Doorgaan naar hoofdcontent

Verknalde ochtenden

Het blijft een raar gegeven, zelf al lang en breed fris en fruitig, gedoucht, aangekleed en volledig voorzien van de broodnodige dosis cafeïne op kantoor zitten, terwijl je oudste zoon zijn roes ligt uit te slapen. Roes als in: laat-naar-bed-gegaan-bijwerkingen, want uiteraard ook hier Nix onder de 18 (boven de 18 des te meer).

Iedere redelijk verse ouder (met kinderen onder de vier) denkt dat het nooit goed gaat komen met de ochtenden. Vooral in de winter is het meer dan verschrikkelijk om in de ochtendkou en het nog  pikkedonker beneden voor de televisie met je hyperactieve kind een poging te doen je ogen open te houden. Wij hielden Wouter altijd zoet met tv in bed. Zelf probeerden we dan nog een beetje relaxed wakker te worden, wat schier onmogelijk was omdat we om de twee minuten door een opgewonden kinderstem op de hoogte werden gehouden van het meer dan infantiele wel en wee van die obese Teletubbies. Maar ook in de zomer is het een ramp. Het kind wil naar buiten, de zon schijnt immers, de dag is begonnen. Dat het van geen enkele buur waardering kan krijgen dat er om 07.00 uur in de tuin wordt gevoetbald, gefietst of gegild wordt, interesseert hem geen ene reet.

Ik ben TOTAAL geen ochtendmens. Ik denk iedere ochtend hetzelfde: laat mij maar liggen, voor altijd. Ik kan me de eerste vijf minuten na het openen van mijn ogen niet voorstellen dat ik me ooit fit ga voelen en neem me steevast voor er die avond om half acht in te gaan. Soms, als ik de avond ervoor écht te laat naar bed ben gegaan, denk ik heel theatraal 'ik wil dooohooood'. Dan overweeg ik de kinderen een dagje aan hun lot over te laten en de slaapkamerdeur te barricaderen met het bed. Alles beter dan er uit moeten. Ik vervloek de baby, de hond, mijn werk, wekkers, ingewikkelde vraagstukken als 'wie brengt Belle naar het kinderdagverblijf' en kan al he-le-maal niet tegen Floors issues. Daar waar een ander kind met een ochtendhumeur (want dat heeft ze) de hobbels in de weg zo beperkt mogelijk houdt, opteert Floor voor een bumpy-road-aanpak. Dat deed ze als peuter al. Hysterisch rellen bij de mand met ondergoed, omdat dat ene hemd met die poes-met-kroon in de was zat. (Voor de beeldvorming en ter bewijs: zie archieffoto, let ook op het detail van de gelakte teennagels). Floor wakker maken, moest met voorbedachte rade. De deur opengooien en roepen dat ze d'r bed uit moest, leidde tot afschuwelijke taferelen. Janken, gillen, ronduit furieus kijken: een scène die niet alleen het complete gezinsleven ontwrichtte, maar vooral mijn ochtendhumeur geen goed deed. Dus deden we de deur heel zachtjes open en gingen we kirren. Ik vooral, het hoge praten ging Jeroen wat minder soepel af. Teksten als 'Hallo, hallo? Ligt hier misschien de allermooiste prinses van de hele wereld te ontwaken? Hoe fijn zou het zijn als de rest van Nederland vandaag haar lieve stralende gezichtje kan zien...' En dan, met een beetje geluk, waren de eerste berichten uit haar snuit positief. Nogmaals, 'met een beetje geluk', want voor hetzelfde geld zat dat hemd dus in de was en brak een paar minuten later alsnog de pleuris uit.

Er is weinig veranderd. We hoeven haar niet meer uit bed te kirren, maar een fikse rel op de vroege ochtend gaat ze nog steeds niet uit de weg. Als ik haar haar in alle haast om 08.21 weiger nog even in een knot te rollen en met een slordige 15 speldjes vast te zetten in een soort donut voor een extra volumineus effect, kan dat ontaarden in een felle woordenwisseling en een volledig gezwegen autorit naar school. 

Na de tijd waarin je nog midden in de nacht de Teletubbies zit te kijken, volgt een periode waarin ze dat alleen gaan doen. En hoewel het de mogelijkheid tot wat langer blijven liggen biedt, voel je je als moeder toch altijd weer tekort schieten dat je kroost zonder ontbijt (of nog erger: met ontbijt, maar dan zelf klaargemaakt) beneden in pyjamaatjes op de bank toezichtloos zit te zijn. Het geeft een soort mix van schuldgevoel en onrust. Schuldgevoel omdat ze toch bij iemand hun opwinding kwijt moeten kunnen (een beetje feedback en medeleven is natuurlijk ver te zoeken als jij twee verdiepingen hoger op bed ligt) en onrust omdat je weet dat ze hagelslag op je bank eten en zelf yokidrink hebben ingeschonken.

Nu zitten we dus in de fase waarin er wordt uitgeslapen, en niet zo zuinig ook. Het is bijna 11.00 uur en ik heb nog kind beneden gezien. Floor is bij Jeroen, Belle zit op het kinderdagverblijf en Wout ligt bij mij boven een geheel nieuw parfum onder zijn dekens te maken. Het erge is: nu hij dus zover is, kan ik er niet van genieten. Het is niet dat ik nu ook tot zo laat blijf liggen, terwijl ik daar vroeger, in de tijd van de Teletubbies, van droomde. Door mijn onhandige gezinsplanning, zit ik de komende jaren wéér vast aan iemand die mijn ochtenden vergalt, deze keer met Het Zandkasteel.

Nee, het leven van een moeder-met-ochtendhumeur-en-drie-kinderen is zo benijdenswaardig nog niet.

Ik denk dat ik boven even een raam open ga gooien. Het is de hoogste tijd om iemand terug te pakken...

Reacties

  1. Wat schrijf je ontzettend leuk en goed !
    Denk dat ik een binnenkort eens aandacht ga geven voor jou blog....op mijn blog.
    Ga zo door.
    Fijn weekend nog

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Zoveel bloed; het begin van de Tour de France begint in Waverveen afschuwelijk

Ja mensen, gisteren is de Tour weer van start gegaan en dat is voor talloze Nederlanders toch vooral inherent aan het feit dat er ergens in Waverveen weer nieuwe Belle-updates worden geproduceerd om Taco - die in Frankrijk ziel, zaligheid en familieleven geeft voor Studio Sport - niet te ver van zijn kind te doen vervreemden. Nou, daar komt ie hoor. We hebben weer een hoop te vertellen, lees vooral mee.

Belle is nu 4,5. Voor een ieder die haar al een tijdje niet gezien of gesproken heeft, zal ik jullie kort wat specifieke kenmerken doen toekomen.
* Belle spreekt vrijwel perfect ABN, daar mag menig Facebookfanaat een voorbeeld aan geven. Zo nu en dan maakt ze een kleine misser (zo zei ze gisteren nog: 'Ik wil aannamelijk morgen met Liv spelen.' - Dat moet natuurlijk 'namelijk zijn' - of ze moet het aannemelijk vinden dat ze morgen met haar beste vriendin iets gaat doen), maar over het algemeen kunnen we stellen dat ze haar taal lekker beheerst.
* Belle is selectief eenk…

Ik lijk op Mascha Kroko

"Jij lijkt op Mascha Kroko." Dat werd mij vanmorgen vroeg in bed gezegd, toen Belle en ik samen een poging deden tot het opnemen van een filmpje, waarbij mijn ochtendhoofd & kapsel vol in beeld kwamen. Paniek natuurlijk. Who the hell is Macha Kroko? Is zij een rolmodel? Een influencer? Een goede moeder? Een prinses? Is ze mooi? Heeft zij status? Moet ik blij zijn met het vergelijk? Marscha schijnt een tekenfilmfiguur te zijn uit een van Belles favoriete series, Boss Baby (door Belle consequent Big Boss Baby genoemd). Ik googelen natuurlijk. En dat is dus heel lastig, want als Belle de naam van de tekenfilm al niet eens vlekkeloos uitspreekt, dan zal Mascha Kroko ook wel een variant zijn op iets. We stuitten op de moeder van Boss Baby. Een zuur ogende vrouw met rood haar en een knot op haar hoofd. "Is ze dit? Is dit Mascha?" Ik merkte aan de manier waarop ik het vroeg - licht hysterisch - dat het mij meer deed dan zou moeten. Met iemand vergeleken worden is …