Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

Berichten uit juli, 2016 weergeven

Over diepe kloven en vieropeenrijen met Belle

Je gaat natuurlijk niet naar Zuid-Frankrijk om daar een week op een paar vierkante meter te vegeteren. Dus plan je ook wat uitjes in, je moet tenslotte wel een verhaal hebben als je thuiskomt. Gorges du Verdon, ook wel de Grand Canyon van Frankrijk genoemd; zoiets kan alleen maar tegenvallen als je het originele exemplaar in Amerika hebt aanschouwd. Maar omdat de plaatjes best koddig waren (of gewoon leuk gephotoshopt) en een beetje natuureducatie op vakantie geen kwaad kan (categorie: ook als het geen licht geeft, gemotoriseerd is of 4G heeft kan het vermakelijk zijn), laadden we het olijke drietal in de auto en gingen we op excursie. Al na een half uur werd Floor wagenziek, een nog ontbrekend onderdeel van de vakantie-met-kinderen-bingo. Toen we na een uur bij het eerste spektakelpunt aankwamen, een enorme brug over een misselijkmakend hoge kloof, bleek dat Frankrijk best een aardige rip-off van de echte Canyon te pakken had. We waren aangenaam verrast. En toen er van …

Van felle oorlog tot volstrekte anarchie in het peuterzwembad

Wie nog met droge ogen durft te beweren dat kinderen onschuldig zijn, heeft zich nog nooit aan de rand van een kinderbadje op een vakantiepark in Fréjus gezeten. Zelden een stel zo extreem intolerante schepsels bij elkaar gezien als deze peuters en kleuters. Er woedt hier al uren een fikse oorlog, waarbij het mij ergens wel deugd doet dat onze Belle vrij sterk uit de strijd komt. Maar tegelijkertijd beangstigt het ook behoorlijk dat ze de aanstichtster van tal van ruzies is.

De inzet? Alles. Dit gaat niet over religie of landsgrenzen, maar over persoonlijk territorium, jouw emmer, mijn emmer en de volgorde van het van de glijbaan gaan. De bezittingsdrift ligt vandaag extra gevoelig aangezien ze Peppa vlak voor vertrek naar het zwembad uit haar jurkje hielp en inmiddels mee het water in heeft genomen. 
De grootste vijand is een spierwit cq rossig Brits mannetje van een jaar of drie, dat gehuld in een oranje Nemo-UV-werend pak, het peuterbad tot zijn domein heeft verklaar…

Fuckface: je hebt een uitgebreid vocabulaire of niet!

Nou lieve lui, we zijn er hoor, en hoe! Dat hele nachtelijke opstaan met Miss Belle ging prima en het vliegen was ook geen enkel probleem - als je niet meerekent dat we om de zoveel minuten moesten voorkomen dat ze de vliegtuigstoelen te grazen nam met een viltstift. 



Het 'hoog in de lucht, als een vogel in z'n vlucht' kon haar gestolen worden. Ik heb een paar keer gepoogd haar te laten zien dat we echt heel hoog waren en boven de wolken vlogen, maar 'blasé' typeerde nog wel het meest haar lauwe reactie.  
Gisteren hebben we boodschapjes gedaan in Monaco (hoe afgrijselijk decadent klinkt dát!) en vandaag hebben we St. Tropez even aangedaan. Wout heeft wat bootjes beoordeeld en een leuk exemplaar uitgezocht. Het gemak waarmee ook de kleur werd bepaald, was alsof het een nieuw paar sokken betrof. "Echt iedereen heeft een witte boot. Daarom zou ik een zwarte nemen." Enkele seconden na deze uitspraak, liep er een Nederlands gezin voorbij, met een sjokkende pu…

Maandag: He's back!

Ja, jeetje. En dan word je wakker met het idee dat er vandaag een einde gaat komen aan de beproeving. Aan mijn 'singel lady' bestaan. Mán, het was alsof ik een first date had! Moeten we vaker doen...

Over je dochter kan ik het volgende zeggen: die was er klaar voor dat je thuiskwam. Er was een soort hyper-extase. Een extreme opwinding, die zich misschien nog wel het meest uitte op het moment dat ze in opperste hysterie een AH-bonus-poster van de wand trok. Ach, we zijn wat gewend.
Ik zie haar nog afgelopen kerst met van die fijne meterslange zelfklevende Hamster-stickers over de kaas/broodafdeling paraderen. Je schaamt je ergens kapot, maar tegelijkertijd denk je: 'You go girl! Anarchie, slopen die supermarkt!' Het werd pas echt rommelig bij de Read Shop, waar ze de geluidsbarrière doorknalde omdat ze het de zomerse-caravan-kerststal-achtige-settig bij Blokker niet mocht meenemen. Lekker krijsen op de grond, voor een rek tijdschriften. Je bent een puberpeuter of niet, …

Zondag, de dag die begon met een gigantische klap...

Het was vroeg, althans, vroeg voor een zondagochtend. Ach, nee: hoe dan ook vroeg, alles voor 08.30 uur kan niet gezond zijn voor een mens, vind ik. Ik werd wakker van een snoeiharde klap. Een snelle blik op mijn telefoon leerde mij dat het 07.28 was, ruim een uur voor de norm dus. Enkele seconden later hoorde ik geluid uit Belles kamer. Mijn gemoedstoestand liet zich nog het beste omschrijven als 'verward'. Want wat veroorzaakte die klap en waarom was Belle nu al aan het praten? Zij moest de aanstichtster van het geluid zijn. Ze had vast een volle drinkbeker water tegen de spiegel in haar kast gegooid, ofzo. Nog nooit eerder gedaan, maar met Bel is alles mogelijk. En hoewel blijven liggen en de noodtoestand in huis te negeren de aantrekkelijkste optie leek, ben ik toch maar poolshoogte gaan nemen.

In de kamer van Bel leek alles op het eerste oog volstrekt normaal, buiten het feit dan dat er nu al een wakker meisje in het bed lag.
"Wat doe jij?" vroeg ik haar, in de …

Zaterdag: over kipfilets met ogen, Pokémon op de dijk en 'even' naar Abcoude varen...

We waren vandaag vroeg op, KPN zou de nieuwe telefoon leveren. Oh nee, natuurlijk niet. Er ging voor de achtste keer iets mis, waardoor ik voor de derde keer een dagdeel voor Jan Lul thuis ben gebleven. Ik bespaar je de details, maar spreek hierbij wel hardop de wens uit dat ik méér dan graag eens met Bob Mols, de KPN directeur die alle brieven en contracten tekent, om de tafel zou willen. Dan zal ik hem eens vertellen dat het verre van efficiënt is om je callcentre vol te zetten met mensen zie nét aan hun eigen naam kunnen spellen. So far stukje frustratie. Over tot de volgende ergernis.

Koffie. Ik zette vanmorgen koffie, voor mezelf. Dat had ze direct door. "Ik ook koffie!" Daarmee bedoelt ze dat ze ook een bekertje opgeklopte sojamelk met kaneelsuiker wil, maar het zou ook geen enkel probleem zijn als je haar een dubbele espresso geeft. Belle vindt koffie namelijk héél lekker. Ik maakte voor haar ook een glas en zette het buiten op tafel neer.
"Kijk je uit, daar staa…

Vrijdag: Lekker in je pyjamabroek over straat, meid! #noshame

Voor de broodnodige beeldvorming wil ik vandaag beginnen met een crowded-bedfoto van gisterenavond. En dan is dit dus nog een selectie van het gezelschap hè? En laat ik er vooral geen één uit dit groepje buiten het bed plaatsen, slechts drie knuffels mogen zich buiten de tralies ophouden. #neurotisch 



Vanmorgen, Hoofdweg, Waverveen:

"Je gaat vandaag nog één keer naar De Kindjes, dan een nachtje slapen, dan gaan we iets leuks doen, dan  nog een nachtje slapen, dan gaan we weer iets leuks doen en dan nog een nachtje slapen en dan...dan komt papa thuis!"
In de achteruitkijkspiegel een glimlach van oor tot oor, met in het midden een speen.
"En dan nog één nachtje slapen en dan?"
"DAN GAAN WE IN DE VLIEGMACHIEN!" (Door een oud-Hollandsch liedje van mijn oma, heeft ze het hier niet over een vliegtuig, maar een vliegmachien.)
"JA!"
"OP VAKANTIE! NAAR HET ZWEMBAD!"
"Ja, naar het zwembad!"
En toen een stilte, van hooguit vier secon…

Donderdag: hoe de Dikke van Dale hier wordt opgezogen...

Zo. 22.45. Het is verre van vredig hier. Belle ligt het hele Waverveense wakker te gillen met haar hemeltergende geluid. Wat de oorzaak achter de onvrede precies is, durf ik niet te zeggen, maar ik vrees dat een vorm van oververmoeidheid er iets mee te maken heeft, hoewel het ook niet in haar voordeel meespeelt dat ze vlak voor het naar bed gaan nog even haar tanden door haar lip viel in een lompe ren-actie. Ik heb niet drie keer achter elkaar de songtekst van 'Ik wil een krokodil als huisdier' afgedraaid (dichterbij Kinderen voor Kinderen ben ik nooit gekomen), maar succesloos. Althans. Het was extreem succesvol toen ik het deed en haar tegelijkertijd over haar armpje aaide, maar het gewenste effect van avondstilte is uitgebleven. Ik pas momenteel de techniek 'lange adem' toe, waarbij ik dus die lange adem zou moeten hebben, maar waar Belle 'm waarschijnlijk wint. Mijn me-time is extreem gelimiteerd nu je er niet bent. Ik voel me soms net zo'n bavianenmoeder,…

Waanzinnig warme woensdag, met een kutvis en een kaktuin

Het klonk misschien allemaal zo gesmeerd gisteren, het relaas over de hele avondsetting hier, maar niets was minder waar. Ik had mijn verhaal nog niet koud afgetikt en me gestort op een docu over de Nijmeegse Vierdaagse (kijktip van mijn stiefvader Walter), toen er van boven een ijzingwekkend gegil klonk. Waar normaal een liedje en een kus nog wel werkt, was het nu categorie 'niet stil te krijgen'. Ja, op mij. Just as the old days...

Dus daar lag ik, vol ongeloof naar mensen te kijken die voor de lol 40 of 50 kilometer wandelen, met een verhitte plakkerige peuter op mijn borst. Na tien minuten was ik er wel klaar mee. Ik ben geen kangoeroe!
"Mama gaat jou weer naar bed brengen, lieverd", fluisterde ik zachtjes in haar oor, terwijl ik mezelf op extreem oncharmante wijze in al mijn non-soepelheid van de bank af probeerde te hijsen. En waar ik dacht dat ze  volledig buiten westen was, bleek ze ineens toch nog in het land der levenden te zijn.
"NEE! IK WIL BIJ JOU …

Dinsdag, over dode bikini's en vrachtwagens van De Keurslager

Floor zat vanmorgen op haar praatstoel. En dat is op zich reuze gezellig, ware het niet dat er dan in de maalstroom aan woorden ook een berg bagger op tafel komt. Ik zal je alle details besparen, maar het volgende volstrekt zinloze gesprek wil ik je niet onthouden.
"Gisteren, toen ik bij Emma was zwemmen, toen fietste ik over de Hoofdweg. En toen kwam ik de vrachtwagen van De Keurslager tegen."
Ik liet even een stilte vallen, in de hoop dat er nog een clou kwam, maar die bleef uit. Dit was het. Ze had het busje van de slager voorbij zien rijden.  Ik keek mijn dochter alleen maar verbijsterd aan. Was dit werkelijk het nieuws? Had ze hier werkelijk minimaal twintig woorden uit haar vocabulaire aan verspild?
"Floor, is dit het? Wat moet ik met deze informatie? Of denk je serieus dat ik hier iets nuttigs mee kan?"
Ze trok een gezicht zoals alleen Floor dat kan (een soort bizarre mix van extreem onnozel en volslagen krankzinnig) en ze schudde haar hoofd.
"De Keurs…

Maandag: over paddenstoelvoeten van 25 en 50 kilo...

Bloedheet. Zo laat de dag zich het beste omschrijven. Niet dat je mij hoort klagen hoor, integendeel. Eindelijk zomer, zo zucht Nederland massaal en opgelucht, alsof we al-tijd pech hebben. We hebben het zo zwaar.

Maar goed, die plotselinge zomer vraagt natuurlijk om maatregelen. Zwembad, parasols, het hele zon-assorti moest tevoorschijn worden getoverd. Maar eerst bellen met KPN. We zijn immers anderhalve week verder en ik bel nog steeds met een extreem verouderde iPhone. Ja, een soort schaamte voel je er wel bij, als je met zo'n vooroorlogse 5 aan je oor hangt. KPN kon uiteraard helemaal niets voor mij betekenen, in de anderhalf uur en in totaal drie keer bellen (want verbinding of twee keer toe verbroken, al dan niet expres, dat laat ik in het midden). En aangezien KPN Callcentre ergens in het Oosten zit, moet je dan ook een keer of tachtig per gesprek excuses met een boerentongval horen. Dat maakt het er allemaal niet beter op natuurlijk. Ik overweeg toch bij Vodafone te blijv…

Zondag - Zpeeltuindag

"Is ie heelhuids thuisgekomen?"
Dat is natuurlijk de enige belangrijke vraag die deze zondag door de hoofden van het meelezerspubliek giert.
Ja, hij is heelhuids thuisgekomen. Maar vanaf 19.02 deed zijn telefoon niets meer, want: batterij op. Dat ik van tevoren met klem had gevraagd of hij met een volledig opgeladen telefoon naar dat feest wilde gaan, ik waarschijnlijk geparkeerd in de hersensectie 'dingen die mijn moeder zegt, waar ik me geen reet van aantrek'.
Terwijl ik met Floor de meisjesklassieker Clueless op Netflix keek, opende ik om de paar minuten whatsapp in de hoop dat hij per ongeluk zijn telefoon had uitgezet en daar ineens was achtergekomen. What was I thinking. Natuurlijk zou hij de hele avond niet meer online komen. Of op een andere manier contact zoeken. We zouden hem gewoon ergens in de loop van de avond, maar waarschijnlijker 'na middernacht', zien verschijnen. Zo werkt dat met Wout. Maar dat wil dus geen moeder met haar kind van 15.
Nadat…

Zaterdag - Wouter naar een dancefeest, met de meisjes stand by

Jezus. Het is een gekke dag. Mijn zoon is naar een dancefeest. 15. Ik kan hier uiteraard een heel relaas op tekenen over hoe hij zo heel kort geleden nog rook naar Zwitsal en hij me dagelijks onder kotste met z'n kleine bekkie, maar daar doe je het kind natuurlijk ook geen plezier mee. 'We are the future', het heet. Dat dancefeest. Je mag er alleen in als je onder de 18 bent, wat de kans op drank- en drugsmisbruik niet uitsluit, maar wel beperkt. "Kijk je uit schat, het kan zomaar zijn dat er mensen stijf staan van de pillen." "Mam, het is een onder de 18-feest." "Nou, een pil is buiten de poorten snel geslikt hoor. En dan is het goed loeien, gedurende de hele dag. Dus kijk maar uit", waarschuwde ik. Eigenlijk wist ik niet op welk gevaar ik nou doelde, buiten het feit dat ik hem duidelijk wilde maken dat hij er niet mee weg zou komen als hij er eentje zou nemen. Ik vertelde Jeroen (die vandaag een paar kilometer verderop op een ander feest ha…