Doorgaan naar hoofdcontent

Teveel deciBelle...

Het is vrijwel onmogelijk om de buitenwereld duidelijk te maken aan welke geluidsterreur wij hier dagelijks worden blootgesteld. Belle gilt. Echt afschuwelijk hard. En nou is het logisch, en ook een stukje 'eigen schuld', dat jullie denken: 'Dit kan weer worden gerubriceerd in de Hesters categorie 'overdreven geneuzel'', maar ik maak het dit keer echt niet bonter dan het werkelijk is. Bonter dan dit, kan namelijk niet. Loop maar eens een dagje mee.

Belle de Bever heeft langzaam plaats gemaakt voor DeciBelle of Blerende Belle. Taco noemt haar, dan maar niet origineel of allitererend, De Slechtvalk. Het is namelijk wel de meest rake typering van allemaal. Belle krijst, vanuit uit haar tenen de hele godganse boel bij elkaar als het leven haar een beetje tegenzit. Ze doet het vooral als iets niet lukt of als ze haar eigendommen probeert te beschermen en met eigendommen bedoel ik dan alles wat ze op dat moment in haar handen heeft. Dat het tot tien seconden daarvoor nog wettelijk aan een ander toebehoorde, interesseert haar totaal niet. Het Nederlands Recht is op geen enkel vlak van toepassing in de wereld van mevrouw Jans. Eenmaal in de klauwtjes van De Slechtvalk, komt het er pas weer zonder herrie uit als ze het zelf ergens besluit neer te leggen, omdat haar aandacht wordt getrokken door iets anders.

Er zijn een paar obsessies. Allereerst: Tandenborstels. Zodra ze een tandenborstel in haar hand krijgt, kun je hoog en laag springen, maar die tandenborstel wordt niet losgelaten. Heb je tóch liever niet dat ze met het complete assortiment Oral-B de straat op gaat (wat op zich helemaal niet zo gek is, een baby van één jaar met vier tandenborstels in haar handen is immers een op z'n zachtst gezegd vreemde vertoning), dan kun je jezelf verzekeren van een oorverdovende schreeuwsessie.

Een andere obsessie richt zich op de sleutels in onze oude kasten. We beschikken over vier oude kasten, die allemaal alleen maar open kunnen met oude sleutels. En die sleutels hebben een gigantische aantrekkingskracht op Baby Belle. Het is al talloze keren voorgekomen dat we overwegen om rechtstreeks uit de pan te eten, aangezien de borden achter slot en grendel zitten en ieder spoor van de juiste sleutel ontbreekt. Probeer je tussentijds de sleutels uit haar handen te pakken, slingert ze haar scheur op en produceert ze haar zo kenmerkende snerpend hysterische krijs.
video


Belles derde obsessie richt zich op alles met een dop. Volgens mij is het fysiek volstrekt onmogelijk dat een baby van zes maanden doppen opendraait, maar onze kleine meid kan het, en hoe. Zo hebben we al een keer meegemaakt dat er een fles melk-met-aardbeiensmaak in z'n geheel over baby, autostoeltje en auto werd leeggegoten. Het moment dat de zoete lucht mijn neus binnendrong, staat tot de dag van vandaag nog als gisteren in mijn geheugen gegrift. De wetenschap dat je kunt gaan soppen op de minst leuke manier mogelijk; afschuwelijk.
Belle is net Houdini; alles kan open. Gisteren zat ze op het aanrecht ten midden van een een slordige 90 knalrode weerstandvitaminepillen. Ze heeft al eindeloos vaak met haar vingers een Labello leeggeschept. Stiften, nagellak, crèmes, babyhaarlotion, gel, schoonmaakazijn: you name it, Belle heeft het al een keer geopend. En waag het vooral niet dat proces te onderbreken. Pak je iets met een dop af, dan verandert ze van een koddige baby in een hysterische duivel. Als je niet beter weet, zou je denken dat haar blinde darm er zonder enige vorm van verdoving wordt uitgeschept.

Het ergste is nog wel autorijden. Dat mag niet. Zelfs niet een heel klein stukje naar AH of naar het KDV: de auto maakt het ergste in haar los. En in mijn inmiddels. Sinds ze er is, heb ik al meerdere keren op onmogelijke plekken mijn auto aan de kant gezet om iets sussends te doen. Onderstaande video heb ik als belastend bewijsmateriaal gemaakt (reversed gefilmd, uiteraard mijn blik op de weg gehouden). Zoals je ziet, houdt het gillen ook van de ene op de andere seconde op. Het is een stukje theater waar menig kleinkunstenaar een puntje aan kan zuigen.
video

De terreur heeft de afgelopen week een andere vorm aangenomen. Belle is namelijk ziek. Ze heeft een behoorlijke reactie op de inenting van anderhalve week geleden en daarbij is ze ook nog eens geveld door een flinke verkoudheid. Ze slaapt, heeft koorts, slaapt weer en maak, als ze wakker is, nog steeds veel herrie, alleen dan in een wat meer afgezwakte, zeikerige variant. Huilen om niets, alleen maar stil zijn op onze arm en dan alleen als we lopen (zodra we  gaan zitten of stilstaan, zwelt de teringherrie weer aan) en heel, heel veel piepen. We vinden het zielig. We zijn het ook wel een  beetje zat. We hadden nooit gedacht dat we het ooit zouden zeggen, maar we verlangen terug naar de furie van De Slechtvalk. Ik ben wel weer toe aan een oudHollandsche gierende ruzie om tandenborstels of een dikke geluidbarrière doorbrekende krijssessie om een dop die er niet af wil. Het is muisstil in huis, ze slaapt al vanaf kwart over acht. Ongekend. Zo weer een afspraak met de huisarts. Gelukkig hebben we voor nu de filmpjes nog...

Reacties

  1. Uitstekende blog met een leuk filmpje. Zeer leerzaam ook.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …