Doorgaan naar hoofdcontent

Belle de Bever

Toen we Wouter destijds Wouter noemden, plakten we daar uiteraard in de eerste maanden van zijn leven al 'kabouter' achter. Wouter de Kabouter. Het bekte zo lekker. En hij was ook zo koddig klein. If only we knew... Toen ik enkele maanden geleden op zijn verzoek zijn boxershort-voorraad ververste en boxers maat 122-128 (6/7 Y) weggooide (die hij ook nog rustig aantrok), moest ik er weer aan denken. Hadden we hem vervloekt met zijn bijnaam? We zullen het nooit te weten komen. Het leed is al geleden.

Maar zo lijken we ook een spell over onze kleine Belle te hebben uitgesproken. Toen zij haar tanden in ons vloerkleed zette, maakten we er Belle de Bever van. Dat heeft ze gehoord en lekker commercieel in de markt gezet. Die meid draagt d'r naam uit, daar kan menig groot en succesvol marketingbureau geen eer meer aan behalen.

Toen ze met vier maanden tanden kreeg, zette ze die direct in alles wat ze tegenkwam. Een grote voorkeur had ze voor onze vingers. Wout en Floor, die deze noviteit aanvankelijk nog wel interessant vonden, kwamen van een koude kermis thuis toen ze de vlijmscherpe tandjes diep in hun vlees gekerfd zagen. En ook ik trapte meerdere malen in dat zoete gezichtje en die grote ogen als ze mijn vinger nar har mond toebracht om 'm er vervolgens genadeloos af te happen.

Inmiddels neemt het bizarre vormen aan. We kunnen niets, maar dan ook niets op de grond laten slingeren. Papier is favoriet. Complete stukken karton verdwijnen haar maalschuur in, om er nooit meer uit te komen. De klok van mijn parkeerschijf is vakkundig opgegeten en de doos van mijn zonnebril ontdaan van z'n fake-leather coating. Ons knaagdier heeft haar tanden inmiddels in Jips staart én oor weten te zetten en van haar drie prentenboekjes is er geen een meer schadeloos. De rand van de box heeft nauwelijks nog verf op het hout zitten, hetzelfde geldt voor het eerste bedje waar ze in lag: ook dat was ontdaan van het groene laagje - wat we dan weer decoratief rond haar mond terugvonden. De orale fase lijkt bij Belle groteske vormen aan te nemen. Bij de opening van Roels sportschool dook ze doelgericht op de schoenveters van een volstrekt onbekende man, om even lekker op z'n nestel (zo heet het uiteinde van een veter, echt) te kauwen. Gênant. En vandaag heeft ze voor de tweede keer het leren strikje van oma Annie's schoenen afgetrokken om het vervolgens op te eten. Vorige week zat ze op de grond met een lege wodkafles aan haar mond: ernstig, maar lang zo gevaarlijk niet als de fles Omo die ze de week daarvoor te pakken had. Hondenbrokken, pennen, tomaten, de tafel, uien, knoflook: alles wat ze te pakken krijgt, vreet ze op. Eergisteren heeft ze een knoop van een woonkussen geknaagd. Gewoon, omdat het kan. En as we speak, zit ze op mijn schoot, zwaar ingespannen met een ketting te spelen...die ze uiteraard ook weer om de zoveel seconden even tussen haar tanden houdt.

Ik weet niet zo goed waar dit heengaat en of het ooit ophoudt. Niets is veilig voor Belle de Bever en ik overweeg de assurantieman te bellen om onze inboedel wat steviger in de verzekering te gooien. Het levert hilarische plaatjes op. En ja, we geven haar echt genoeg te eten.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …