Doorgaan naar hoofdcontent

Vrouwen en voetbal...

Ben ik nou de enige die een beetje een plaatsvervangend gevoel van schaamte krijgt als ze de berichten op Facebook voorbij ziet komen van vrouwen die 'meepraten' over voetbal?
Het ene na het andere jubelende bericht verschijnt sinds gisteren in mijn tijdlijn, en waar ik ze van mannen prima kan hebben (het is immers hún hobby, actief dan wel passief uitgevoerd), slaan de teksten van vrouwen niet zelden de plank op afschuwelijke wijze mis.

Ik vind voetbal stom. Ik vind het een stom spel en het duurt veel te lang. Daarbij gaat het veel en veel te snel. Ik zou als ik een speler was de longen uit mijn lijf gillen als die bal zo loeihard mijn richting op werd geschoten. Maar daarom ben ik geen speler. Tegen de tijd dat ik weet wie wie is (en dan heb ik het niet over personen maar over landen) en inzie wie in elk doel moet schieten, zijn de 90 minuten ruimschoots verstreken. Niet dat ik ooit een hele wedstrijd uit heb gekeken... Daar heb ik het geduld niet voor. Zelfs in de herhaling gaat alles te snel voor mij. Als iemand opspringt om mij met wijzen en uitleg duidelijk te maken wat er zojuist gebeurd is, dan nog zie ik het niet. Dat is oprecht. Ik zie het echt niet. Ik zou zo geen scheidsrechter kunnen zijn. Buitenspel? Schiet mij maar lek. Het is mij al duizend keer uitgelegd, maar ik heb het nog nooit in mijn hele leven als zodanig herkend. Als mannen commentaar leveren op de wedstrijd, zouden ze dat in mijn beleving net zo goed in het Oegandees kunnen doen. Met de punt naar voren spelen, te kleine ruimtes: ik heb geen flauw idee wat ermee bedoeld wordt. Sterker nog: ik heb Taco zojuist om deze twee termen moeten vragen, ik kan het niet eens spontaan reproduceren.
Het ligt trouwens niet alleen aan voetbal: ik vind vrijwel alle sport stom. Als ik mensen zie inchecken in sportscholen of Nike Runkeepers zie posten denk ik alleen maar: jullie zoveel liever dan ik. Het zit er gewoon niet in. Ik ging nooit naar gym. Ik bleef er zelfs bijna op zitten. Mijn opstel over Fair Play heeft mij van Havo 4 naar Havo 5 getrokken. Ik heb in de brugklas meerdere keren bijna huilend de gymzaal verlaten bij trefbal. Hoe bedenk je een spel waarbij de bal doelbewust tegen je aan moet worden gegooid? Doodeng. 

Ik was getrouwd met Jeroen. Jeroen zette dertien jaar geleden onze toen drie maanden oude zoon in een wipstoel en plaatste daar een doeltje omheen. Vervolgens probeerde hij Wouter, nader te noemen als 'de keeper', te passeren. Ik maak geen grap, er zijn bewegende beelden van en ze zijn hilarisch. De keeper, venijnig zuigend op zijn speen lag geïnteresseerd toe te kijken hoe zijn vader met een Nijntje bal een 'wereldgoal' probeerde te maken. In onze huiskamer. Je zou kunnen stellen dat voetbal een belangrijke rol speelde in ons huishouden - buiten mij om. Als het rond was, kreeg het van Jeroen een trap en als ik buiten zijn blikveld langs de kanalen zapte, leek hij wel aan de groene gloed die de huiskamer die ene seconde deed oplichten, te merken dat ik een voetbalwedstrijd passeerde. Dan stoof hij de keuken, de gang of de badkamer uit en zei hij: 'Zap eens terug...wat was dat?' Hoe hard ik ook op de knopjes drukte, hij had het ALTIJD door.

Ik ben een kind van mijn vader. Mijn vader, die ieder E- of WK zesendertig kilometer vlaggetjeslijn door zijn straat hangt, met een partytent zijn tuin overkoepelt en gehuld in een brulpak mét staart tijdens de rust euforisch van oranjeliefde voor de gehele buurt bitterballen in het vet slingert.
Ik ben een stiefdochter van Walter. Walter die zomaar een heel leven lang nergens anders meer over zou willen praten dan voetbal. Die het allerliefst 24 uur per dag in zijn eigen stoel zou plaatsnemen om daar een constante stroom van voetbalwedstrijden en nabeschouwingen te aanschouwen.
Ik heb een relatie met Taco. Taco, die zijn grote bek al net zo hard opentrekt over voetballers en wedstrijden en daarbij zijn mening op geen enkele manier door welke nuance ook doet verfijnen. En zoals jullie misschien weten, werkt hij bij Studio Sport. Studio Sport; laat mij de openingstune van vroeger horen, en ik weet weer precies hoe ik mij op zondagavonden voelde. Onbegrepen. Ongezien. En doodongelukkig.


Het is leuk dat mannen een hobby hebben. Dat vind ik echt. Ik vind ook dat ze vooral veel moeten kijken, zelf het veld op moeten gaan en laat ze er ook vooral veel met elkaar over praten. Met elkaar. Niet met ons. Maar dat doen ze ook niet. Mannen willen namelijk helemaal niet dat wij ons met voetbal bemoeien. Zie het als winkelen. Dat is ons ding. Moet jij er aan denken dat je vent in de labels van je zojuist gekochte jurk gluurt, moeilijk kijkt en dan zegt dat dit toch echt een 'gevalletje stomerij' gaat worden als je het ooit wilt wassen? Of zou jij willen dat je man je om je nek vliegt en in je oor gilt dat hij zojuist de vaste klantenuitnodiging voor de Bijenkorfcardhouders per mail binnen heeft, en dat hij nu EINDELIJK met een aantrekkelijke korting zijn garderobe kan vernieuwen? 
Nou, zo moet dat dus ook voor mannen voelen als vrouwen zich eens in de twee jaar opdringen aan hun hobby. Tussen de toernooien door hoor en zie je ons niet, zeiken we hooguit op het teveel aan wedstrijden en nabeschouwingen van de gewone competities, maar zodra het Nederlands Elftal speelt, voeren wij met onze WK-jurkjes aan het hoogste woord over de te krappe pasvorm ervan. BOEIE! Maar allemaal nog lang niet zo erg als dat meelullen voor, tijdens en na een wedstrijd. Gewoon niet doen! Je mag het feest van mij echt wel meebeleven, maar doe dat om de gezelligheid, niet om het spelletje. En geef dat nou ook toe, geen man zal er meer over minder door van je houden. Het interesseert je de andere maanden van het jaar ook geen ene flikker, dus waarom nu wel ineens? Het is hun hoogtepuntje in de twee jaar. Doe leuk mee op de achtergrond. Bak een bitterbal. Zet het bier koud. Strijk zijn vintage Nederlands Elftalshirt. Zeg ja op de vraag 'spaart u hamsters'. Het moet voor een man dodelijk vermoeiend zijn dat wij erbij willen horen.

Sinds we Facebook hebben, wordt het zo pijnlijk duidelijk dat zoveel vrouwen zo opgewonden mee willen schurken in de WK-Hype. Zo dag ik gisteren (van een vrouw) voorbijkomen: 'Revanche op Spanje! Daar zijn ze even stil van!' Ik weet het niet hoor, maar is dit niet 'slechts' een eerste overwinning, is er voor Spanje nog helemaal niets uitgesloten en doet deze uitslag er helemaal niets aan af dat 'we' destijds geen wereldkampioen zijn geworden? Noemen we dat revanche? Ik heb er niet veel verstand van, maar gaat het niet pas op revanche lijken als 'we' tegen Spanje in de finale eindigen en dan winnen? Dat soort dingen. Dat hoeft toch helemaal niet. Je zet jezelf zo voor lul. En het is dat hij zielsveel van je houdt, maar reken maar dat hij je op zulke momenten het liefst opsluit in de kelder. Dat hij jou, als het een beetje te verantwoorden zou zijn naar de buitenwereld, diep in zijn hart nu het liefst op een drieweekse expeditie naar de Noord- danwel Zuid-Pool zou sturen.

Je hoeft niet weg: iemand moet het huishouden draaiende houden. Maar hou je gedeisd. Ga er gewoon bij zitten. Hou je lekker op de achtergrond. Even niet over je eigen onbenulligheden praten. Je mag best meejuichen in je oranje jurk, maar ga er nou inhoudelijk niet in zitten roeren. Geef nou gewoon toe dat je het vooral gezellig vindt dat je visite hebt, dat de frituurpan weer een keer aan mag en dat je ongegeneerd drie flessen wijn in jezelf leeg mag gieten en dat je 's avonds als iedereen weg is en de overwinning zijn gedachtegoed nog beheerst weer seks met elkaar hebt zoals lang, lang geleden.

Misschien ligt het wel aan mij. Vind ik sport, spelletjes en voetbal in het bijzonder wel zo ontzettend stom, dat ik mijn medevrouwen daarin achter mij wil hebben staan. Maar ik denk echt dat ik hier hardop uittik wat heel veel mannen denken.

Er zijn uitzonderingen. Freelancecollega/vriendin Joan weet meer van voetbal dan menig voetbalminnend man. Ze is realistisch en stelt daar zelf over dat dat rete-onaantrekkelijk is voor het gros van de kerels, maar ze kan het niet helpen. Ze vindt voetbal écht heel leuk. En daar zeg ik dan ook niets over. Haar ArenA-check-inns trek ik prima. En als ze dat wil, speel ik met liefde haar 'voetbalquizvragen' via de chat door aan Taco.
Als het echt is, mag het. Maar vrouwen van Nederland, geef het nou eens toe... Het is bij jullie niet echt. Het is de entourage. De sfeer. Het zijn de hapjes, de drankjes en de outfits van de voetbalvrouwen. Meer niet.

Floor 'keek' gisteren ook mee. Al aan het begin werd haar door Wouter een verbod tot spreken opgelegd, dat ze overduidelijk geen seconde serieus nam. De wedstrijd was amper zes minuten oud of Floor nam met een volledig volgeschreven A-viertje plaats op de bank, naast opa, oma en Wouter. "Ik heb al mijn knuffeldieren een naam gegeven en ik heb ze opgeschreven. Zal ik ze vertellen?" Zonder het antwoord van de bank af te wachten, begon ze aan de lijst met een stuk of dertig stompzinnige namen. Dwars door de wedstrijd heen. Ze moet het nog leren.
Vanmorgen kwam ze naar beneden, gisteren was ze bij de 4-1 naar bed gegaan.
"En?"
"En wat?"
"Hebben ze gewonnen?"
"Ja. Met 5-1."
"5-1? Huh? Toen ik naar bed ging, stond het 3-2!"
Dat bedoel ik. Aangeboren. Genetisch. Gewoon niet ons ding. En laten we dat vooral zo houden.


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …