Doorgaan naar hoofdcontent

Dinsdag, over dode bikini's en vrachtwagens van De Keurslager

Floor zat vanmorgen op haar praatstoel. En dat is op zich reuze gezellig, ware het niet dat er dan in de maalstroom aan woorden ook een berg bagger op tafel komt. Ik zal je alle details besparen, maar het volgende volstrekt zinloze gesprek wil ik je niet onthouden.
"Gisteren, toen ik bij Emma was zwemmen, toen fietste ik over de Hoofdweg. En toen kwam ik de vrachtwagen van De Keurslager tegen."
Ik liet even een stilte vallen, in de hoop dat er nog een clou kwam, maar die bleef uit. Dit was het. Ze had het busje van de slager voorbij zien rijden.  Ik keek mijn dochter alleen maar verbijsterd aan. Was dit werkelijk het nieuws? Had ze hier werkelijk minimaal twintig woorden uit haar vocabulaire aan verspild?
"Floor, is dit het? Wat moet ik met deze informatie? Of denk je serieus dat ik hier iets nuttigs mee kan?"
Ze trok een gezicht zoals alleen Floor dat kan (een soort bizarre mix van extreem onnozel en volslagen krankzinnig) en ze schudde haar hoofd.
"De Keurslager. De vrachtwagen van De Keurslager. Ongelooflijk."
En waar ze op dat moment ook in had kunnen zien hoe belachelijk haar verhaal was, knikte ze razend enthousiast en instemmend. Ze dacht blijkbaar dat bij mij de ware scoop achter haar onthulling doordrong.

Kort daarna kwam er redding in de vorm van een vriendinnetje die appte of ze kwam zwemmen. Uiteraard keurde ik dat plan goed. Ik had even ruimte in mijn hoofd nodig voor het hele Keurslagerverhaal. Maar die rust werd mij niet direct gegund. Nadat ze een paar minuten boven had gerommeld, kwam ze wat opgefokt de kamer binnen.
"Oké.  Mam, mijn ene bikini schijnt door, de andere is te groot en weer die andere is dood."
"Dood? En die met die streepjes dan, die ik laatste gekocht heb?"
Ze rolde met haar ogen.
"Ja, die vind ik dus echt niet mooi hè?"
"Floor! Zeg dat dan meteen! Nu heb je het kaartje eraf gerukt, dat ding één keer gedragen en onder in je kast gegooid. Dat is toch zonde?"
"IK VIND 'M NIET MOOI!" (Denk vanaf hier de verder conversatie al krijsscène voor de ultieme beleving.)
"JA! MAAR DAN HAD JE DAT TOCH METEEN KUNNEN ZEGGEN!"
"JA, SORRY HOOR! IK MAG TOCH OOK EEN MENING HEBBEN."
"HET IS EEN HARTSTIKKE LEUKE BIKINI!"
"VIND JIJ JA!"
"HET ÍS EEN LEUKE BIKINI!"
"VIND IK NIET!"
"WAT IS ER NOU MIS MEE?"
"MAM, HET IS MIJN SMAAK NIET! Kunnen we zo even een nieuwe kopen?" (Denk die laatste zin dan ineens weer poeslief.)
"NEE! JE TREKT DIE MET DIE STREPEN MAAR AAN!"
"JA JEETJE!!!!"
Ze stampte zo hard als ze kon de kamer uit (wat best een hele klus is als je zo klein en frummelig bent) en denderde de trap op. Daar bleef het minuten lang stil. Heel bewust natuurlijk, want ze weet - manipulatief als ze is - dat ik dan op m'n zwakst ben, als ik in de veronderstelling verkeer dat zij boven in rouw is gedompeld vanwege mijn 'nee'. Dat ze misschien wel in haar dagboek schrijft over haar misère. Of stilletjes huilt en haar snikken in haar knuffels smoort, om mij maar niet van streek te maken. En dan ga ik malen. Over hoe rot het voor haar is, dat die ene doorschijnt, die andere te groot is, de derde dood is (wat dat ook moge betekenen) en de vierde te lelijk voor woorden. Mijn innerlijke gevecht laaide op en waar de ene kant riep: ZE IS NIET ZIELIG! gilde de andere kant: 'Meid, gun je kleine meisje toch een kekke bikini...' En zo kwam het dat ik een paar minuten later naar boven riep dat ze snel mee moest komen. Dat we Belle zouden halen en door zouden rijden naar de bikiniwinkel. Waar ze uiteraard een klein half uur later de allerduurste bikini op het rek aanwees en hemels bij keek. Oh lieve Heer in de Hemel, maak mij in een volgend leven iets minder zwak en meegaand.

Ik heb Floor bij haar vriendin afgeleverd, Belle op bed gelegd en toen ben ik zelf in deze hysterische bloedhitte nog wat gaan werken. Maar toen ik twee uur later boven in het ledikantje de sirene hoorde afgaan, besloot ik dat het genoeg was geweest voor vandaag. Op de spaarzame zomerse dagen, hoor je in een boot te zitten, als je die hebt.

Belle was in opperbeste stemming.
"Gaan we naar de boot?"
"Ja leuk hè? We gaan varen."
"Oke! Leuk hoor, mama. Gaan we naar opa en oma? HEY! MAMA AUTO! JOEPIE!" (Fiat in haar vizier.)
"Ja, we gaan naar opa en oma. Want daar is onze boot hè?"
"Ja, en Guusje."
"Ja, en Guusje. En de kippen..."
"Gaan we ook zwemmen? HEY NOG EEN MAMA AUTO, JOEPIE!!! HEEL KNAP BELLE! GOED ZO" (Inderdaad, met enige regelmaat complimenteert ze zichzelf bij correcte autoconstateringen.)
"Ja, jij wel denk ik. Mama is niet zo'n zwemmer."
En toen reden we het parkeerterrein op en was de hysterie algeheel en compleet.
"JAA! NOG EEN MAMA AUTO! EN NOG EEN! EN NOG EEN! ALLEMAAL MAMA AUTO! EN EEN OMA AUTO! HEY! EN AUTO JOEN!"
Die was nieuw. Zou ze nu naast Fiats en Renaults ook Fords herkennen? De aangewezen auto had net de achterklep open staan, zodat de spanning er even in bleef. Maar UITERAARD herkende ze nu ook Fords. Heel vrouwelijk is het niet allemaal. Maar wel reuze knap natuurlijk.

We hebben even heerlijk gevaren, Belle heeft met mijn moeder gezwommen, ik heb vanaf de kant wat leuk toegekeken en we hebben zélfs in Vinkeveen gegeten. Heel spontaan allemaal, het was één dolle boel.
Toen we weer in de auto stapten om richting Waverveen te rijden, keek ze tevreden.
"Het was héél leuk mama. Gaan we morgen weer naar opa en oma?"
En dan dat stemmetje erbij...
Ik kon haar gelukkig goed nieuws brengen, want voor morgenavond staat er een BBQ in Vinkeveen gepland. Het kan niet op allemaal. En we gaan wéér varen, het moet je een gerust gevoel geven dat je boot deze zomer toch nog gebruikt wordt. Als je nou snel terugkomt en dit weer nog even aanhoudt, mag je een keer mee. 


En dan nog tot slot een bizarre uitsmijter: we hebben een primeur. Een nog nooit eerder vertoond fenomeen, dat mij een hoopvol, maar tegelijk ook beangstigend gevoel geeft. Het gevoel dat er iets niet klopt. Het is zo bizar, dat ik het gewoon niet kan geloven.
Wouter heeft na het zwemmen bij Klinkhamer uit zichzelf zijn zwembroek keurig over de radiator in de badkamer te drogen gehangen.
Ja, echt. Ik zag het net bij thuiskomst en heb er minstens een minuut of twee met tranen in mijn ogen naar staan kijken. Ik heb de broek zelfs aangeraakt, om te kijken of het geen waanbeeld betrof.
Nou dat dus. Je merkt het, er gebeurt hier veel tijdens je afwezigheid. 

Het aftellen is nu écht begonnen!

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…