Doorgaan naar hoofdcontent

Dinsdag, op stap met de Damesdag...


Koorts. Ze ontkende zelf in alle toonaarden uit angst voor het materiaal waar mee ik de bewijslast voor een eventueel ziektebeeld zou aandragen, maar na een forse worsteling wees de thermometer het toch echt uit. Dikke koorts.
"Ik heb niet koorts! Ik ben niet lekker!" En waar andere kinderen op een zetpil een fijne nacht in bed doorloeien, weet Belle ook dan nog geluid te produceren.
"Ik wil bij jou oppe bank! Ik ben niet lekker! Ik heb niet koorts!" Af en aan is er gehuild en gemekkerd, maar zo ergens een uur na middernacht viel de rust definitief in, om pas na 09.00 uur weer te eindigen. Kinderdagverblijf afgebeld, met behulp van Baby TV toch nog wat kunnen werken en uiteindelijk rond 12.30 uur weer naar bed gebracht. Hangerig, niet doodziek. Anderhalf uur later was ze weer wakker en was het mysterieuze virus verdwenen. Ik hoefde niet meer voor haar te zorgen, zij zorgde weer voor anderen. Waaronder de babypop die een half brood naar binnen gedrukt kreeg. 

 
Bij Floor woedde ondertussen een geheel ander virus. Floor had weer eens last van koopziekte. Een cadeaubon van de poepchique winkel Cool Cat brandde in haar zakken, of het misschien mogelijk was dat we tóch even, ondanks Belles misere, naar Amstelveen konden rijden. Het was een lastige afweging. Zou ik thuis blijven, in de buurt van pillen, een babybed en de televisie of zou ik de vier muren van onze woning verlaten om naar een van mijn meest favoriete winkels ever allertijden te gaan, met de kans dat Belle daar dus de hele boel bij elkaar zou krijsen omdat de koorts weer terug was gekomen?
Ik ging voor de laatste optie.

De Cool Cat. Mocht je er nooit geweest zijn; ga er eens naar binnen. Het is de plek waar het minderjarig publiek aan naveltruitjes, plastic leggings en fluoriserende jurkjes komt. Met diepgaande teksten als 'I'm hotter than my mother' of 'I'm a selfiequeen'. Tot anderhalf jaar geleden ging ik ervoor liggen. Als in; liet ik Floor weten daar geen stuiver uit te geven. Maar soms heeft verzetten geen zin. Het was of naar Cool Cat gaan of toestaan dat Floor haar peperdure keurige kleding met een schaar, wat studs en een bak glitters als nog trashy als hell zou maken.

Waar Floor de hele dag nog niet veel vrolijks had gezegd, bleek ze in de auto ineens toch over een goed humeur te beschikken. Ze hield niet op met praten.
"Mam, mag ik kleedgeld?"
"Nou, je mag kiezen. Of je krijgt kleedgeld of ik verzesdubbel dat bedrag, maar dan mag ik nog steeds meebepalen wat je koopt."
"Dan wil ik kleedgeld."
Het gesprek liep niet helemaal zoals ik in gedachten had en ik had dat kunnen weten. Ik moest water bij de wijn doen, voordat het ontspoorde.
"Nou ik bedoel, je mag dan alles wel zelf uitzoeken. Maar als ik het echt niet zie zitten, dan betaal ik het niet."
"En moet ik dan ook dingen aan die jij alleen mooi vindt?"
"Nee, dat hoeft niet. Maar laat het vooral tot je doordringen dat ik echt niet betaal voor iets waar ik niet achter sta."
"Oké."
Opgelucht haalde ik adem, ondanks dat ik wist dat dit een tijdelijk geboekt succes betrof. Over een paar maanden zou ik deze strijd wel eens kunnen verliezen.

In de CoolCat bleek Belles opleving door te zetten. Ze danste op blote voeten tussen de kledingrekken door op de hysterische beat die hemeltergend uit de speakers knalde en liep zonder enige vorm van gene willekeurige gesloten pashokjes binnen. Uiteraard draaide ze ook in deze winkel een fikse drol, die dit keer door het personeel werd opgemerkt.
"Volgens mij heb jij in je broek gepoept!"
"NEE! NIET AANKOMEN!"
Joe…Alsof die winkelmevrouw dát ook maar enigszins overwoog...
Floor slaagde voor een rokje, een jurkje, een shirtje, een korte broek en een shirt-met-blote-schouders. Zonder al te gekke teksten. Zielsgelukkig. Zij dan.
 
Elders in het bruisende Amstelveense Stadshart liep Belle nog steeds, volledig in zichzelf gekeerd, op haar blote voeten te dansen. Het was of een vorm van ijlen, of een wonderbaarlijk herstel. Ik baalde er vooral van dat ze met haar kortdurende virus mijn kostbare werkochtend had vergald. Terwijl ze op een muziekje dat alleen zij kon horen op en neer sprong, werd ze opgemerkt door twee dames van middelbare leeftijd, die stil bleven staan om haar te bekijken. Dat trok haar uit haar trance.
"NEE! NIET AANKOMEN! JIJ MAG NIET AANKOMEN!"
Ze wees met haar vingertje bestraffend naar de twee vrouwen, die zo mogelijk nog weker werden van de getoonde agressie.
"We komen niet aan je. We kijken alleen maar naar je. Dan moet je maar niet zo beeldschoon zijn. Wat ben jij een mooi meisje met je blonde haartjes."
Blijkbaar waren dit precies de woorden die ze wilde horen, want ze liet ze direct haar grote trots zien.
"Ik heb nagellak!" Ik zuchtte.
Vol interesse bekeken de dames de blote tenen van Belle en ik vroeg me af waar het mis was gegaan dat ik dit tot de routine van de dag ben gaan rekenen.

Vanavond kwam Jeroen voor het eten langs met een fles blauwe wijn, waar ik extreem enthousiast over ben. We hebben 'm genuttigd aan de nieuwe tafel in de voortuin, waar zowaar voor het eerst vandaag de zon scheen.

Na zijn vertrek mét Floor (Wouter zit hierboven nog steeds te gamen), heb ik gezellig met Belle de ramen gelapt (een absolute no-go, onbegrijpelijk dat ik daar na drie kinderen nog steeds intrap: Belle zou wel even met de kleddernatte bezem de finishing touch verzorgen) en de tuin aangeveegd, wat wel nodig was na de orkaan van gisteren. O-ve-ral zand en blaadjes.

En een uurtje geleden heb ik haar dan naar bed gebracht.
"Zal ik je nog voorlezen?"
"Nee, ikke wil naar bedje."
Kijk. Het virus is dus nog niet helemaal uitgeroeid.

Maar morgen kan ze de pot op, dan gaat ze gewoon naar De Kindjes, mama moet de achterstand van vandaag toch ergens wegwerken. En dan zijn we op de helft van deze exercitie aangekomen. Het gemis wordt groter, de dagen voelen langer. Maar we gaan de goede kant op!

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …