Doorgaan naar hoofdcontent

Over drie blauwe kaarten en slavinken

Ik kan niet zeggen dat mijn leven er heel veel makkelijker op is geworden sinds Wouter naar de middelbare school gaat. Het leven van Jeroen overigens ook niet. En het leven van Taco ook al niet. Eigenlijk hebben wij allemaal extreem te lijden onder zijn nieuwe leven. Wouter vindt dat hele gebeuren op de middelbare school maar dikke onzin. Hoe hard ik ook roep dat hij het toch echt nodig heeft om later een geslaagd zakenman met dito inkomen te worden, hoe minder ik er zelf in geloof. Want ik begrijp heel goed dat het hem geen ene ruk interesseert.

Neem geschiedenis. Dat is gewoon een ongelooflijk bout-vak. Het hedendaagse kind heeft amper besef van wie er momenteel op vijandige voet met elkaar leven (Isis, dat is toch dat meisje uit groep 6?), maar ze moeten wel weten wie Karel V was. Ik had geen flauw idee. En dat heb ik nu eigenlijk nog steeds niet, ondanks dat ik, net als Wouter, hoofdstuk 1, paragraaf 1 & 2 heb geleerd. Ik doe namelijk mijn middelbare schooltijd over. Dat moet wel, anders doet Wout niets.

Na een dramatische start in de brugklas, is zijn cijferlijst dit tweede jaar prachtig. We zijn trots. Gematigd trots (we weten immers dat het ieder moment weer kan omslaan en dat de mooie cijfers er niet zonder bloed, zweet en tranen zijn gekomen), maar trots. We houden hem grote cadeaus voor bij een mooi kerstrapport. Grote bedragen om vuurwerk van te kopen, desnoods knetter illegaal en levensgevaarlijk, als er maar voldoendes op die lijst blijven staan.

Vandaag lag er een brief op de mat bij Jeroen. Dat het de school zorgen baart dat Wouter er dit trimester al drie keer is uitgestuurd. Drie blauwe kaarten. We wisten het al. Bij één incident was er een mug met een boek op het hoofd van een ander kind kapot geslagen. Wouter stond aan de zijlijn en was de lachende derde. Of beter: de verliezer. Want hij mocht eruit... Hij lachte te hard.
De brief was boos van toon. Of wij onze zoon aan willen spreken op zijn gedrag. Uiteraard. Jeroen en ik spraken hem streng toe en kregen nul reactie. Gewoon, omdat hij daar op dat moment geen zin in had. We herhaalden onze woorden, nu iets harder, krachtiger en strenger, maar weer misten onze dreigementen hun doel. Het bleef stil op de bank, waar onze zoon als een verwassen grand foulard overheen lag gedrapeerd, de tong nog net niet uit de mond. Nee, hij was niet dood. Hij was aan het chillen, dat doen pubers. Het werd Jeroen teveel. Die schreeuwde loeihard: WOUT! En toen kwam er een reactie. "Jaha, ik hoor jullie." Daar twijfelden wij ook niet aan. Het was het gebrek aan reactie waar wij ons zo over opwonden.

Ineens kwam er leven in het ongeïnspireerde schouwspel op de bank, alsof hij werd gestoken door een wesp. "PAP! Ik heb geen zin om wéér slavinken te eten! We eten bij jou ALTIJD SLAVINKEN!" Hij huilde er nog net niet bij en Jeroen en ik keken elkaar wanhopig aan. De drie blauwe kaarten waar wij hem op aanspraken leken hem totaal niet te interesseren. Het was de avondmaaltijd, waar hij zich over opwond.

Er moet meer steun komen voor ouders van pubers. Overheidssteun. Psychische steun. Wij hebben echt een heel, heel zwaar leven...

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…