dinsdag 4 november 2014

Belle de Bever

Toen we Wouter destijds Wouter noemden, plakten we daar uiteraard in de eerste maanden van zijn leven al 'kabouter' achter. Wouter de Kabouter. Het bekte zo lekker. En hij was ook zo koddig klein. If only we knew... Toen ik enkele maanden geleden op zijn verzoek zijn boxershort-voorraad ververste en boxers maat 122-128 (6/7 Y) weggooide (die hij ook nog rustig aantrok), moest ik er weer aan denken. Hadden we hem vervloekt met zijn bijnaam? We zullen het nooit te weten komen. Het leed is al geleden.

Maar zo lijken we ook een spell over onze kleine Belle te hebben uitgesproken. Toen zij haar tanden in ons vloerkleed zette, maakten we er Belle de Bever van. Dat heeft ze gehoord en lekker commercieel in de markt gezet. Die meid draagt d'r naam uit, daar kan menig groot en succesvol marketingbureau geen eer meer aan behalen.

Toen ze met vier maanden tanden kreeg, zette ze die direct in alles wat ze tegenkwam. Een grote voorkeur had ze voor onze vingers. Wout en Floor, die deze noviteit aanvankelijk nog wel interessant vonden, kwamen van een koude kermis thuis toen ze de vlijmscherpe tandjes diep in hun vlees gekerfd zagen. En ook ik trapte meerdere malen in dat zoete gezichtje en die grote ogen als ze mijn vinger nar har mond toebracht om 'm er vervolgens genadeloos af te happen.

Inmiddels neemt het bizarre vormen aan. We kunnen niets, maar dan ook niets op de grond laten slingeren. Papier is favoriet. Complete stukken karton verdwijnen haar maalschuur in, om er nooit meer uit te komen. De klok van mijn parkeerschijf is vakkundig opgegeten en de doos van mijn zonnebril ontdaan van z'n fake-leather coating. Ons knaagdier heeft haar tanden inmiddels in Jips staart én oor weten te zetten en van haar drie prentenboekjes is er geen een meer schadeloos. De rand van de box heeft nauwelijks nog verf op het hout zitten, hetzelfde geldt voor het eerste bedje waar ze in lag: ook dat was ontdaan van het groene laagje - wat we dan weer decoratief rond haar mond terugvonden. De orale fase lijkt bij Belle groteske vormen aan te nemen. Bij de opening van Roels sportschool dook ze doelgericht op de schoenveters van een volstrekt onbekende man, om even lekker op z'n nestel (zo heet het uiteinde van een veter, echt) te kauwen. Gênant. En vandaag heeft ze voor de tweede keer het leren strikje van oma Annie's schoenen afgetrokken om het vervolgens op te eten. Vorige week zat ze op de grond met een lege wodkafles aan haar mond: ernstig, maar lang zo gevaarlijk niet als de fles Omo die ze de week daarvoor te pakken had. Hondenbrokken, pennen, tomaten, de tafel, uien, knoflook: alles wat ze te pakken krijgt, vreet ze op. Eergisteren heeft ze een knoop van een woonkussen geknaagd. Gewoon, omdat het kan. En as we speak, zit ze op mijn schoot, zwaar ingespannen met een ketting te spelen...die ze uiteraard ook weer om de zoveel seconden even tussen haar tanden houdt.

Ik weet niet zo goed waar dit heengaat en of het ooit ophoudt. Niets is veilig voor Belle de Bever en ik overweeg de assurantieman te bellen om onze inboedel wat steviger in de verzekering te gooien. Het levert hilarische plaatjes op. En ja, we geven haar echt genoeg te eten.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen