Er kwamen talloze verzoekjes voor plaatjes (allemaal K3) en ondanks het feit dat ik meerdere keren vroeg of ze even haar mond wilde houden en haar ogen dicht wilde doen, leidde het niet tot het gewenste resultaat.
"Jij ook ogen dicht mama? Doe maar je ogen dicht."
"Ik zit achter het stuur. Dat lijkt me niet verstandig."
"Doe maar je ogen dicht ja? Mama? Doe maar."
Zucht.
En om de paar minuten werd er een Fiat aangewezen. "JAAA! NOG EEN MAMA AUTO!"
Of een Renault. "JAAA! NOG EEN OMA AUTO!"

We hebben de dag afgerond in de apotheek, waar we wat bestellingen moesten afhalen. Drama natuurlijk. 500 wachtenden voor ons, allemaal rochelende en extreem besmettelijke mensen om me heen én het breekpunt voor Belle. Ze kón niet meer. Haar schoenen had ze in de auto al uitgetrokken (wilde ze niet meer aan), maar dat makte allemaal niet meer uit, want op haar benen staan zat er niet meer in. Als een Leifheitdweil bewoog ze zichzelf over de apotheekvloer en om de pret te verhogen trok ze zo nu en dan met grof geweld aan de afschuwelijke aluminium lamellen die daardoor ieder moment naar beneden konden donderen. En ik de situatie maar redden. Ze trok de achterkant van Suske en Wiske en Tante Biotica (geen grap) aan flarden en ik deed mijn best heel boos en indrukwekkend te kijken. Volstrekt kansloos. Mijn eigen falling-down-moment was nabij. Fluisterend verzocht ik haar of ze even normaal kon doen. Dat was ze niet van plan.
"Ik BLIJF EVEN LIGGEN JA! IK LUISTER NIET! IK BEN STOUT!"
Ze was de enige afleiding voor de andere 500 wachtenden, hilariteit natuurlijk. Het gelach ontging Bel niet. Ze sprong op, keek de eerste de beste apotheekbezoeker aan, wees op haar tenen en riep, met de bekende venijnige blik... Ach, je weet het al wel. Ik hoef het niet eens meer te tikken. Maar mocht je toch een kleine blanco hebben: "IK HEB NAGELLAK!"
En toen ze niet lang daarna in de hoek van de muisstille apotheek ging zitten poepen mét geluid, werd het helemaal een gênant gebeuren. Ach, was het daar maar bij gebleven. Toen ze de hoek uitkwam, kwam er ook nog een stukje extreme geurbeleving bij. Ik was ten einde raad.

We zijn inmiddels weer thuis, het was me het dagje wel, zoals je zult begrijpen. Ze ligt er volledig af en ik sta op het punt in mijn eentje onze complete drankvoorraad weg te werken. Ze staart naar Baby TV alsof ze in hypnose is en ik heb heel goede hoop dat het vanavond wel eens een vroegertje kan worden. Half acht misschien wel. Ach, ten opzichte van gisteren (22.18 uur) is het al snel een meevaller.

Dus dit was onze donderdag. Wij zorgen wel dat je niets mist, maar toch...je hebt heel wat gemist. Ik heb een abonnement genomen. Volgende keer mag je mee.

Veel plezier op de wijnboerderij waar jullie vandaag zitten. Ik begrijp nog steeds niet dat je in je appje het woordje OF gebruikte in je vraag 'Rood, wit of rosé?', maar eerlijk gezegd begrijp ik niet eens dat je het als een vraag hebt gebracht. Gewoon meenemen uiteraard.

Al bijna twee weken weg... Belle en ik hebben het wel gehad met de Tour. Laat ze maar wat harder doorfietsen.

OCH! EN KIJK EENS WAT ER ACHTER MIJ GEBEURDE TOEN IK DE LAATSTE LETTERS VAN DEZE BLOG TIKTE? EEN UNICUM! EEN PRIMEUR!


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…