Doorgaan naar hoofdcontent

Verknalde ochtenden

Het blijft een raar gegeven, zelf al lang en breed fris en fruitig, gedoucht, aangekleed en volledig voorzien van de broodnodige dosis cafeïne op kantoor zitten, terwijl je oudste zoon zijn roes ligt uit te slapen. Roes als in: laat-naar-bed-gegaan-bijwerkingen, want uiteraard ook hier Nix onder de 18 (boven de 18 des te meer).

Iedere redelijk verse ouder (met kinderen onder de vier) denkt dat het nooit goed gaat komen met de ochtenden. Vooral in de winter is het meer dan verschrikkelijk om in de ochtendkou en het nog  pikkedonker beneden voor de televisie met je hyperactieve kind een poging te doen je ogen open te houden. Wij hielden Wouter altijd zoet met tv in bed. Zelf probeerden we dan nog een beetje relaxed wakker te worden, wat schier onmogelijk was omdat we om de twee minuten door een opgewonden kinderstem op de hoogte werden gehouden van het meer dan infantiele wel en wee van die obese Teletubbies. Maar ook in de zomer is het een ramp. Het kind wil naar buiten, de zon schijnt immers, de dag is begonnen. Dat het van geen enkele buur waardering kan krijgen dat er om 07.00 uur in de tuin wordt gevoetbald, gefietst of gegild wordt, interesseert hem geen ene reet.

Ik ben TOTAAL geen ochtendmens. Ik denk iedere ochtend hetzelfde: laat mij maar liggen, voor altijd. Ik kan me de eerste vijf minuten na het openen van mijn ogen niet voorstellen dat ik me ooit fit ga voelen en neem me steevast voor er die avond om half acht in te gaan. Soms, als ik de avond ervoor écht te laat naar bed ben gegaan, denk ik heel theatraal 'ik wil dooohooood'. Dan overweeg ik de kinderen een dagje aan hun lot over te laten en de slaapkamerdeur te barricaderen met het bed. Alles beter dan er uit moeten. Ik vervloek de baby, de hond, mijn werk, wekkers, ingewikkelde vraagstukken als 'wie brengt Belle naar het kinderdagverblijf' en kan al he-le-maal niet tegen Floors issues. Daar waar een ander kind met een ochtendhumeur (want dat heeft ze) de hobbels in de weg zo beperkt mogelijk houdt, opteert Floor voor een bumpy-road-aanpak. Dat deed ze als peuter al. Hysterisch rellen bij de mand met ondergoed, omdat dat ene hemd met die poes-met-kroon in de was zat. (Voor de beeldvorming en ter bewijs: zie archieffoto, let ook op het detail van de gelakte teennagels). Floor wakker maken, moest met voorbedachte rade. De deur opengooien en roepen dat ze d'r bed uit moest, leidde tot afschuwelijke taferelen. Janken, gillen, ronduit furieus kijken: een scène die niet alleen het complete gezinsleven ontwrichtte, maar vooral mijn ochtendhumeur geen goed deed. Dus deden we de deur heel zachtjes open en gingen we kirren. Ik vooral, het hoge praten ging Jeroen wat minder soepel af. Teksten als 'Hallo, hallo? Ligt hier misschien de allermooiste prinses van de hele wereld te ontwaken? Hoe fijn zou het zijn als de rest van Nederland vandaag haar lieve stralende gezichtje kan zien...' En dan, met een beetje geluk, waren de eerste berichten uit haar snuit positief. Nogmaals, 'met een beetje geluk', want voor hetzelfde geld zat dat hemd dus in de was en brak een paar minuten later alsnog de pleuris uit.

Er is weinig veranderd. We hoeven haar niet meer uit bed te kirren, maar een fikse rel op de vroege ochtend gaat ze nog steeds niet uit de weg. Als ik haar haar in alle haast om 08.21 weiger nog even in een knot te rollen en met een slordige 15 speldjes vast te zetten in een soort donut voor een extra volumineus effect, kan dat ontaarden in een felle woordenwisseling en een volledig gezwegen autorit naar school. 

Na de tijd waarin je nog midden in de nacht de Teletubbies zit te kijken, volgt een periode waarin ze dat alleen gaan doen. En hoewel het de mogelijkheid tot wat langer blijven liggen biedt, voel je je als moeder toch altijd weer tekort schieten dat je kroost zonder ontbijt (of nog erger: met ontbijt, maar dan zelf klaargemaakt) beneden in pyjamaatjes op de bank toezichtloos zit te zijn. Het geeft een soort mix van schuldgevoel en onrust. Schuldgevoel omdat ze toch bij iemand hun opwinding kwijt moeten kunnen (een beetje feedback en medeleven is natuurlijk ver te zoeken als jij twee verdiepingen hoger op bed ligt) en onrust omdat je weet dat ze hagelslag op je bank eten en zelf yokidrink hebben ingeschonken.

Nu zitten we dus in de fase waarin er wordt uitgeslapen, en niet zo zuinig ook. Het is bijna 11.00 uur en ik heb nog kind beneden gezien. Floor is bij Jeroen, Belle zit op het kinderdagverblijf en Wout ligt bij mij boven een geheel nieuw parfum onder zijn dekens te maken. Het erge is: nu hij dus zover is, kan ik er niet van genieten. Het is niet dat ik nu ook tot zo laat blijf liggen, terwijl ik daar vroeger, in de tijd van de Teletubbies, van droomde. Door mijn onhandige gezinsplanning, zit ik de komende jaren wéér vast aan iemand die mijn ochtenden vergalt, deze keer met Het Zandkasteel.

Nee, het leven van een moeder-met-ochtendhumeur-en-drie-kinderen is zo benijdenswaardig nog niet.

Ik denk dat ik boven even een raam open ga gooien. Het is de hoogste tijd om iemand terug te pakken...

Reacties

  1. Wat schrijf je ontzettend leuk en goed !
    Denk dat ik een binnenkort eens aandacht ga geven voor jou blog....op mijn blog.
    Ga zo door.
    Fijn weekend nog

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …