Doorgaan naar hoofdcontent

Belle, de baby met een chronisch aandachttekort

Wout en Floor...pas nu weet ik hoe makkelijk ze als baby waren. Jammer dat je zoiets altijd beseft op een moment dat je er niet meer van kunt genieten. Net zoals je als volwassene waarschijnlijk allemaal wel eens denkt: 'Shit, had ik maar meer genoten van mijn leven zonder werkdruk, opvoedellende, rekeningen en gekmakende instanties als 'De Belasting' of 'T-Mobile' (zeg maar alles met een helpdesk).'

You don't know what you got till it's gone...

Nou...ik weet op dit moment héél goed wat ik heb en ik kan niet wachten tot het 'gone' is! (Met dit laatste bedoel ik de kwaal, niet de veroorzaker - laat dat duidelijk zijn.)

We hebben een huilbaby. Aanvankelijk zat ik enorm in ontkenning. Ik ben nogal geneigd veel kwaaltjes af te doen als aanstellerij of van veel kinderdingen de oorzaak bij de ouders neer te leggen. ADHD? Ja, vind je het gek met zo'n absurd stel ouders. HSP? Schop onder z'n reet, ophouden met dat kansloze gejammer om alles! Huilbaby? Ja, logisch zonder enige vorm van rust, regelmaat en reinheid. Ik zou ook de ogen uit mijn snuit brullen als ik in JOUW wiegje zou liggen! Maar inmiddels ben ik hard afgestraft voor mijn ongefundeerd oordelen. Alle rust, regelmaat en reinheid ten spijt: Juffrouw Jans blijft schreeuwen als ze daar de behoefte toe voelt. En dat frustreert. Dat frustreert enorm.

De eerste weken viel het allemaal nog wel mee. Blijkbaar was ze zo uitgeput van die barre tocht door het niet al te ruime baarkanaal, dat ze daar toch zeker wel een paar weken van moest bijkomen. Prima: ook ik moest even bijkomen van haar barre tocht door mijn baarkanaal. Een paar dagen na de bevalling zat ik van energie level 0 weer lekker op een royale 95, die laatste 5 zouden weldra komen. Als je mij op dat moment had gevraagd of ik met je naar het puntje van de Mount Everest zou willen rennen, had ik het zo gedaan. Zoals de vlag er nu bij hangt, zou ik vragen of er ook een bus gaat.

Na een kleine maand, ontdekte onze lieve Belle dat het geluid dat zo nu en dan uit haar keel kwam bij honger, aankleden of wassen, ook wat langduriger kon worden ingezet. Vijf uur achter elkaar bijvoorbeeld. De eerste keer dat ze het deed, was ik alleen thuis met de kinderen. Het grote janken begon om 18.00 uur, net toen ik op het punt stond te gaan koken. Behendig met baby's als ik ben, slingerde ik Juffrouw Jans in een draagzak en terwijl zijn daarin met tussenpozen van een halve minuut stilte de longen uit haar lijf brulde, draaide ik een maaltijd in elkaar. Onder iets rustgevender, maar nog steeds gekmakend gejammer, aten wij (Belle nog steeds in de draagzak) het eten op, waarna ze de volumeknop weer volledig opendraaide en dit bleef doen tot 23.00 uur. Ik was kapot. Ik voelde een intense haat jegens alle baby's op aarde en vond dat ik met stip op één de zwaarste taak ter wereld had. Obama mocht in z'n handjes knijpen met zijn lullige baantje. RUILEN? Zoals ik daar lag op de bank, met een inmiddels ook volledig uitgeputte baby op mijn borst, was ik nog maar een schaduw van de sterke, zelfverzekerde, dappere vrouw die ik die middag nog was... (Denk bij deze laatste zin melodramatische Ivo Niehe-achtige muziek en wat archieffoto's uit gelukkiger tijden.)

Die vijf uur bleek een eerste aanzet voor een wekenlange jankmarathon. Huilen tijdens de fles, huilen als je naar bed moet, huilen in de box, huilen in de wipstoel, huilen in de kinderwagen, huilen in de draagdoek: zodra de spanning ergens vanaf is: BRULLEN! Buiten wandelen? Prima. Maar na 20 minuten om je heen kijken, is de lol er vanaf. Schreeuwbek open. Het enige dat helpt is voortdurend voor vermaak zorgen. Veel lopen dus. Ik heb kilometers afgelegd in ons eigen huis. Belle op de arm en maar wandelen. Kijken naar de bloemen, kijken naar de hond. Wandelen. Het allerlekkerst vindt ze de bounce-wandel (dus lopen en een beetje op en neer wippen) en...(goddank): bellen. Als ik aan de telefoon ben, wordt ze vaak rustig. Het klinkt ook allemaal te logisch voor woorden: ik heb haar  negen maanden lang meegegeven dat het leven zo in elkaar steekt: veel bewegen en heel veel praten. De stilte en saaiheid van een rustige kinderkamer, vliegt haar gewoon naar haar kleine babystrotje.

Ook Taco heeft het er zwaar mee. Zo drukte ik haar ooit in zijn armen (na een drie uur lange janksessie) met de woorden: "HIER! Ik hoef haar voorlopig even niet meer te zien!"
Ik wilde erachteraan roepen "EN TE HOREN!" maar dat had geen nut. Ze gaat namelijk door volstrekt geluidsdichte muren heen als ze daar zin in heeft. Daarbij komt ook dat ze een lichte voorkeur heeft voor stil worden bij mij. Het is namelijk niet zo dat ze niet stil te krijgen is: dat lukt tegenwoordig wel. Maar IN armen dus. En het beste in MIJN armen.

Ze heeft tot twee weken geleden nog iedere nacht tussen ons in gelegen. 's Nachts gilde ze net zo lang door tot we haar bij ons trokken. Als ze dan tussen ons in lag, gnorkte ze wat tevreden en viel ze binnen een halve minuut weg. Inmiddels slaapt ze al twee weken in het wiegje pal naast mijn kant van het bed. Als het niet gaat, houd ik haar handje vast, of leg ik mijn hand tegen haar gezicht aan. En als het écht niet gaat...trekken we haar weer in ons midden.

Een ieder die je dit verhaal vertelt, komt met goede adviezen. Jullie geven haar teveel aandacht! Inbakeren! Veel met d'r naar buiten! Als je haar nou eens zwaardere voeding geeft? Is het lactose-intolerantie? Ga naar een osteopaat! Laat haar gewoon lekker eens brullen...
Vooral die laatste hebben we een kleine miljoen keer voorbij horen komen... We hebben alles geprobeerd. We leggen haar regelmatig als een loempia ingebakerd in bed (wat op zich goed werkt, ze slaapt alleen het ALLERliefst op haar buik), ze heeft géén lactose-intolerantie, ze krijgt zware voeding, een osteopaat heeft in 2010 een kindje doodgekraakt (brrr, sla de nieuwsarchieven er maar eens op na) en dat laten gillen? Nou, daar wordt ze helemaal ziedend om. Toevallig heb ik het dit weekend nog een keer geprobeerd. Stofzuiger aan, lekker laten janken (want dat advies lees je op internet: 'neem een ontspannende douche of bel een vriendin en laat je baby even lekker huilen...'). Na twintig minuten was ze pimpelpaars, drijfnat en het snot zat werkelijk overal. Binnen tien seconden nadat ik haar oppakte, werd ze stil. En twee minuten later sliep ze.

Want dát is er met onze Belle aan de hand: Belle heeft chronisch aandacht tekort. Belle wil altijd in je armen liggen en het liefst in contact staan met je blote huid. Er is ook een naam voor: huidhonger. Ze is dus niet ziek, heeft geen problemen, ze is gewoon extreem high maintainance...nu al. De man die haar z'n bed in trekt, mag wel heel sterk in zijn schoenen staan. Ik ben er niets bij. Vorige week hadden we vier goede dagen. Ik rekende mij meteen rijk: we hadden het overleefd! Maar de afgelopen drie dagen werden weer gekenmerkt door heel veel gillen als ze ergens anders lag dan in onze armen.

Vannacht heeft ze doorgeslapen. In haar wiegje, in onze kamer. Van 00.30 tot 07.00 uur. Ik reken mij weer rijk merk ik, het voelt ook alsof ik deze tekst schrijf ter afsluiting van de zware jankperiode. Tegelijkertijd weet ik ook wel dat het vanavond weer helemaal bal kan zijn... Maar laat mij hoopvol zijn. Ze ligt nu immers ook al anderhalf uur in haar EIGEN KAMER te slapen! Oh, wat zou het fijn zijn. En ik beloof dat ik dankbaar ben. Dat ik geniet van ieder stil moment. Van elke seconde dat ze niet op mijn arm ligt en ik ook weer een beetje de draad van mijn eigen leven op kan pakken.
Ik hou jullie op de hoogte. En dan wil ik wel afsluiten met de woorden dat onze kleine Belle te leuk en te lief is. Dat ik zielsveel van haar houd en dat ze samen met Wouter en Floor op de gedeelde eerste plek in mijn hart staat. Voor altijd. Ze moet alleen wat vaker die kleine snavel van d'r toe doen!

(Of, voor de mensen die de hardheid van mijn woorden waarderen en aankunnen: Ze moet gewoon d'r bek houden!!!!)

En dan nu een selectie foto's van Belle's favoriete slaapplek!








Reacties

  1. Misschien vind je het maar raar (want ik krijg er veel opmerkingen over van familie/vrienden uit Nederland), maar wat als je haar zoveel mogelijk in een draagdoek draagt? Het is onderdeel van een "parenting strategy" die attachment parenting heet. Geen idee of het in NL ook wordt toegepast maar er is in ieder geval een internationale organisatie: http://www.attachmentparenting.org/principles/principles.php en babywearing valt onder nurturing touch.
    Bij ons heeft dat ontzettend geholpen, en mijn zoontje sliep net als Belle in een co-sleeper aan ons bed vast. Maar het lijkt wel alsof men in NL een beetje is blijven vasthangen in "grootmoeder's advies". Alles dat afwijkt van "normaal" is meteen "niet normaal" ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nou weet je...ik heb d'r een draagzak. Werkt op zich prima, maar na een uur kan ik niet meer op of neer. Ik ben toch niet zo kangaroo-proof denk ik. Zwakke rug: ook dat nog! ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Daarom heb je ook minstens 5 verschillende nodig ;) Perfecte excuus voor een nieuwe shop verslaving. Of anders door Taco laten ronddragen zodra hij thuis komt?
    Wel goed dat je gewoon doet wat werkt, en als dat betekent dat ze op jullie kamer slaapt, so be it. Ik heb nog nooit gehoord van een 18 jarige die nog bij de ouders op de kamer slaapt ;)
    Succes, en het is een schatje :)

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire berichten van deze blog

Knallende ruzie; Wout & Belle tegen Floor

Ik zit nog wat amechtig bij te komen van een kleinhuiselijke oorlog, want het is vanavond volledig uit de hand geëscaleerd in Waverveen. Floor is woedend met haar bord van tafel gelopen en heeft de rest van de maaltijd in haar eentje op haar kamer genuttigd.

Het zat zo:

Wouter heeft een speelgoedgeweer. Wouter ja, 16 jaar, speelgoedgeweer. Dat ding ligt al jaren en jaren op zijn kamer en eens in de zoveel tijd wordt het tevoorschijn gehaald en zorgt het, om het voorzichtig uit te drukken, voor de nodige tumult. Het eindigt eigenlijk in 100% van de gevallen in knallende ruzie, dan wel janken. Hij schiet er kleine plastic balletjes mee door de kamer die niet alleen superirritant zijn al je er met je blote voeten op gaat staan, maar ook verrekte pijn doen als je ze tegen je aan krijgt. En uiteraard schiet hij raak. Op mij. Op Floor.

Terwijl ik beneden stond te koken, brak boven de hel los. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar dit gebeurt vaak met kinderen, als je staat te koken.…

Wouter heeft z'n diploma - hale-fucking-lujah!

Het zou een dagelijkse update worden en zie mij na vier dagen al verzaken. Mea culpa.
Het was overmacht, mensen, overmacht. Als (tijdelijk) alleenstaande, fulltime werkende moeder heb je het nou eenmaal niet makkelijk. Ik had het overdag te druk met afspraken, interviewen en schrijven en 's avonds hadden we de diploma-uitreiking van Wouter. Goed, dat moest natuurlijk na afloop nog worden gevierd met een fles champagne, waardoor ik uiteindelijk ergens na middernacht ietwat instabiel mijn bed in klapte.

De diploma-uitreiking.
Wie het een beetje heeft gevolgd, weet dat wij met Wouter niet bepaald het allermakkelijkste traject hebben doorlopen de afgelopen vier jaar. Wouter is namelijk een extreem luie, ongeïnspireerde hond als het aankomt op school - mooier kunnen we het niet maken.
In volgorde van belangrijkheid staan bij onze kleine man op één zijn vrienden, op twee ook zijn vrienden. Dan op de derde plek 'wat eten we vandaag'. Op de vierde en vijfde plek ook. Daarna komt …

Bericht vanuit het oorlogsgebied

Ruzie. Ik weet dat ik het als kind te over met mijn broer heb gemaakt, maar daarover wil ik alleen maar zeggen: kijk naar 'm! Ik kon écht niet anders!


Maar Floor en Wout...daar begrijp ik de ruzies totaal niet van. Twee leuke kinderen, maar waarom is het in dit geval leuk + leuk = pure horror?

Ze lijken elkaar bij vlagen te haten. Maar dan ook echt te haten. Ik weet dat het niet zo is en ik weet ook dat het later allemaal wel weer rechttrekt en ze waarschijnlijk later met hun gezinnen samen gaan skiën en kerst vieren, maar de intensiteit van hun clashes doet anders vermoeden.

Oorlogen ken ik alleen uit geschiedenisboeken, van het journaal of door opa's overlevering, maar dat wat hier thuis gaande is, kan zo in het rijtje der grote veldslagen. Soms heb ik ook het gevoel dat ik de buitenwereld op de hoogte moet brengen als een soort oorlogscorrespondent. Dat ik dan Youtube gebruik om jullie kleine updates te geven van de verbale bombardementen en de rake klappen die worden uitge…