zaterdag 14 maart 2015

Leuk, dat lopen...

Iedere ouder van een echte baby-baby kijkt uit naar het moment van kruipen en eigenlijk nog meer naar het moment van los lopen. Niets koddiger dan zo'n ronddrentelende dreumes en bovendien 'je hebt je handen ook weer een beetje vrij'. Tenminste, dat denk je dan. Ik dacht het ook weer, ondanks dat de ervaring van twee eerdere kinderen mij anders had moeten doen vermoeden.

Aan alle ouders met baby's die hun dagen nog een beetje kwijlend op hun rug in box, bed, Bugaboo of bouncer slijten: geniet ervan! Als je het incidentele gekrijs negeert, is het het laatste rustige deel van het leven dat je nog rest. Met die eerste stapjes, ben je je vrijheid compleet kwijt. Ik zou jullie de ernst van de situatie graag illustreren met een gemiddelde dag hier in Waverveen. Let wel: de feiten hebben dan misschien wel niet in deze volgorde of allemaal op één dag plaatsgevonden, maar dat had zomaar gekund en ze zijn ook stuk voor stuk 100% authentiek en waargebeurd.

Zo ergens rond 07.00 uur komen de eerste geluiden uit de babykamer. Afhankelijk van onze reactiesnelheid, loopt dat uit op gillen dan wel janken. Taco maakt een fles, legt haar in bed in mijn armen en in de slordige 3 tot 4 seconden die er tussen het zien van de fles en het daadwerkelijke drinken zitten, krijst ze kortstondig, maar hemeltergend haar kop eraf. Daarna volgt het mooiste moment van de dag. De paar minuten die ze in alle rust in je armen slijt. Als de melk de maag heeft bereikt, bevliegt haar de onrust. Er moet iets gebeuren en wij moeten eruit. Vaak weten we het geheel nog even te rekken met een YouTube-filmpje over de wielen van de bus, Het Zandkasteel, Bumba of Elmo, maar dan houdt het op.

Tijdens het bereiden van het ontbijt voor de kinderen is het zaak de keukenkastdeurtjes zo snel mogelijk na het openen weer te sluiten. Ze beweegt zich als een razende van links naar rechts en als je niet alert genoeg reageert, gaat ze er met een pot pindakaas, een vlijmscherp mes of de complete sapcentrifuge vandoor. Gisteren griste ze in de gauwigheid een klein doosje vruchtenhagel uit het keukenkastje. Ik zag het gebeuren en parkeerde het in de categorie 'Laat maar even'. Dom, want natúúrlijk kreeg ze het doosje open. En natúúrlijk strooide ze de complete inhoud over een fors aantal vierkante meters in zowel keuken als woonkamer. En natúúrlijk stampte ze de helft lekker met haar kleine pootjes in de V-groef van de vloer. What was I thinking.
Vaak zet ik haar op het aanrecht, maar dat is eigenlijk ook drie keer niets. Als ze geen poging doet de gesmeerde broodjes uit je handen te trekken, met haar handen een bakjes smeerkaas leeg te scheppen of de rol alu-folie in z'n geheel af te rollen, kijkt ze wel of ze de complete luxaflex naar beneden krijgt.

Na mijn ontbijtvoorbereidingen, zet ik haar op de grond, waar ze op rooftocht gaat. Ik trek nog net op tijd mijn veel te dure Sushi-schaaltjes uit haar handen, waarmee ze op het punt staat de het glas van de deurtjes van ons keukenblok in te rammen.
Ik gooi haar speelgoedkist open en wijs met wat opgefokt stemgeluid (vinden ze leuk, kinderen, kirren) op al het leuks dat er in zit, maar Belle richt haar focus op de lont van een kaars (?), de afstandsbediening of de brokken van Jip.
Hoe goed ik ze ook verstop, negen van de tien keer heeft ze ergens op de dag in een onbewaakt ogenblik een pak luierdoekjes te pakken. Minimaal de helft van de inhoud wordt vliegensvlug uit de verpakking getrokken en nog voor ik dat in de gaten heb, staat ze met één van de doekjes de ramen van de schuifpui af te zemen. Wanneer ik het merk (en iets roep als 'heb jij mij in dienst ofzo?'), gris ik uiteraard direct de hele setting uit haar handen. Dat wordt gepareerd met de zoveelste krijspartij. Dan biedt de pedaalprullie waar ik de rondslingerende doekjes ingooi, voldoende afleiding. Sinds kort heeft ze het verband ontdekt tussen het trappen op de pedaal en het opengaan van de bovenkant, wat voor nu nog wat moet worden gefinetuned, maar wat mij voor de toekomst een enorme angst inboezemt. Belle heeft namelijk een enorme voorliefde ontwikkeld voor de vier sleutels die wij in onze oude kasten hebben zitten. Zonder die sleutels gaan die kasten niet open, maar als je de sleutels er in laat, duurt het hooguit een seconde voor zij ze verwijdert en er mee aan de wandel gaat. Ze gaan in haar mond, onder de bank, in de waterbak van Jip. van de ene kast in de andere kast, in de box, in een openstaand keukenkastje en ik vrees op een dag ook in de prullenbak. En dan weet ik niet meer hoe ik bij mijn servies moet komen - om maar eens iets te komen.

Het badritueel kan een volgende situatie teweeg brengen (deze is zeer recent, dit speelde zich vanmorgen af). Ik laat het bad vollopen en ruimde ondertussen wat dingen op. Belle ziet haar kans schoon om het broodje pindakaas dat ze in haar handen had, in het sop te flikkeren.
Zompige broodje eruit, badwater weggegooid, tweede poging.
Belle staat achter mij met haar handen in het water van de toiletpot te slaan.

Aankleden? In twee seconden de dop van de Sudocreme en d'r handjes erin. Zo lomp omdraaien dat de paddestoellamp van de commode flikkert. Heel hard aan een decoratief kinderkamer-item trekken, waardoor het wandrek bijna van de muur komt. Alle luiers uit het bakje op de grond gooien.

Even in Floors kamer? Alle potjes nagellak op de grond.

In Wouts kamer? Toch die ene rondslingerende dartpijl vinden  of, nog leuker, rechtstreeks in z'n toilettas met medicijnen duiken. Even een overdosis pillen slikken.

Naar de auto? Zelf willen lopen en daarbij over de drempel, het afstapje in de tuin én de stoeprand vallen. Nee, geen handje. Ze is al 13 maanden.

Bij de auto? Even lekker met je fris gewassen handjes over gitzwarte ranzige velgen aaien.

In de auto? Heel hard schudden met een fles yoki, waardoor de gehele achterbank én het spiksplinternieuwe autozitje onder de witte spetters zitten.

In de AH? Net zo hard gillen totdat je uit de kinderwagen mag (het is dat of mama wordt door de bedrijfsleider uit de winkel gezet) en vervolgens ALLES wat je tegenkomt aanraken, vastpakken, optillen en ergens anders neerleggen.

Het zijn wat voorbeelden, maar ik zou eindeloos kunnen doorgaan. En wat ik doe? Pappen en nathouden. Haar met een broodjes verleiden toch weer in die kar te gaan zitten. Haar vastsnoeren in de kinderstoel en op een meter voor de televisie zetten om haar daar rustig een half uur naar Sesamstraat te laten kijken. En mezelf afvragen waarom ik ook al weer zo uitkeek naar die loop-fase. En 's avonds, als ze op bed ligt, heel, heel blij zijn....

1 opmerking:

  1. hahaha...je hebt er maar een....ik heb er twee van zulke

    BeantwoordenVerwijderen