Doorgaan naar hoofdcontent

Zo Elmer...nu is het jouw beurt...



Vorige week is mijn broer vader geworden. En zijn vriendin moeder. Van een tweeling. Toe maar. Joris en Jasmijn, ik vind het! Ze zijn prachtig.

"Hes, ons leven is over", sprak hij enkele dagen geleden aan de telefoon de alombekende woorden die een iedere kersverse ouder als een mantra door zijn of haar hoofd hoort spoken. Je leven is over. Ik, niet vies van een flinke dosis drama, deed er een schepje bovenop: "En dit is nog maar het begin, broer. over een paar weken is de vermoeidheid zo intens, dat je die koddige kirgeluidjes bij het verschonen en het nachtelijk voeden niet meer aan kunt horen." Ik wilde zeggen dat je het dan kan vergelijken als met je nagels snoeihard over een schoolbord schuren of het snerpen van een krijsende big die naar het slachthuis wordt gedragen, maar je wil zo'n jonge vader ook weer niet volledig van streek maken. Ik wil hem rustig aan het idee laten wennen dat je die koddige babygezichtjes na een paar weken inwendig vervloekt. Bij vlagen dan, want goddank houd je 99% van de tijd het aller, allermeest van de hele, hele wereld van ze. Ik zie mijzelf hier nog in de keuken staan, nu ruim een half jaar geleden. Een pan eten op het vuur, een hysterisch krijsende Belle in mijn armen en een nauwelijks te onderdrukken neiging haar op de grond te gooien in mijn hoofd. Baby's zijn geen kattenpis. Het is keihard werken en heel veel incasseren.

Het wordt er overigens niet heel veel beter op. Ook oudere kinderen zijn bij vlagen afschuwelijk. Neem een willekeurige ochtend uit de afgelopen herfstvakantie.

Floor ging met haar oma naar de film. Leuk. Leuk voor haar, leuk voor oma, leuk voor mij.
"Kleed jij je alvast aan, lieverd. Oma komt zo." Ik keek de verduisterde meisjeskamer in, waar Chica Vampiro opstond en een slordige 34.867 viltstiften de vloer en het bureau bedekten. Heel decoratief.
"Ik ben al klaar hoor."
Ze stond demonstratief op, om haar outfit te tonen. Geschokt keek ik haar aan. Was dit dan de opbrengst van mijn jarenlange inzet haar leuk te kleden? Had ik hiervoor al die jaren mijn volledige pensioenopbouw achterwege gelaten? Ze droeg een aquablauwe veel te grote joggingbroek (maat 140 - what was I thinking?-) met een enorme felroze trui met veel te wijde hals. Haar haar had ze voor de gelegenheid niet gekamd. Ze had er, lekker nihilistisch, niets in gedaan. Dat hoeft geen probleem te zijn, ware het niet dat Floor spierwit is en dat extreem blonde haar daarbij een soort...tja eh...nou ja, extreem onverzorgd lijzige look veroorzaakt.
"Dat doe je aan? Naar de bioscoop?"
"JA! HOEZO KAN DAT NIET?"
Het volume was luid, fel en ziedend. Zo werkt dat nou eenmaal bij Floor als je iets zegt dat haar niet helemaal aanstaat. Dan gaat ze gillen.
"Nee Floor, dat kan niet. Dit trek je aan als je ziek bent en een hele dag slap van de paracetamol op de bang gaat hangen."
Nog voor ik mijn zin af had kunnen maken, was de deur van haar kamer in mijn gezicht dichtgeslagen. Want ook dat is Floor. Ze is om op te vreten zo lief, maar als ze boos is, dan verandert ze in een soort ratelslang. Heel venijnig.

En op zo'n moment kun je twee dingen doen. De deur opentrekken en je statement nogmaals maken of achter gesloten deur de 'boeit mij het ook eigenlijk-ouder' uithangen. Dat laatste werkt perfect. Dus ik gooide 'm er in: "Joh, prima. Ga jij lekker als een dakloze met oma en Liv naar de film. Is het in elk geval zeker dat de prijs voor best geklede kind vandaag niet naar jou, maar naar je vriendinnetje gaat." Een kleine tien minuten later stond ze beneden. In een andere outfit. Nog steeds niet mijn keuze, maar wel een stuk aanvaardbaarder. Zo wilde ze onlangs ook op de schoolfoto in een absolute no-go combinatie. Ik had een setje klaargelegd, daar was ze het niet mee eens. Weer gooide ik de 'boeit mij het ook eigenlijk-ouder-houding' in de strijd. "Joh, trek jij dat lekker aan. Hebben we over twintig jaar tenminste iets waar we keihard om kunnen lachen, als we de fotoboeken er op naslaan." Tien minuten later had zij mijn keuze aan.

Wout kleden doe ik niet meer. Als je mij dertien jaar geleden had gezegd dat ik dat ooit op zou geven, had ik je voor gek verklaard. Ik haalde mijn levensgeluk uit de kleine pootjes van mijn kleine mannetje in een heel kleine blauwwit gestreepte Osh Kosh tuinbroek. Nu ben ik al blij dat hij iets aanheeft dat bij de temperatuur past. In een T-shirt naar school fietsen met 12 graden. Met een compleet joggingpak inclusief hoodie aan in bed liggen. Dat soort dingen. Afschuwelijk. Zijn kleding opruimen doet hij niet. Hij slingert het rond in zijn kamer, als confetti. Heel feestelijk, maar dan mislukt. Als ik er iets van zeg, maait hij - uiteraard na zestien herhalingen - alle rondslingerende kledingstukken bij elkaar en vult hij mijn wasmand tot de nok met vuile en schone was. Want ook na een uurtje dragen, kan ik best iets wassen, zo is zijn mening. Een paar dagen geleden heeft Wout met de buurkinderen buiten gespeeld. In de modder. Met zijn splinternieuwe gympen. De volgende ochtend stond ik vloekend en tierend de aarde van zijn Puma's af te poetsen. "Prima, dat jij hier het boeren buitenleven opzoekt, maar de kinderen van de overkant doen dat met laarzen aan!" Ik stelde voor om voor hem ook een paar laarzen te kopen, maar wist dat dat weggegooid geld zou zijn. Net zoals alle andere nieuwe dingen in zijn kast, waar de kaartjes nog aanhangen die 'te ingewikkeld' zijn om aan te trekken.

Ik weet eigenlijk niet wat ik erger vind. De wansmaak van Floor of de complete desinteresse van Wout. Nee, dan Belle, die er geen enkel probleem van maakt om zich op een onmogelijk tijdstip als 'vlak voor het eten' even van top tot teen onder te smeren met een rijpe tomaat die ze uit pure verveling met haar scherpte tandjes tot ketchup vermaalt.

Nee Elmer...het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Maar dat heb je waarschijnlijk wel begrepen, hè, toen je dochter recent een kleine demonstratie projectielpoepen gaf? En weet je? Ik gun het je. Ik gun je dit geluk. Voor alle keren dat je lachend toe hebt staan kijken hoe ik een poging deed mijn kinderen in bedwang te houden, luiers te verschonen en met mijn handen in het haar zat omdat zij het eten in hun haar smeerden. Tante Hester gaat er even lekker voor zitten, de komende jaren. 



Reacties

  1. Om met Elmers woorden te spreken ' gniff'

    BeantwoordenVerwijderen
  2. n.a.v. je oproep in de telegraaf over Facebook, wat een zeurpiet ben je. ALs ik kijk wat je dan zelf in je blog zet vindt ik je hypocriet van hier tot Tokio

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …