Doorgaan naar hoofdcontent

Donderdag, de dag waarop Wout 'in charge' was...


Gisterenavond:
“Hoe laat moet ik thuis zijn?”
“Half twaalf.”
“Ja jeeeezus! Waarom?”
“Omdat je morgenochtend op je zusje zou passen en je vandaag ook ergens tegen het middaguur je bed uit kwam rollen. Dat zit er dus morgen niet in. Dus ben je bijtijds thuis. Hoewel ik half twaalf niet als bijtijds zou willen bestempelen. Dat is ook laat.”
“Dan rij ik half twaalf weg, goed?” (Techniek van Wout. Een 'nee' of tegenvallend antwoord gewoon negeren door de vraag nogmaals te stellen.)
“Nee.”
“Waarom niet?”
“Om wat ik zojuist ook al meldde.”
“Maar dan moet ik om elf uur weg!”
“Ja.”
“Pffff. Triest zeg.”
“JOE!”

En met die woorden liep Wout de voordeur uit, trok hij z’n fiets uit de schuur, wierp nog even demonstratief een blik naar binnen, om vervolgens voor het openstaande keukenraam net iets te luid een telefoongesprek aan te gaan.

“Yo. Yo gast. Ja man, ik kom er aan. Ik moet alleen weer heel vroeg thuis zijn.”

Weer een blik naar binnen.
Ik keek onderkoeld. Of beter: volstrekt onbewogen.

23.15 ’s avonds. Whatsapp.
‘Mama, ik vertrek om 23.30.’
Extreme irritatie maakte zich van mij meester.
‘Je vertrekt NU!’
‘Ok.’

Een kwartier later dan aanvankelijk afgesproken, zwaaide de voordeur open.

“Mam, ogen dicht, mond open.”
Kijk en daar heb je me. Dat vind ik sowieso al een van de onplezierigste kontspelletjes op aarde, maar met een puber is dat helemaal niet te doen. Dan zou je zomaar eens een verse hondendrol voorgeschoteld kunnen krijgen. Of een stukje roadkill, een lauwarme muskusrat ofzo. En voor je het weet beland je dan kokhalsend op YouTube en dan op Dumpert (want ze filmen alles, die etters) en dan is het nog maar een kleine stap of Luuk Ikkink trekt je nog even voor het grote RTL4-publiek door het slijk in Late Night. En mama is heel hip, jong en meegaand, maar daar houdt het dus wel op.

Gelukkig zat mijn moeder op de wijn tegenover mij. Terwijl Wout in de keuken ritselde met een zakje of een papiertje en ik half/half mijn ogen dichthield, gaf ik haar de instructies mij een schop te verkopen als ze zou zien dat ik iets rottends danwel ontzettend smerigs voorgeschoteld zou krijgen.
“Ogen dicht! Mam, ogen dicht, mond open.”
Maar ik kon het gewoon niet. Het was spelbreken van het ergste soort, maar de functie ‘mond open’ werkt gewoon niet als ik niet weet wat er in gaat.
En zo zag ik dus nog net op tijd een Big Mac voorbijkomen. Een Big Mac. Zo’n ding dat ik normaal ook al never nooit bij MacDonalds zou bestellen.
Wouts opwinding was enorm. “Lekker hè! Dat vind je lekker hè? Dit is toch echt het aller-lekkerst om zo laat nog te eten?”
En dan wil je als moeder je zoon natuurlijk niet teleurstellen. Dat het ding minstens drie kwartier oud (en dus koud) was, mocht de pret niet drukken. Dat ik helemaal geen trek had ook niet. Hier moest ik ook blij om zijn. Het is als een tekening die niet om aan te zien is. Maar waar je dan toch over roept: 'Wat heb je dat mooi gemaakt!'
Ze waren er helemaal voor vanuit Mijdrecht op de scooter naar Breukelen gereden en toen was Wouter er dus nog eens een klein half uur vanuit een Mijdrechtse uithoek mee naar Waverveen gecrost. De Big Mac had dus, om het voorzichtig uit te drukken, ‘een kleine afstand overbrugd’.
Nou ja, dat dus. En daarna kwam nog de mededeling dat Wout toch echt binnenkort een recordpoging gaat doen een extreem hoog aantal euroknallers op te eten. Alles draait als je vijftien bent om voer en extremiteiten en het liefst in een combinatie. 



Het oppassen vanmorgen ging goed. Belle kreeg haar Aanbevolen Dagelijkse Hoeveelheid Fruit vanmorgen ruimschoots binnen als je de snoepjes in de vorm van bananen en aardbeien meetelt en de richtlijnen voor verstandig televisiekijken zijn ruimschoots overschreden. Na de oppassessie in de ochtend, volgde er ook nog een in de middag; ik was naar de begrafenis van Jacco’s moeder. Bij thuiskomst bleek dat Wout drie van zijn vriendinnen had laten invliegen om luiers te verschonen en haar vast te spelden. En ondertussen kon hij lekker een beetje gamen. Goed bekeken allemaal.O ja, en vrijwel al het zand is uit de zandbak. De dag dat ik die groene kolerekikker naar de stort breng, begint te naderen.

En nu is het alweer avond. Maar niet zomaar een avond. Het is de vooravond van een pyjamaparty met Herman morgen, die schijnt een nieuw exemplaar te hebben met diamanten. Exemplaar als in pyjamabroek. Tel dat op bij het feit dat we de nieuwste zomerhype gaan uittesten (wijn in de blender met bevroren fruit) en mijn verse telefoon in de avonduren geleverd wordt en je begrijpt dat het alleen maar kan eindigen in een lyrisch en theatraal optreden met iets van Abba of Beyoncé. Wat zul jij balen dat je in Frankrijk zit. Misschien kunnen we een live-stream regelen. Opdat je niets van het feest mist.

Ik ga je dochter naar bed brengen, maar niet voordat we een sticker geplakt hebben. We raken er gewoon bedreven in, dat alleen zijn! Tot morgen! (Hier dan...)

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …